Tout Est Parfait (2008)

Zware film - en daardoor krijgt alles wat niet met het verhaal te maken heeft wat minder aandacht, en valt het bijna niet op dat er best goed geacteerd wordt, dat de soundtrack heel goed past, en dat de beelden heel stemmig bij de wel wat graftakkerige sfeer passen.

Het verhaal wordt niet tobberig of blubberig - en dat zal best wat moeite gekost hebben om dat te vermijden. Maar misschien daardoor ook dat er wel wat stukken open blijven.

De dialogen zijn ook als je Frans verstaat wel wat moeilijk te verstaan - totdat je door krijgt dat het geen Frans maar Quebecois is wat er gesproken wordt.

Sterke Franstalige Canadese film die wat echo's heeft van Antonioni's "L'Avventura" - zij het dat deze film speelt onder de gewone moderne pubers van nu.
Duidelijk zichtbare generatiekloof tussen de volwassenen en de jongeren, alhoewel daar tegenwoordig geen idealistische motieven meer achter zitten.
Treffend inkijkje in de tegenwoordige puberwereld (al ben ik ik iets te oud om daar daadwerkelijk echt een uitspraak over te mogen doen, maar echo's van 20 jaar geleden vermengd met wat ik zo nog wel eens meekrijg lijkt me dit redelijk geloofwaardig).
Erg mooi qua sfeer en camerawerk en met o.a. Set Fire to Flames, Gillian Welch en Cat Power op de soundtrack.

Sterke meeslepend drama.....een rustige film die zonder poes pas gefilmd word maar nergens zaai word.
Enkele heftige beelden maar dat is wat deze film mede zo goed maakt.
Acteerwerk is redelijk goed te noemen...helemaal door de twee hoofdrolspelers.
ik had wel willen horen wat er op die videoboodschap stond dat is het enige onduidelijke....al heb je natuurlijk wel een idee maar helemaal zeker word het niet.
Thanx voor de tip HALVE TAMME.

Aardige film. Maar niet geweldig. Het duurt allemaal wel erg lang. En erg jammer dat we het einde zelf mogen invullen. De reden voor hun daden blijven onduidelijk.

Er werd me door een medegebruiker een film aangeraden die ik al rond de 8 jaar op DVD heb liggen (en dat is bijlange na geen record hier, deze komt volgens mij uit een van de vele opruimingen uit de nadagen van Free Record Shop) en die tot nu toe eigenlijk nooit echt kwam bovendrijven als iets dat ik snel moest zien maar eerder in de categorie "komt nog weleens" viel. Dat komt wellicht omdat ik van deze debutant erna nooit meer wat hoorde. Hij blijkt voornamelijk TV gemaakt te hebben en slechts één andere film die deze kant van de oceaan nooit gehaald lijkt te hebben.

Er zitten hoop ik nog meer verborgen schatten in mijn collectie. Want deze gevoelige en intieme film is er een. Een die qua plot op een heel dun koord loopt maar nooit daarvan afvalt en zelfs iets gevaarlijks als een behoorlijk aantal flashbacks op momenten dat Josh herinneringen heeft aan zijn vrienden op een hele tedere en oprechte manier in de film weet te verwerken. Net zoals wendyvortex herkende ik veel van de sfeertjes en onderlinge verhoudingen van toen ik de leeftijd van de hoofdrolspelers had, al zit dat voor mij ook 10 tot 15 jaar voor deze film gemaakt werd. Daarbij komt nog dat Dumontier ook nog eens een fantastische acteur is. En dat er op de soundtrack meerdere prachtige liedjes te horen zijn.

Beslist geen gemakkelijk te verteren film over de fragiele spanning tussen het omarmen van het leven en de soms ongrijpbare lokroep van de dood. Knap geregisseerd, maar door de (misschien onbedoelde) nadruk op de afwikkeling van het doordachte scenario ook niet zonder gebreken.

De niet-lineaire vertelstructuur zorgt ervoor dat veel aandacht opgaat aan het reconstrueren van het nabije verleden en het geleidelijk blootleggen van de precieze rol van de hoofdrolspeler. Dat alles gaat uiteindelijk ook gepaard met een 'plottwist' die voor de hand lag maar die ik niet per se verlangde in een film over dit onderwerp. Merkte dat ik het vond afleiden van het daadwerkelijk psychologisch doorgronden van de jongvolwassen Josh. Tout est parfait sterkt de gedachte dat zelfmoord vaak een mysterie blijft, en hoewel ik nergens echt ging denken dat het richting verheerlijking bewoog, miste ik toch definitie. Dat had mogelijk gerealiseerd kunnen worden als de regisseur ervoor had gekozen om toch meer in te zetten op de motieven van de jongens - met ''zomaar'' vindt geen enkele nabestaande ooit rust.

Vier vrienden plegen ongeveer gelijktijdig zelfmoord en één vriend blijft achter en mag het maar zien te verwerken. Terwijl de paar mensen die overblijven ook hun rouwverwerking hebben. Geen vrolijk onderwerp dus. En aanvankelijk lijkt de film ook erg traag en zit je te wachten tot er iets gaat gebeuren. Maar dat gebeurt niet en de film gaat door zoals hij begonnen is, alleen werkt dat uiteindelijk toch wel. De deprimerende sfeer is passend en zorgt hoe verder je in de film komt voor een mooie opbouw. Een film die dus verre van vrolijk is. Maar wel indruk weet te maken, met mooi acteerwerk en een fraaie soundtrack.