Harakara (1975)

Charmant, al geldt er vooraf een 100% onbenulligheidwaarschuwing!! Zie het als een registratie van een Oranjevereniging voorafgaand aan de landelijke Koninginnedagviering op het idyllisch platteland, zeg pakweg in De Rijp of Rhenen.

Het laatste half uur als de voorstelling dan daadwerkelijk plaatsvindt (en bijna integraal opgevoerd in de film zit) wint de plattelandscharme het dankzij de couleur locale en kwinkslagen met een neuslengte van de zitvleesbacterie. Het lijkt af en toe wel een communistische propaganda van het mooie boerenleven.

Yamada lijkt hiermee het natuurlijk tegenwicht van Wakamatsu. De jeugd in de Jaren 70 had andere beslommeringen dan die van de Jaren 60, zoveel is duidelijk.

Ik ben een liefhebber van de films van regisseur Yōji Yamada. Ik heb nu een kleine twintig werken van zijn hand gezien en door de bank genomen zijn het films zonder poespas over doorsneemensen, die te maken krijgen met een of ander alledaags probleem.

Deze film gaat over een boerengemeenschap, waar nooit wat gebeurt en waar men hard moet werken om de kost te verdienen. In deze context worstelt de plaatselijke jongerenvereniging met de vraag of het verantwoord is financieel de nek uit te steken voor de opvoering van een musical.

Een rustige film, die in het tweede deel een mooie beloning vindt. Het acteer- en camerawerk zijn goed verzorgd en uiteraard is de charmante Chieko Baishō, een Yamada-“regular”, weer van de partij. Een warme, onthaastende film.