Gunfighters (1947)

Er zit meer kleur blauw in de poster hierboven dan in heel de film te zien is.

Die is namelijk gefilmd in Cinecolor, en de kleuren midden- en donkerblauw ontbreken in het kleurenpallet van dat procedé.

Dat ziet er op film dan "groenig" uit.

Net als bij het Trucolor procedé (van Republic films) werd dat euvel opgevangen door het plaatsen van een speciale filter op de bioscoopprojectoren destijds.

Maar dat is dus niet gebeurd met deze film bij de transfer naar DVD.

Erg is dat niet, vooral omdat het er ondanks dat kleine gemis allemaal prachtig uitziet.

Vooral roodbruin wordt bijzonder fraai weergegeven, en dat komt de schitterende landschaps-opnames ten goede.

(en dan heb ik het fantastisch mooie rood-bruine paard van Kane/Scott nog niet eens genoemd)

Een aantal camerastandpunten zijn ook de moeite waard.

Zo zijn de achtervolgingen te paard bijvoorbeeld voor westernfans om van te smullen.

Daarmee heb ik nog niets gezegd over het verhaal en de cast..

Laat ik beginnen bij Randolph Scott.

Die is hier een jaar of vijftig oud, in topvorm, en speelt zijn rol prima.

Sympathiek, maar hard wanneer de situatie het vereist.

Daar valt weinig aan af te dingen.

Scott doet ook de voice-over die er af en toe aan te pas komt, en dat werkt prima.

Bruce Cabot is altijd sterk in schurkenrollen, zo ook hier, en Forrest Tucker is voor mij sowieso altijd 'the man you love to hate'.

Enkele van de leukste uitspraken in de film komen van Charles Kemper, als Sheriff Kincaden.

Dan zijn er nog de zussen Bess en Jane Banner, vertolkt door de mooie Barbara Britton en de nog mooiere Dorothy Hart, hier in haar allereerste filmrol.

Met twee zulk fraaie vertegenwoordigsters van het "zwakke geslacht", ligt de romantiek natuurlijk op de loer.

Ondanks het leeftijdsverschil tussen Scott en de actrices stoort dat hier helemaal niet.

Ik kan mij wel voorstellen dat een vrouw in die ruige periode van het Amerikaanse Westen, met alle gevaren van dien, koos voor een man met ervaring en charisma, en niet voor een jonge wildebras.

Die romantische interludes remmen de vaart van het verhaal helaas wel wat af, maar het is bepaald geen straf om de dames in beeld te zien

De eerder genoemde achtervolgingen, en een vechtpartij tussen Scott en een deputy, zijn de meest memorabele momenten van de film.

Die knokpartij is wel heel bijzonder, omdat Kane's tegenstander hem onder de voet probeert te lopen met zijn paard.

Dat levert spectaculaire beelden op.

Het gevecht heeft plaats tussen paardenhoeven en wagenwielen.

Daarbij werden aardig wat risico's genomen door acteurs en stand-ins.

Het verhaal draait om revolverman Kane, die zijn wapens voorgoed terzijde wil leggen, en een normaal leven leiden.

Dat blijkt niet zo eenvoudig te zijn als hij dacht.

Vooral niet wanneer hij een oude vriend, met wie hij samen wil gaan werken, dood aantreft op zijn ranch, en men Kane daarvan de schuld in de schoenen probeert te schuiven.

Ik weet niet of de dialogen afkomstig zijn van Zane Grey, die het oorspronkleijke verhaal schreef, of van Alan Le May, die voor het script verantwoordelijk was, maar er zitten heel leuke dingen tussen.

The Gunfighters is een prima B-western, geen uitschieter, maar onderhoudend genoeg voor liefhebbers van het genre.

Nooit geen groot Western liefhebber geweest, maar na de leuke recensie van Brix, en het feit dat deze film gewoon weinig stemmen heeft besloten de film eens te kijken. De speelduur is immers zeer redelijk, dus de kans op langdradigheid was klein.

De film is inderdaad apart gekleurd. Voordeel is dat het rood inderdaad goed tot zijn recht komt. Met name de lipjes van Bess en Banner komen hierdoor goed tot hun recht. De dames waren ook voor mij soms wel erg moeilijk uit elkaar te houden. Zorgde een enkele keer voor wat verwarring, en niet alleen bij de hoofdrolspeler dus!

De achtervolging was echt geweldig en van groots niveau. Ik heb met open mond zitten kijken naar deze 5 minuten durende scene. Verbaast door wat ik zag. Er moet bij sommige opnames ontzettend veel risico zijn genomen.

Het verhaal is natuurlijk vrij standaard. Goodguy, Badguy, stel geweren, stel knappe vrouwen, en knallen maar.

De film komt in ieder geval zeer professioneel over en doet niet onder voor soortgelijke veel bekendere films.

Voor de liefhebbers is dit dus absoluut een aanrader!

Bijzondere western, het verhaal is doorsnee, het verhaal van Zane Grey werd vertaald naar het witte doek. Een revolverheld die nadat hij nota bene door een vriend werd uitgedaagd, zijn wapens aan de wilgen hangt, wordt beschuldigd van moord op een andere vriend en wordt op het nippertje van een lynching party gered. Uiteraard zoekt hij uit hoe het in elkaar zit waarbij het er uiteindelijk op uit draait dat hij zijn wapens toch weer moet gebruiken, nadat hij als winnaar uit de bus komt, doet hij ze definitief weg en rijd met zijn meisje het beeld uit.

Niets nieuws onder de zon, vaker verfilmd, maar in deze rolprent zitten een paar dingen die er boven uit springen. Brix had het hierboven al over de aparte kleurstelling en wat daarvan de oorzaak was. Het gekke is dat juist door het procedé sommige kleuren heel erg er uit springen, vooral rood en bruin en dat komt de landschapsopnames, Arizona en Californië zeer ten goede. In die jaren was een western met Scott in de hoofdrol een zekerheidje voor succes. Sommige acteurs zijn/waren geboren voor de western, Scott was daar een van. Ik heb de man ook in andere dan westernrollen gezien, heb daar altijd de indruk bij gehad dat hij zich wat ongemakkelijk in die rol voelde. In het zadel was hij voor iedere producent eigenlijk een garantie voor succes, zo ook in deze film, met zijn acteren draagt hij de film, daarbij goed ondersteund door Bruce Cabot die weer een mooie schurkenrol neerzet en door Grapewin en Kemper.
Ook al door Brix aangehaald, de memorabele achtervolging ter paard, op een prachtige manier in beeld gebracht, zelden in een western vertoond en ook het gevecht waarbij een paard wordt gebruikt om de tegenstander in een hoek te drukken is van grote klasse. Wat mij het meest is opgevallen is de volgende zin wanneer Scott in een duel tegenover een schurk staat. Vlak voordat de revolvers worden getrokken zegt Scott, "when you feel lucky ". Waar hebben we, in een iets andere vorm, jaren later die zin ook gehoord?
De reden dat ik de film maar 3,5 geef is het romantische gedeelte van de film, voor een western verplichte kost, maar doordat de twee zussen zoveel op elkaar leken wekte dat soms verwarring bij mij en die scene's duurden mij te lang en waren naar mijn gevoel soms overbodig.
Maar deze film is zeker de moeite van het bekijken waard.

Na de drie prachtige reviews van de voorgaande heren kan ik er weinig aan toe voegen .

Alleen dan dat de achtervolging te paard er mooi uit ziet.

En is volgens mij iets versneld opgenomen om het nog indrukwekkender te laten lijken .

Maar echt een echt spektakel vind ik het nu ook weer niet.

Door twee actrices mee te laten spelen die erg veel op elkaar lijken is leuk bedacht .

Zo leuk zelfs dat het moeilijk is om ze uit elkaar te houden .

Verder ziet de western er goed uit al is het wel erg groen allemaal .

Maar daar heeft Brix al een goed uitleg overgeven .

Bovendien kun je als je dit met vlc mediaplayer afspeelt nog wel wat verbetert krijgen waardoor het minder groen word.

Kortom een degelijke western .

aparte western mert wat byzondere camera shots , het erhaal echter kon me maar matig boeien mischien ook een beetje omdat het verhaal wat lastig te volgen was vanwege afwezigheid van ondertitel en het wat matige geluid .

Toch kreeg ik het meeste wel mee maar het boeide me gewoon te weinig .

Een even simpele als degelijke western inclusief een tirannieke grootgrondbezitter met sexy dochters, Bruce Cabot weer als schurk, Forrest Tucker als huurmoordenaar die z'n sigaretten in z'n handpalm uitdrukt, en Randolph Scott die zoals altijd de film net dat beetje extra's geeft. Niets bijzonders, maar als westernfan blijf je toch kijken. Ík in ieder geval wel, en met veel plezier, want Scott rules.