Jolson Sings Again (1949)

Vervolgfilm op The Jolson Story (1946) wat net als deze film een musical(e) (biografie) is van Columbia, in kleur. Ik vond die Jolson vroeger al niet veel aan. En een zanger met een zwart geschminkt gezicht vond ik ook al zo raar. Al krijg je dit alleen aan het eind te zien in deze film. Parks speelt Jolson en later ook in een dubbelrol, maar playbackt, de liedjes worden gezongen door Jolson, net als in die eerste film. 2.0

Deze sequel begint op het precieze punt waar The Jolson story ophield, maar terwijl die eerste film eigenlijk een vrij clichématig (zij het uitmuntend gebracht) showbiz-rags-to-riches-verhaal was, is dit meer een persoonlijk verhaal over een individu. Ditmaal moet Jolson zijn eigen onzekerheid over zijn toekomst overwinnen, hetgeen hij doet met de hulp van zijn tweede vrouw, de brutale verpleegster Barbara Hale wiens onvermogen om een blad voor de mond te nemen een frisse wind in Jolsons lichtelijk narcistische universum brengt. (In werkelijkheid was zij een röntgen-technicus, maar die waren kennelijk in 1949 niet sexy genoeg.)

        Larry Parks moet nu een iets oudere Jolson spelen (hetgeen ons duidelijk wordt gemaakt doordat de grimeur hem grijzende slapen heeft gegeven), maar bij blijft net zo innemend als in de eerste film – wat is het toch jammer dat de Blacklist zijn carrière effectief de vernieling in heeft geholpen, want op het witte doek (c.q. televisiescherm) had hij een combinatie van gevoeligheid en onverzettelijkheid die ik bij andere acteurs niet zo gauw ben tegengekomen, nog afgezien van een serieus acteertalent. (Héél soms doet hij me denken aan een opgewekte Robert Ryan.)

        In een vreemde meta-werkelijkheid eindigt de film met de opnames (en het succes) van The Jolson story, hetgeen resulteert in een soort Droste-effect, of moeten we zeggen: een film in een film? Hilarisch is de scène waarin het personage Al Jolson (gespeeld door de acteur Larry Parks) kennis maakt met het personage Larry Parks (eveneens gespeeld door de acteur Larry Parks), zodat we even later kunnen zien hoe tevreden Parks' Jolson is over de manier waarop Parks' Parks Parks' Jolson speelt, hetgeen begrijpelijk is aangezien Parks' Jolson Parks' Parks goed geïnstrueerd heeft hoe hij, Parks' Parks dus, hem, Parks' Jolson dus, moet spelen. (De èchte Jolson, Jolsons Jolson dus, is nog even te zien als toeschouwer-figurant in een shot waarin Parks' Jolson toekijkt bij een filmopname waarbij Parks' Parks Parks' Jolson speelt. Daarbij speelt de acteur Parks dus het personage Parks dat het personage Jolson speelt. Geloof ik.)

        Net als The Jolson story momenteel in z'n geheel op YouTube te zien, maar ook op een Columbia Classics-"twofer"-DVD, uiteraard samen met The Jolson story. Mooie transfer, Engelse ondertitels, geen extra's.