Blue Hawaii (1961)

Vermakelijke musical met een opvallend komische en zichtbaar plezier hebbende Elvis. Mierzoet en onopvallend maar toendertijd een blockbuster. De liedjes in deze bovengemiddelde film zijn goed.

Toch best een vermakelijke en vooral vrolijke Elvis Presley film. Het cliché verhaaltje (zeg maar gerust 13 in een dozijn verhaal) stelt natuurlijk niet veel voor maar de omgevingen, fraaie meiden en leuke liedjes vergoeden veel. Ook bevat deze film wat komische accenten waardoor deze film best goed te doen is.

Fantastisch. En dan heb ik het over de locatie van de film; geschoten op Hawaii. Dat zou je misschien wel verwachten met dergelijke titel maar de originele film van Bing Crosby werd droogjes geschoten in Hollywood.

Dit is voor mij ook de eerste film van Elvis met een echte camp factor, alleszins meer dan GI Blues die ook al een lichtgewicht komedie was. Het camp gehalte is meer aanwezig in deze Blue Hawaii dankzij de vermelde scenery, de outfits, de Hawaiiaanse arrangementen. De muziek is de perfecte bondgenoot van de beelden. Dit is één van de meest ontspannen soundtracks/platen die Elvis ooit heeft uitgebracht. Het straalt lounge uit. Het bevat ook één achteloos gebrachte classic: Can’t Help Falling in Love.

Het verhaal is bijna niet de moeite waard maar dat is niet zo belangrijk in het totaalplaatje van deze musical. De acteurs doen wat ze moeten doen en Elvis blijkt opnieuw talent te hebben voor comedy. Jammer dat het met zijn acteercarrière paradoxaal genoeg achteruit zou gaan door het succes van deze film. Maar het neemt niets weg van het plezier dat deze film uitstraalt.

Elvis op de Tiki-toer. Als geheel wel lollig qua sfeer, zoals meer van die Hawaii-dingen uit de tijd. Helaas is het verhaaltje te gezapig en ook de liedjes zijn grotendeels erg verwaterd. Hoogtepunt van de cast is Angela Lansbury maar die kan de film ook niet redden.