Az Prijde Kocour (1963)

In de Benelux destijds uitgebracht onder de titel "Toen Verscheen de Kat..."

Een sprookje voor grote mensen waarin op een vlotte en grappige manier een dorpsmilieu wordt geschetst als een verzameling van eerlijke en eenvoudige mensen maar ook afgunstigen, hypocrieten, heerszuchtigen, egoïsten en profiteurs. Op een dag verschijnt een goochelaar ten tonele, vergezeld van een kat met een bril die over de macht beschikt om de toeschouwers volgens hun eigenschappen en gebreken in verschillende kleuren te zetten. Dat moet natuurlijk een originele show worden.

Regisseur Vojtěch Jasný heeft de kleuren op een mooie manier aangewend in een ondanks alles eenvoudig en logisch verhaal. Het resultaat is dat zijn effecten de kijker vaak meevoeren naar een vreemde kaleidoscoop van kleuren en vormen, die telkens weer in een fantastisch ballet overgaat. De goede cast zorgt voor een homogene vertolking.

Verkrijgbaar bij Amazon, helaas in het Engels gedubd, fullscreen en met verbleekte kleuren.

Amazon.com: Cassandra Cat and Carnival Story - Double Feature

Aanbevolen voor liefhebbers van sprookjes en katten.

Speciale Prijs van de Jury en Nominatie Gouden Palm in Cannes 1963.

Film die overal te boek staat als jeugdfilm??? De film heeft zeker fantasy-elementen in zich en kinderen spelen een rol in de film, maar een kinderfilm zou ik dit zeker niet noemen. Het is een surrealistische allegorie over een kat met een bril op zijn neus, maar als hij die bril afdoet ziet hij mensen in de kleur die het best bij hun ware aard past. Alle volwassenen, op een romantische onderwijzer na, vinden het maar een eng beest, terwijl de kinderen dol op hem zijn. De hypocrieten, de verliefden, de bedriegers en de echtbrekers worden zo ontmaskerd. Het idee is erg goed, maar had van mij best nog wat scherper uitgewerkt kunnen worden.

Ik vind het wel degelijk ook een kinderfilm. Maar dat kan best gecombineerd worden met een surrealistisch aandoenlijk sprookje met milde kritiek op het communistische regime. Degene die de film introduceerde in de bioscoop gaf aan dat het hoofd van de school, de slechterik in deze film namelijk de manier van praten en de dictie kreeg van de toenmalige president van Tsjechoslowakije. En dat terwijl de regisseur hem goed kende. Het optreden van de magier en het surrealistische kleurenfestijn dat dat veroorzaakt is bijna psychedelisch avant la lettre. Maar ik kan me deze film zomaar op woensdagmiddag in een zaal vol kinderen anno 1963 voorstellen.