War of the Worlds 2: The Next Wave (2008)

Bij nader inzien maar een halfje verlaagd. Die 2D-flightsimulator-(versie 1986)-achtige dashboard blijft maar door mijn hoofd spoken .

War of the Worlds 2: The Next Wave is een film die als thriller, science-fiction en zelfs horror wordt bestempeld, maar in werkelijkheid niet meer of minder is dan een doldwaze avonturenfilm, waarbij elk gevoel voor logica naar de achtergrond wordt verbannen. Mockbuster zoveel van Asylumiaanse makelij is een wel erg makkelijk en ongeïnspireerd vervolg op hun eerste, quasi gelijknamige film 'The War of The Worlds', die de start inluidde van een nieuw tijdperk van parasitaire films die zich vastklampen aan hun gastheer: de blockbuster.

Maar dat is oude koek, want intussen zijn we al een stukje verder in de tijd. Je zou je af kunnen vragen waarom een tweede deel nodig is. De aliens hadden de strijd toch verloren? Nu ja, het gebeurt maar al te vaak dat schijnbaar doodlopende verhaallijnen nieuw leven wordt ingeblazen. Het uitmelkprincipe is hier ook van toepassing. Het uitgangspunt: de wezens komen terug.

Naast een plot dat boordevol gaten zit, dient er zich een abondance aan absurde en volkomen irrationele zaken voor. Als ik alles moet opnoemen ben ik pas morgenochtend klaar, dus heb ik geprobeerd een selectie te maken.

Eerst en vooral valt op hoe ingewikkeld alles is gemaakt. Normaal mag je je bij dit soort producties aan een betrekkelijk eenvoudig verhaaltje verwachten, maar hier is er te veel gecompliceerd geleuter aanwezig. Veel dialogen gaan over buitenaardse technologie, sleutels die moeten gedecodeerd worden, wormgaten en een virus dat zich verschuilt in menselijk bloed. Gelukkig voor de aliens, die zich voeden met datzelfde bloed, kunnen zij het virus eruit filteren. Ik heb getracht deze complexe verhaalelementen te negeren, want als het puntje bij paaltje komt is dit alles toch niet meer van tel.

Een beperkte opsomming van de alom presente merkwaardigheden: De vader neemt uitbundig afscheid van zijn zoon om naar zijn werk te vertrekken, waarna blijkt dat hij gewoon op zijn dak door een telescoop moet turen. Dan, de 'Free Forces Base', een militaire en wetenschappelijke stronghold, heeft een omheining van twee meter hoog die bestaat uit golfplaat. Daar stappen de aliens toch zo over? Al fronsend keek ik verder.

De vormgeving is tergend onfraai. Vele decors zien er ontzettend nep uit en zijn tevens in andere Asylum films te zien. Van besparing gesproken. De binnenkant van de buitenaardse wezens ziet er uit als de speelkamer van een 11-jarig meisje. Overal roze doeken met gaten in. Alleen de 'My Little Pony' set ontbrak. Je vraagt je af waar dat budget van een half miljoen dollar naar uit is gegaan. Misschien naar de aliens zelf? Nou, de CFX is i.i.g. beter dan in elke andere Asylum film, maar dat wil natuurlijk weinig zeggen. Ze zien er niet lelijk uit, maar hun bewegingen en bewapening zijn stroef en nogal potsierlijk. Hun enige aanvalstechniek blijkt een soort straal te zijn die mensen naar hun binnenkant teleporteert. Een lompe flits. Ze komen ook overal pardoes opduiken, om vervolgens even snel weer te verdwijnen.

Ik vond het bovendien erg spijtig dat er alweer zoveel aandacht moest uitgaan naar een groepje oninteressante personages. De aliens krijgen geen enkele kans om dreigend over te komen. In andere films, zoals 'The Silence of the Lambs', is de slechterik ook zelden in beeld gekomen, maar daar wérkt dat principe wel.

De acteerprestaties zijn erbarmelijk. De regisseur neemt de hoofdrol voor zijn rekening en doet dit eigenlijk gemiddeld. Niet bepaald verschrikkelijk te noemen, alhoewel hij naarmate de film vordert wel wat terug begint te vallen. Nee, het is de rest van de cast die alles verprutst. Ik ken hun namen niet en heb geen zin om zelfs maar op de link naar imdb te klikken. Al wat ik weet is dat ieder van hen beter terug onder zijn of haar steen kruipt. Sommige acteurs kijken zelfs recht in de camera! De incompetentie is flagrant.

De regie is zeer matig. Meestal erg rommelig en eentonig. Nergens opvallend of spitsvondig. Misschien was Howell zich te veel aan het richten op zijn personage, want achter de camera bakt hij er niets van. Daarnaast laat dezelfde, saaie vioolmuziek die wederom in zowat elke Asylum productie terug te vinden is, zich ook weer opmerken. De oren gaan ervan krimpen.

Uiteindelijk een typische B-film uit de jaren '50 of '60, die stiekem in 2008 is gemaakt. Amateuristisch, kansloos en het ergst van al: nog niet voorbij. Want het einde duidde ontegensprekelijk op een vervolg. Arme, arme meneer Wells.


0,50 (0,75)

Ik kan mij niet herinneren dat ik een film niet heb afgekeken. Bij deze film was dit het geval. Wat is dit slecht. Baggerfilm is nog een compliment....