Deadlock (1970)

Tangerine Dream scoorde meteen een contract voor 600 afleveringen "Tatort".

Films met soundtrack van Can zijn wat zeldzamer.

Can kon het slechts af met één CD (Soundtracks).

Deze "western" is er dus één van.

Geen standaard-western dat moge duidelijk zijn, maar liefhebbers van "El Topo" of Rainer Werner Fassbinder goes western zullen hier wel wat mee kunnen.

Duitse westerns zijn geen zeldzaamheid maar het zijn er ook niet veel en qua kwaliteit zitten ze regelmatig tegen tv-films aan. Bij deze film kan je zelfs afvragen is het er eigenlijk wel een, Duitse western? Het antwoord is; Ja en nee...Het speelt zich af in de moderne tijd, gezien de auto’s en wapens maar er zijn ook elementen zoals het niemandsland (de Israëlische Negev-woestijn), rotsen, het verlaten mijndorpje, de zes personages met minimalistisch dialogen en het dwarrelende stof, waardoor het er verdomd veel op lijkt!

De film begint als een bebloede jonge man met een metalen koffer en machinegeweer in de hand rond strompelt in de zonovergoten woestijn. Hij wordt gevonden door Charles Dump, een 'beheerder' van een verlaten mijnstadje in de buurt. Later arriveert er ene Mr. Sunshine die ook op de koffer uit is. Er ontstaat een wie-krijgt-de-koffer tussen drie mannen in de middle of nowhere. Dat wijkt niet echt af van de meeste westerns.

Het verhaal voor is simpel, sommige scènes gaan iets langer door en de verhaalvoortgang is soms wat herhalend. Maar ondanks dat het een gering budget bezat krijg je enkele actiemomenten en er is bloed. Een van de twee vrouwen is ook nog even zonder kleren te bewonderen. En de muziek komt van Krautrockband Can (de single die in de koffer verborgen zit was Tango Whiskey Man') Dat alles bij elkaar maakte dit een ongelooflijk vermakelijke western!

Een film van regisseur en schrijver Roland Klick die eind jaren 80 afscheid nam van het filmvak. Na een paar veelbelovende films, kwam hij in aanmerking om de regie te doen voor Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981). Hij werd niet uitverkoren en presteerde daarna weinig tot niets meer. Deadlock stamt uit 1970 en was een succesvolle film in de bioscoop en op festivals. De film is een neo-western met psychedelische accenten, zou je kunnen zeggen. Smoezelig, gewelddadig en grof zijn kwalificaties die je nog zou kunnen toevoegen. Kwalificaties die goed passen bij een plot dat zich in een Mexicaans spookstadje afspeelt alwaar een aantal personages zich druk maakt over de buit van een bankroof.

Het scenario ligt in de realiteit verankerd maar soms lijkt het alsof de setting dat niet is. Een van godverlaten oord aan de rand van welke beschaving dan ook. Midden in dit desolate oord woont Charles Dump met zijn nymfomane vrouw en zijn aantrekkelijke doofstomme dochter. Ze leven hun uitzichtloze bestaan tot ene Kid met een koffer met geld opduikt. Later sluit ook zijn sadistische partner Sunshine aan. Het begin van een merkwaardig kat- en muisspel.

De film van Klick draagt een westernjasje, maar hanteert wel een eigenzinnige nihilistische toon. De film vertelt een brute sociale parabel die zich heel overzichtelijk in een eigen microkosmos afspeelt. Geen van de personages bezit een aimabele persoonlijkheid. Geen van de personages heeft eergevoel. Geen van de personages is sympathiek. De mannen zijn gewetenloze moordenaars, jammerende lafaards, geldbeluste huichelaars en bij een ieder zit wel een steekje los. De vrouwen zijn gebruiksvoorwerpen en hebben slechts een kortstondig nut. Ze gedragen zich overeenkomstig. Geen eergevoel. Geen trots. Niet sympathiek. Ook hier zitten steekjes los. Het mensbeeld dat Klick schetst is geen vleiend beeld.

Zoals het een western betaamt, eindigt de film met een duel. Geen klassiek duel. Het is immers een film met een eigenzinnige toon. Dus is het een duel zonder winnaars en rest enkel de gedachte dat met veel geld en veel macht als inzet, alle hoop op een goede uitkomst bij voorbaat al is vervlogen. Deadlock geeft een boosaardige kijk op de menselijke natuur. De film doet dat op brute en grofkorrelige wijze en biedt geen hoopvolle flinters. Fascinerende personages en visueel aantrekkelijk geschoten. Dat wel. Heel spannend en openbarend vond ik de film niet. Mij bekroop echter wel een gevoel van onbehagen.