Egomania - Insel ohne Hoffnung (1986)

Een zeer sterk eerste half uur en daarna een beetje herhaling van zetten. Onvergelijkbaar deze vroege Schlingensief, van wie ik veel te weinig zag. Das Deautsche Kettensägenmassaker zou ik graag eens zien. Eigenlijk in zijn aanpak de waardige opvolger van Fassbinder met zijn typering van het 'failliet van Duitsland'. Een chaos aan beelden met filmisch theater (een schmierende Udo Kier), veel bloed en symboliek (eclips e.d.) en een niet te volgen verhaal. Nog het best vergelijkbaar (je zoekt toch houvast ) met Derek Jarman, Yegveniy Yufit of zoiets. Niet voor ieders smaak en het werd me op den duur wel wat te veel. Maar dat eerste half uur is geweldig.

...meer een mix van Andrzej Żuławski en Kenneth Anger met een vleugje Alejandro Jodorowsky.

Onnavolgbaar werkje van Schlingensief met een bevreemdende sfeer, een geweldige Udo Kier en zeer verrassende muziekkeuzes. Mij kon het niet lang genoeg duren..

Goede aanvulling. Muziek was gaaf ja, wilde ik eigenlijk ook nog even noemen. En Jodorowsky schoot mij ook door het hoofd. Vond vooral het eerste half uur (Kapitel I) sterk en daarna Kapitel III. Soms ook wat teveel 'verhaal'.

Deed mij met name denken aan Jean Rollin. Waar zijn films onduidelijk zweven tussen arty en exploitation kiest Christoph Schlingensief duidelijk voor arty.

Meest gruwelijke fout zit hem in de komische stukken (of lijkt het komisch omdat hier ontzettend geschmierd wordt).

Bij vlagen mooie beelden, Udo Kier in travestie, bizar sfeertje, hoop gekrijs en mooie soundtrack zijn nog wat pluspuntjes in als totaal niet helemaal overtuigend werkje.

Deze film is te zien op het Holland Festival 2011! Op 4 juni om 20.30 in Het Ketelhuis in Amsterdam. Kaartjes zijn te koop via www.hollandfestival.nl

Grappig om te zien dat er vooral naar vergelijking met andere auteurs gezocht wordt bij deze film. Ik had precies hetzelfde! Kan John Waters, Werner Schroeter en Guy Maddin er nog aan toe voegen, een zekere camp kan de film niet ontzegt worden, en alles heel stijlvol gedaan. Met Swinton erbij is Jarman zoals eerder genoemd ook een duidelijk referentiepunt. Dit alles om aan te geven dat het hier om stemmingen gaat, niet om een plot... en dat het visueel zo afwijkend is in vergelijking met alle andere dingen die ik van Schlingensief zag...