Gimme Danger (2016)

"Do you feel you influenced anybody?"

Iggy Pop: "I think I helped wipe out the '60s."

Teleurstellende en zeer makke documentaire. Had meer verwacht van iemand als Jarmusch. Juist hij zou die "gevaarlijke" band The Stooges van het scherm kunnen doen afspatten. In plaats daarvan is Iggy Pop 90 procent van de tijd aan het woord, weinig achtergrond kleuring en af en toe wat misplaatste animaties die totaal oninteressant zijn gebruikt. Wat een gemiste kans...

In 1973 vielen "The Stooges" na 3 albums letterlijk uit elkaar. Hun muziek werd bestempeld als bizar, krankzinnig, smakeloos, kwetsend, decadent, subliterair, amateuristisch, fantasieloos en kinderachtig. 40 jaar later behoren ze tot de meest invloedrijke bands uit de rock-'n-roll historie. In 1973 werden ze echter verguisd.

De Amerikaanse rockband "The Stooges", opgericht in 1967. kan ik vooral van het nummer "I Wanna Be Your Dog" (krijg je overigens op het einde op een fraaie manier helemaal te horen, begeleidt met verschillende beelden en foto's van "The Stooges") en dat omdat dit nummer gecoverd (met een andere tekst) is geworden door mijn favoriete band "Slayer" en het nummer heet dan ook net iets anders, namelijk "I'm Gonna Be Your God (I Wanna Be Your Dog)". Beide uitvoeringen zijn gewoon gaaf, of zoals Iggy Pop het zou zeggen "Cool".

Persoonlijk kan ik "The Stooges" nauwelijks (bestonden in hun origine bezetting ook maar kort, namelijk van 1967 t/m 1973 en de periode heb ik zelf ook maar 2 jaar meegemaakt) en buiten het eerder genoemde nummer van hun, kan ik verder nog hun nummer "No Fun" en dat is het dan ook. Maar opzicht vond ik "The Stooges" altijd wel interessant en dat kwam vooral door hun charismatische frontman Iggy Pop, die er geweldig doorleefd uitziet (mede te danken aan zijn drugsgebruik) en waarvan ik het knap vindt dat hij nog in leven is, terwijl de overige drie originele bandlanden inmiddels al dood zijn. Deze Documentaire / Muziek film is ook opgedragen aan de overleden bandleden van "The Stooges" namelijk:

Steve Mackay (Saxofonist) 1949 - 2015, gestorven aan bloedvergiftiging;

David Alexander (Bassist) 1947 - 1975, gestorven aan een longoedeem.

Ron Asheton (Gitarist) 1948 - 2009, gestorven aan een hartaanval;

Scott Asheton (Drummer) 1949 - 2014, gestorven aan een hartaanval.

Scott Asheton komt overigens ook aan het woord in deze documentaire en hetzelfde geldt voor Steve Mackay en dat komt omdat deze documentaire gedeeltelijk is gemaakt toen beiden nog leefden. De documentaire is opzicht best aardig (vooral dankzij de geschiedenis en de vele anekdotes, waaronder eentje over John Wayne) om te zien en te horen (o.a. natuurlijk door de muziek) en daarin komen vooral Iggy Pop (Zanger) en James Williamson (Gitarist) aan het woord en dat is natuurlijk logisch, omdat zij wel nog in leven zijn. James Williamson maakte overigens geen deel uit van de originele bezetting (bestond uit vier personen), maar hij speelde in de periode 1967 t/m 1973 (vanaf 1970 als tweede gitarist) wel mee met "The Stooges". Nadat de band ermee stopte (beter gezegd, ze moesten stoppen omdat niemand hun meer wilde), ging hij verder in de elektronica en computertechniek en nadat Ron Asheton overleed in 2009, werd hij gevraagd om gitarist te worden van "The Stooges". Buiten de al eerder genoemde bandleden, komen ook nog andere personen aan het woord zoals Katy Asheton, die het zusje was van de broers Ron (komt via oud beeldmateriaal natuurlijk ook aan bod) en Scott Asheton.

In deze documentaire zien we vooral veel oude beelden en foto's van "The Stooges" en horen we veel anekdotes over "The Stooges", verteld door vooral Iggy Pop (zittend in een stoel met blote voeten), en hier en daar heeft men ook wat animaties toegevoegd, die niet veel toevoegen, maar het animatiefilmpje met de vrachtwagen (waarin Scott Asheton rondrijdt met muziekapparatuur) van 3,50 meter hoog, welke tegen een viaduct aan knalt (doorrijhoogte van 3,20 meter), was wel geinig. Ik vond ik het verder grappig dat tijdens een interview van Iggy Pop aan hem wordt gevraagd "Hebben jullie iemand beïnvloed ?", waarop Iggy dan zegt "Ik denk dat ik heb heb bijgedragen aan het uitroeien van de jaren 60" Uiteraard krijgen we ook muziek te horen van "The Stooges", via stukjes geluid en beeldmateriaal.

Al met al een aardige 105 minuten durende respectvolle Documentaire / Muziek film over "The Stooges" om eens gezien te hebben en meer zeker ook niet, want daarvoor is hij eigenlijk te braafjes, terwijl "The Stooges" vroeger zeker niet braafjes waren.

P.S. wat ook wel geinig was, is dat Iggy Pop vroeger een drummer was, maar dat hij het uiteindelijk zat was om de hele tijd tegens iemands kont aan te kijken en hij noemt dat zelfs "de vloek van de drummer"

Een degelijke docu, nog opgeleukt met oude filmfragmenten, waarmee ik me prima amuseerde maar dat komt denk ik bovenal omdat ik van de muziek hou en niet omdat het nu zo'n briljante film is geworden. Dat ik vaak iets had van 'ik vind dat er nu wel genoeg geouwehoerd is, ik wil nu de muziek horen' lijkt me in dat verband veelzeggend.

In 'The Filth & The Fury', Julien Temples documentaire over de opkomst en ondergang van The Sex Pistols, zien we beelden van hun laatste concert. Dat concert eindigde met een een memorabele uitvoering van 'No Fun', een cover van... The Stooges. Deze documentaire vertelt het verhaal van de opkomst en ondergang van deze band, die destijds door het establishment veelal werd uitgekotst vanwege een zogenaamd gebrek aan muzikaliteit en een overdaad aan nihilisme. Een ongepolijste versie van The Doors met als frontman Iggy Pop, die zich vanaf het begin als een wildeman over het podium bewoog en heel nadrukkelijk het contact zocht met zijn publiek. De eigenzinnigheid en non-conformisme van de band leidde na 4 jaar tot de ondergang van de band, die zonken in een moeras van verdovende middelen, waaronder heroïne, waardoor de optredens een puinhoop werden. Basgitarist Dave Alexander behoort tot de 'Club van 27', want ook hij overleed op 27-jarige leeftijd.

Deze film combineert interviews met de nog levende bandleden, waarvan Iggy Pop het meest welbespraakt is, en leden van hun crew die het allemaal van dichtbij meemaakten. Dit alles in combinatie met verrassend veel live-materiaal van deze band die lang moest wachten op erkenning [in 2010 kreeg The Stooges een plek in The Rock N Roll Hall Of Fame] en vooral een fenomeen was binnen het clubcircuit. Het helpt als je houdt van de muziek, maar het charisma van Iggy Pop maakt dit ook de moeite waard voor mensen die wat minder met de ruwere kant van de rockgeschiedenis hebben.