Nurse Edith Cavell (1939)

Gebeurtenissen speelden zich precies honderd jaar geleden af.

Eenvoudige wit-zwart film (1939 !) met eigenlijk te weinig aandacht voor de hulp op zich die de Britse verpleegster bood.

Het laatste gedeelte van de film, het proces en het vervolg, is trouwens het beste stuk van de film.

Echt imponeren doet de hoofdactrice niet en eigenlijk is het een beetje verwonderlijk dat er na 1939 geen overtuigender remake is verschenen.

Het gegeven, waargebeurd uit WO I, is nochtans nog altijd een hapbare brok voor cineasten.

"Mr. Wilcox gaat verder op zijn uitgestippelde weg. Net zo langzaam en zo zwaarwichtig en zo goed beschermd als een stoomwals strijkt hij elke weerstand glad. Uit zijn films halen wij bijna alles behalve life, character, truth," schreef Graham Greene over het werk van deze regisseur/producent, die vele films met deze hoofdrolspeelster (tevens zijn echtgenote) maakte. En die uitspraak lijkt me zeker ook op Nurse Edith Cavell van toepassing, want hij is goed gemaakt met de beste intenties, technisch is het allemaal prima in orde en de spanningsboog zakt nergens in, maar het verhaal wordt zo gortdroog verteld dat de film nergens echt tot leven komt, en de voorzichtige pogingen tot humor (vooral van de cockney Bungey) waren misschien zelfs 75 jaar geleden al flauw. Natuurlijk is de film op ware personages en gebeurtenissen gebaseerd, maar in feite is dat ook min of meer het enige waaraan hij zijn waarde ontleent – als de kijker van tevoren niet had geweten dat Edith Cavell echt had bestaan en dat ze echt de aan haar toevertrouwde vluchtelingen had geholpen, hoeveel impact zou de film dan nog hebben gehad? Bij één scène ging ik overeind zitten – wanneer Cavell en de barones een neergeschoten piloot aan het behandelen zijn en er plotseling een Duitse officier de behandelkamer binnen komt lopen... het Engelse uniform opmerkt... het verplegende tweetal zwijgend observeert... en dan salueert en rechtsomkeert maakt zonder hen aan te geven. Een kort ogenblik van onverwachte spanning, een moment dat de film tegen de verwachtingen van de kijker ingaat en hem op het verkeerde been zet, een scène vol "life" waarvan deze hagiografie er veel meer had kunnen gebruiken.