Okasareta Hakui (1967)

Gebaseerd op de moorden van Richard Speck in Chicago. Ook wel de "The Speck Murders". Hoewel gebaseerd op deze gruwelijke daad is het nooit Wakamatsu's doel een letterlijke vertelling van deze gebeurtenissen te verfilmen.

Met het beginnen van de film krijgen we een collage van korrelige zwart-wit fotografie. Niet verrassend dat dit vooral naakte dames zijn. En close-ups van harige oksels. Ik weet niet of dat een fascinatie is van Wakamatsu, of juist eentje van de hoofdpersoon. Dat maakt ook niet uit, maar deze collage eindigt met een man die door een tijdschrift blijkt te bladeren.

Terwijl diezelfde man in een gebouw probeert te geraken maken we kennis met een groep jonge verpleegsters. De meesten slapen, de ander leest nog wat. Maar op de achtergrond klinkt een subtiele hint van twee dames die duidelijk met andere dingen bezig zijn. Door een gat in de muur gluren alle ogen, en geniet iedereen mee. Eén vrouw blijft echter achter om toevallig een man bij het raam aan te treffen. Zij nodigt hem op haar beurt binnen om ook een kijkje te kunnen nemen in dit gat in de muur. What the...?

Dan begint de nachtmerrie. Hoewel zeer gruwelijk, nooit expliciet. Wakamatsu lijkt een heel andere intentie te hebben en weet deze serie-moordzaak op een zowaar poëtische wijze uit te voeren. Geen van de vrouwen lijkt zich ooit te verzetten tegen de gruwelijke daden van deze man. Hij heeft geen naam, en zijn redenen zijn onbekend. De manier waarop Wakamatsu de waanzin en gewelddadigheid van deze man portretteert is kunstig; Enkele hallucinerende, surrealistische, scènes zijn prachtig. Wanneer de groep dames gehuld in schaduwen samen of één voor één naakt op de camera aflopen, en het echoënde gelach klinkt is dat echt briljant.

Speelt zich geheel af in twee kleine kamertjes, waar bijna constant het suizen van de wind door de dunne muren klinkt. In dat opzicht heeft het wel wat weg van zijn The Embryo Hunts in Secret. Hoewel weer prachtig geschoten en met een keurig oog voor montage denk ik opnieuw dat Wakamatsu mij nog veel meer kan verrassen. Het blijft nog allemaal op een laag pitje. De uiteindelijke zogenaamde politieke verklaring die uiteindelijk blijkt als resultaat van deze moorden kon mij ook niet zoveel interesseren. Is ook niet belangrijk, gelukkig.

3.0/5.0

Ongelofelijk wat een spanning Wakamatsu hier creeërt met zo weinig middelen. De minimale soundtrack in combinatie met het nerveuze getik van regen op de ruiten. Het gebrek aan dialoog en acteurs die vrijwel de gehele film totaal geen emotie laten zien zorgen voor een constant onderhuidse dreiging. En dan die kleine surrealistische uitspattingkjes/het switchen van zwart wit naar kleur. Het is niet zo groots gedaan als in Second Time Virgin maar het zit dicht in de buurt, alleen jammer van die vreselijke dubs, waar ik na jaren als cinefiel nog altijd moeite mee blijf houden, zeker in films die verder bloedserieus bedoeld zijn. Nja. Zal me de komende weken eens aan de rest van de man zijn oevre wagen, met steeds 50 tot 70 minuten zal dat een eitje zijn die er in hoog tempo doorheen te jagen. Als de rest ook zo is als wat ik tot nu toe gezien heb zie ik hem zomaar uitgroeien tot mijn favoriete Aziatische new wave regisseur aller tijden. (3,5*)

Oude Wakamatsu.

Laat hier al zien tot wat hij in staat is. Met weinig weet hij een boeiende film te maken. Dipt af en toe een beetje, sommige scenes gaan te lang door, maar met een paar seconden weet hij steeds weer de aandacht terug te trekken.

Redelijk experimenteel allemaal, vooral de soundtrack mag er best zijn. Visueel typisch Wakamatsu met veel korrelige zwart/wit en naar het einde toe wat kleurbeelden. Erg mooi contrast trouwens, zorgt voor een knap einde. Met z'n 55 minuten ook geen overdreven lange film, toch zitten er een paar taaiere stukjes in die er af en toe de vaart uithalen.

Latere films van Wakamatsu zijn thematisch wat sterker en trefzekerder, ook technisch zit er nog ruimte voor verbetering, maar toch al een paar magische, vervreemdende scenes die z'n werk steeds kleuren. Fijn dat er nog genoeg van de man te ontdekken is.

3.0*

Al weer de vierde film van Wakamatsu die ik bekeken heb en ook deze mag er zijn. Op visueel vlak zeer mooi, wel wat luguber soms, maar de spanningsopbouw vond ik niettemin voortreffelijk. De film hield me in ieder geval wel voortdurend op het puntje van mijn stoel. "Welke verpleegster zal er nu aan moeten geloven", dacht ik telkens. Het einde - in kleur - vond ik schitterend m.u.v. die jaren zestig beelden van die politieagenten. Dat had de regisseur beter weg kunnen laten. Voegt helemaal niets toe aan de film.
Blijft natuurlijk de vraag over; Waarom vermoordde die weirdo die vrouwen? De scène waarin een vijftal naakte dames - die beelden speelden zich uiteraard af in het hoofd van die gefrustreerde man - die weirdo luid uitlachten zegt mij genoeg. Het kan niet anders zijn dat die weirdo vroeger als kind door zijn moeder of door andere vrouwen enorm vernederd is en daarom een enorme haat koesterde tegen vrouwen. Dit is mijn interpretatie. De regisseur laat die vraag onbeantwoord en dat vind ik zeer sterk. Menig film eindigde voor mij in een teleurstelling omdat zo nodig alles verklaard moest worden. Hier niet gelukkig en wat dat betreft is Wakamatsu met deze film zijn tijd ver vooruit, zeker ook wat cinematografie betreft. De foto afgebeeld op de poster zegt mij meer dan genoeg.

4.0*

Ongemakkelijk en niet bepaald vrouwvriendelijk maar desondanks af en toe prachtig. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de muziekscore die erg blijft hangen. Vooral als de enige overlevende verpleegster een liedje gaat zingen en haar stem wordt overgenomen door de muziek, terwijl na een fade-out het beeld felblauw kleurt was huiveringwekkend mooi. De film had natuurlijk daar moeten eindigen of met het beeld op de poster, die laatste scène is overbodig en doet eerder afbreuk aan de sfeer van de 50 minuten daarvoor.
Tot nu toe mijn favoriete Wakamatsu.

Een relatief korte film van Wakamatsu die zowat de balans tracht te bewaken tussen poëtisch en voyeuristisch gaande over een gestoorde gefrustreerde man die een verplegingshuis instormt en een aantal verpleegsters gijzelt. Geschoten in (korrelig) zwartwit met op een einde een klein stukje in kleur, voornamelijk van in bloed gedrenkte dode en naakte vrouwelijke lichamen. Het contrast is ineens groot.

De sound(track) is hypnotiserend mooi. Voor de rest weinig muzikale ondersteuning. Vrij kil en afstandelijk gebracht. Het enige geluid dat je hoort is de regen en de wind die buiten giert. Geen verklarende film over het waarom al kunnen wel een aantal theorieën bedacht worden. Het maakt de film extra mysterieus en bijgevolg ook sterker.

Zijn latere Yuke Yuke Nidome no Shojo (Film, 1969) was eveneens intrigerend, maar inhoudelijk sterker. Best gewelddadig hoewel niet expliciet in beeld is deze Violated angels best een heftige zit.