Cielo Negro (1951)

Klassieker die door Spaanse cinema buffs werd uitgeroepen tot 1 van de beste Spaanse films uit het vroege tio Franco tijdperk, al zegt dat niet zo veel. Hij is nu waarschijnlijk veel minder gekend dan het sterk hierop gelijkende calle mayor van Bardem, die 7 jaar later kwam.

Soort chick flick avant la lettre gebaseerd op de novelle la miopita van Zozaya, met als protagoniste Emilia/ Canales- hierboven niet eens vermeld- een plain chick incl. brilletje, fout kapsel en foute kleren die werkt in een naaiatelier en dus een jurk jat uit dat atelier om voor het eerst in haar leven te kunnen daten. Klinkt als over the top melodrama en is het ook, om heel eerlijk te zijn moest ik zelfs aan de idioterieen en absurditeiten van Lars denken, niet zo vreemd want ook hier worden we getracteerd op klokkengebeier...

Canals legt het er allemaal lekker dik op, meer dan Fernando Rey die hier optreedt als bezopen pruldichter en bohémien die met de ongelukkige heldin een wrede grap uithaalt. Als we leren dat haar lieve moeder met wie Emilia samenwoont dan op sterven ligt, zijn we geneigd om te denken dat een totale catastrofe niet kan uitblijven.

Dan volgt het beroemde slot/ de katharsissequentie, 1 van de beroemdste uit de Spaanse cinema, vooral het hele lange tracking shot. Duidelijk geinspireerd door de Sovjet school, en zelfs vooruitlopend op letyat zhuravli. Het slot is duidelijk een toegeving aan de censuur, maar de ironie en het sarcasme ervan zag ik niet meteen. Misschien is het er wel niet en denken wij dat slechts omdat er een hele industie is die in tio- Franco tijdperk films overal ironie, sarcasme en subversieve boodschappen meent te kunnen bespeuren...zo zou er ook voor oplettende kijkers een hint zitten naar de vader van Emilia die republikein zou zijn geweest, ontging mij totaal.

Hoe dan ook, film die het dus vooral van het slot moet hebben dat speelt tijdens een onweer vandaar de titel, en in het algemeen van de sombere fotografie met hele duidelijke silent invloeden, niet alleen dat slot maar ook e.g. de kermissequentie, ook al tijdens een onweer. Die fotografie werd trouwens verzorgd door Berlengeur, die jaren later gothic klassieker la notte dei diavoli zou schieten !

Zoals gebruikelijk in die tijd legt de bombastische score het er allemaal nog dikker op.