That'll Be the Day (1973)

That'll Be the Day is een geliefde film in de 50's revival kringen en het is duidelijk te zien waarom. Weinig films krijgen de nu nogal mythische jaren zo overtuigend en vloeiend op beeld als dit coming-of-age werkje van Whatham.

Want ingewikkeld is Be The Day niet, een simpel maar aanstekelijk coming-of-age verhaal met een vlot plot. Daarnaast is Essex met zijn tienidool uiterlijk de belichaming van de onzekere van arrogante Jim met bij verre de beste rol die Ringo Starr ooit speelde als support. Koppel dit aan een geweldige jaren 50 classics soundtrack die nooit als toevoeging word afgespeeld dus vaak letterlijk galmt over de scenes en je hebt toch een van de sterke staaltjes van jaren 50 nostalgie.

Waar de film vooral schijnt is het geweldig gebruik van het toen nog in de jaren 50 verblijvende Isle Of Wright met zijn knullige vakantieparken en danshallen, vooral in combonatie met het verrassend erg sterke camera werk.

Het is een charmante coming of age film maar ontkomt net door zijn scherpe dialogen en realistische omgang met de problemen van de hoofd persoon dat het gezapig word. Het sleurt wat naar het einde toe maar het geweldige camera werk maakt dit maar een kleine ergernis. Grootste probleem van de film is het bijna onverstaanbare dialoog op sommige momenten vooral in de buiten scenes. Maar als je dit voor lief neemt heb je aan That'll Be the Day een fijne Engelse throwback drama.

Redelijke film over een jongeman die genoeg heeft van zijn leven en school en een rigoreus besluit neemt. De film speelt zich af eind jaren '50 en zet een fijn nostalgisch tijdsbeeld neer (inclusier bijpassende soundtrack). Hier en daar best vermakelijk, maar als geheel heeft het niet al te veel om het lijf en het hoofdpersonage is eigenlijk vrij onsympathiek.

Ringo Starr, Keith Moon en David Essex in 1 film. Retro late 50's early 60's goed vorm gegeven in de toenmalige Engelse samenleving van kermis, badplaats, dance halls en het working class vs. de student. Uiteindelijk ook een film over genetische bepaling gekoppeld aan jeugdtrauma wat goed tot uiting komt aan t eind. Ook de enorme reeks one night stands leiden MacLaine naar een hernieuwd inzicht, waardoor hij een bewuste keuze maakt voor zijn vrouw, goed vertolkt door Ayres. Being decent is dankzij zijn intelligentie altijd aanwezig. Het inzicht zou moeten komen.... Essex scoorde 1 jaar later '74 een hit met Gonna make you a star..