Lost Song (2008)

Mooie film met een soort subtiele horrorachtinge spanning die zich meer en meer opbouwt gedurende de film. In de relatie tussen Pierre en Elisabeth is van het begin af aan duidelijk iets mis en ze zijn beide niet bij machte het op te lossen. Je ziet hoe de eigenwaarde van Elisabeth haar stapje voor stapje wordt afgenomen door op zichzelf kleine gebeurtenissen die zich blijven opstapelen. Het breekt haar uiteindelijk.

Suzie LeBlanc, die Elisabeth speelt, is overigens geen actrice maar een zangeres met een indrukwekkende carriere in de klassieke muziek, vooral barok (ze is te horen op meer dan 50 cd's). Ze zingt dan ook zelf de Mozart-liederen in de film, erg mooi. Maar ze speelt ook goed, naturel.

De film speelt zich voornamelijk af bij dat dorpje in het bos met rivier en daar is het echt paradijselijk. Niet alleen een genot voor het oog, maar ook een mooi contrast met het verhaal.

Prijs voor beste Canadese film op het Toronto filmfestival 2008.

Heb de dvd besteld, ben erg benieuwd hoe hij bij herziening bevalt. Zal hem ook in de pakketservice doen want deze film verdient meer publiek!

Recensie van CBC News

Hoewel de DVD-hoes vol staat met superlatieven moet ik eerlijk bekennen dat de film niet veel om handen heeft. Je kijkt meer dan 100 minuten naar een gezin waar de vader in de ochtend gaat werken en waar de moeder eigenlijk geen moeder wilt zijn. Ze kan het gekrijs van het kind niet aan. En kan haar eigen kind niet eens voeden. Wat moet je dan met je leven midden in de wildernis?

Je merkt ook meteen dat de moeder van het kind veel meer bij haar eigen moeder staat (dat een echte kakker is) dan bij haar schoonmoeder. Ik kan niet anders zeggen dat ik niet veel kan met deze dame (en dus de film).

Suzie LeBlanc speelt deze moeder als een ijzige tante. Je krijgt nooit hoogte van haar en haar handelingen in de natuur. Waarom gooit ze haar problemen niet op tafel? Waarom communiceert het echtpaar niet met woorden? Waarom zo moeilijk blijven doen. Communicatie lijkt wel verboden in de Wereld(art)cinema...

Mja, niet onaardig dit, maar nogal een eentonige film. Als het eerste kwartier ziet heb je wel een beetje door wat er verder gaat komen. Elisabeth wordt als moeder niet serieus genomen en steeds wordt er een nieuwe situatie bedacht waardoor ze nog een slechtere moeder lijkt. Verder wordt er enorm gesteund op de geïsoleerde omgeving en op de eendimensionale portrettering van Elisabeth's man en schoonmoeder als groteske monsters. Het is allemaal wat makkelijk en erg veel heeft de film niet te zeggen, tenzij je aanstaande moeders een worst-case-scenario voor wilt leggen.

Dat gezegd hebben is het wel aardig gemaakt en is de onderhuidse spanning geregeld voelbaar, juist vooral in de stille momenten zonder de man en de schoonmoeder. Suzie LeBlanc is een vrij krachtige actrice. En het laatste kwartier is vrij intrigerend. Zo'n hopeloze tocht door de wildernis kan mij wel altijd wel boeien. De ontknoping daarvan is een beetje flauw, dat dan weer wel. Het mist een beetje een punt.

3*

Suzie LeBlanc speelt erg goed en zingt erg mooi, jammer dat dit in de film te weinig wordt uitgebuit, zoals in The Piano (1993).

De sfeer wordt langzaam opgebouwd en gedurende de hele film denk je, wanneer gebeurd er nou eens iets... Het is allemaal erg subtiel en minimaal. Dan komt eindelijk in de laatste 15 minuten de langverwachte tocht door het bos, die is mooi neergezet, gevoelig, de onmacht straalt er vanaf. Het einde is ook goed overdacht, heel subtiel, naturel, stil... De onmacht is totaal...

Een 3,5, vooral te danken aan de laatste 15 minuten...