Peur(s) du Noir (2007)

Fascinerende zwart-wit animatie uit Frankrijk. Uitermate grappig tot zeer spannend. De vijftiger/zestiger jaren stijl van de optiteling beloofde al heel wat. De animaties van de verhaaltjes + (hypnotiserende) inserts zijn allen onderscheidend. En dat maakt deze omnibusfilm tot iets zeer verfrissends. 2008 is het jaar van de Franse animatiefilm (zie ook Persepolis). Krijgt toch (zeer terecht) een bios-release in Belgie en Nederland, en niet door 'wij nasynchroniseren graag' A-Film, maar door BFD. Gaat het zien, en zegt het voort!

Interessante collage animatie- en tekenstijlen die pas op het einde zijn naam echt eer aan doet.

3,5*

De ritmische en uiterst penetrante begingeneriek leek een fabuleuze voorbode te worden voor wat 'Peur(s) du Noir ' de kijker in het komende uur zou bieden, tot ontgoocheling ('Peur(s) du Noir' schepte niet minder dan hoge verwachtingen bij het bekijken van de trailer) zich gaandweg meer en meer op mijn gezicht vestigde. De animatie mag zich als uiteenlopend laten kenmerken (met Mattotti en McGuire voorop), maar doorgaans evenzeer als weinig vloeiend en weinig attractief, getuige de bijdrage van Charles Burns (inhoudelijk weliswaar interessant) en Marrie Caillou. De voornaamste kritiek gaat echter uit naar de mateloos irritante voice-over, die niet in staat is enige binding aan het geheel te geven, en de centrale thematiek. Laatstgenoemde komt onvoldoende tot uiting (op uitzondering van enkele excentrieke uitspattingen), en dat is wellicht te wijten aan een gebrek aan coherentie en raakvlakken tussen verscheidene segmenten, zowel verhaaltechnisch als visueel.

2*

Niet al-te-bijzondere film, waarin enkele tekenaars werden gevraagd om hun angsten te verbeelden. Met uitzondering van het verhaal van Charles Burns, deed het me niet veel.

2,5*

Vreemd, ik dacht dat ik hier al iets voor geschreven had. Nu is het te laat, ik kan me de film niet meer goed genoeg herinneren Maar in ieder geval een heel mooi geanimeerde (ondanks de schitterende films die ze in Japan maken, bevalt de Franse stijl van animatie me toch meer, zeker als de meer experimentele soort), boeiende en originele film. De film is niet zo zeer beangstigend of zo, maar de tekeningen zijn zo mooi dat dat voor mij genoeg was om de film de moeite waard te maken. En de verhaaltjes zijn ook niet slecht natuurlijk, al zijn er maar twee die ik me nog echt goed voor de geest kan halen.

Ook bedoeld voor de geest, maar enkel voor het oog.

Al verpakt men de boel nog zo bijzonder, ik zit niet altijd te wachten op artistiek geneuzel. Al had de combi met tekenfilm-horror natuurlijk erg goed kunnen werken. Met name de verhaaltjes zijn niet sterk genoeg. Het eerste verhaaltje vond ik enigszins te pruimen.

Twee sterren, ondanks de mooie beelden.

Helemaal niet zo verkeerd,

Op de gok de dvd-uitgave heel goedkoop overgenomen en daarmee meteen m'n eerste franse animatie film achter de rug.

Vooral het eerste en het laatste verhaal waren de moeite waard, de stijl sprak me het meeste aan (ookal zijn ze allemaal zwart/wit lopen ze zeer uiteen) en het verhaal erachter was meer naar mijn smaak.

De rest was niet slecht maar wist me een stuk minder te boeien, wat wel constant het geval was is het fijne spel met licht/donker dat het geheel ontzettend sfeervol hield en daardoor toch de waarde hoog weet te houden.

Grappige stukken wisselen zich af met mooie stukken, die op hun beurt weer met sfeervolle (rustige) stukken worden afgewisselt.

Ben best verrast iig, dikke 3.5*

Hier komt weer erg duidelijk uit naar voren waarom ik zo'n liefhebber van animatie ben. Namelijk door de enorme variatie die je in tekenstijlen kunt leggen. Ook hier weer een paar schitterende dingen gezien.

Toch viel hij me verder best tegen, zeker voor een filmpje van 85 minuten was hij echt veel te langdradig. Vond verder de overgangen en 'rode draad' ook niet echt werken.

2*

Zoals Goldenskull al zegt zijn het interessantste hier de verschillende tekenstijlen. Alles is in zwart-wit, maar toch is de variatie groot. Vooral het spel met licht in het laatste filmpje is leuk. Niet alle filmpjes zijn even mooi, maar doordat ze kort duren maakt dat niet uit. Wel moet ik zeggen dat ik geen enkele stijl bloedmooi vond. Het verwachte wauw-moment bleef uit.

Wat Peur(s) du Noir pas echt tot een teleurstelling maakt is echter de suffe inhoud. Geen enkel verhaaltje vond ik werkelijk boeiend, laat staan eng. Het dieptepunt is het segment (dat ook nog eens steeds terugkeert) van Di Sciullo. Zelden zoiets vervelends gezien, waardoor ik iedere keer zuchte toen het weer terugkeerde. Hierin zien we enkele abstracte zwartwitbeelden, zonder duidelijk herkenbare vormen, terwijl een vrouwenstem haar angsten opnoemt (ze is bijvoorbeeld bang om als bourgoise gezien te worden, of middelmatig te zijn). Geen idee waarom iemand dacht waarom dit goed was, maar dit segment verdient niet meer dan een 0,5*. Hoogtepunten waren het Japanse verhaallijntje en het laatste segment. Het insektenplot was ook nog wel leuk, maar de animatie was daar spuuglelijk.

Het grootste probleem is toch dat het bij kijken naar mooie plaatjes kijkt. Het kruipt niet onder de huid. Een aantal animatoren laten hun kunstjes zien, maar je zou willen dat ze ook wat meer nagedacht hadden over wat ze lieten zien.

2,5*

Best geslaagd.

Een aparte animatieomnibus vanuit het Franse land hier net ver vandaan. Deze Peur(s) du Noir stond al voor een aardige tijd op mijn kijklijst. Ik was echter niet in beschikking om de film ook daadwerkelijk te vinden, en recentelijk kon ik hem dan eindelijk wel vinden. Toen ook geen moment getwijfeld en de film gekeken.

De film bestaat uit verschillende tekenstijlen, ook niet gek gezien de film geregisseerd is door verschillende regisseurs. De stijlen variëren, maar hebben allemaal met elkaar gemeen dat het zwart-wit getekend is. Enkele verhaaltjes zijn geslaagd, enkele verhaaltjes wat minder. Toch zijn de meeste verhaaltjes wel geslaagd en dat zorgt voor een prettige kijkervaring.

In het algemeen blijven alle filmpjes wat vaag, de regisseurs gaan pretentieus te werk en willen in een zo kort mogelijke tijd zo veel mogelijk laten zien. Niet gek ook, gezien dat nodig is. Enkele stijlen zijn dan ook briljant, zeker het laatste animatiefilmpje is geweldig benut. Ook tussendoor zitten er wat sterke stukjes tussen qua sfeerschepping, zoals het vierde verhaaltje.

De andere verhaaltjes zijn gemakkelijk uit te kijken, maar kiezen te opzettelijk voor een vaag pad die vaak de ontknoping ruïneert. Een enkel verhaaltje, de derde om precies te zijn, kent zelfs een lelijke stijl om mee te animeren. Alsof het met een soort fotoshopprogramma was gedaan, maar dan met een gratis versie. Dat risico loop je altijd met anthologieën, en dus ook deze.

Verder prettig verrast met deze film, maar Frankrijk heeft me dan ook qua cinema maar zelden teleurgesteld. In het algemeen zijn de filmpjes sterk geanimeerd en kennen net aan genoeg sfeer om het als geheel kijkbaar te houden. Verder te onnodig vaag soms, maar creatief genoeg en bovendien ook met een prettig tempo aan de kijker gepresenteerd. Goed.