Pot-Bouille (1957)

Schitterende drama-komedie die in een zwart-wit-film vele ideeën uit het boek van Emile Zola weergeeft. Geld en ontrouw overheersen in de bourgeoisie die zich schuil houdt in een riant herenhuis, met vele luxe-verdiepingen en huispersoneel, maar die het menselijk niveau en de correctheid van een pot-bouille, een doorwinterde arme-mensen-kost, amper haalt.

Gérard Philipe is geschikt voor de charmeur en de rest van de cast is op académie française-niveau.

Had dit al veel vroeger moeten zien.

Keurig bewaard document. Ondergewaardeerd op IMDB. Hoe zou dat komen ?

Achter de respectabele façade van een appartementengebouw eind 19e eeuw (‘La Belle Époque’) gaat een verhaal schuil over intriges, hebzucht, overspel en verdorvenheid. Centraal figuur daarin is de nieuwe bewoner Octave, die als gewiekste charmeur vanuit Marseille naar Parijs is gekomen met als voornaamste doel zoveel mogelijk mooie vrouwen te versieren. Hij hoeft niet ver te zoeken, want die zijn in zijn naaste omgeving te kust en te keur aanwezig. En… ze vallen een voor een voor zijn innemende praatjes. De naïeve Berthe, die tot over haar oren verliefd is op hem maar door haar tirannieke moeder gedwongen wordt tegen haar zin te trouwen met een ander. Zijn buurvrouw Marie, een jonge moeder die zich bij voortdurende afwezigheid van haar man stierlijk verveelt en behoefte heeft aan intieme genegenheid. En tenslotte ook de hautaine madame Hédouin, zijn werkgeefster die worstelt met haar gevoelens.

De gelouterde regisseur Julien Duvivier heeft over dit konkelende gezelschap een satirische romcom gemaakt, met milde kritiek op het decadente gedrag van de naar buiten toe deftig ogende burgerij. Charmant en luchtig tegelijk en voor die tijd allicht ook een beetje ondeugend. Geen meesterwerk, maar wel aangenaam tijdverdrijf. Dat kan ook moeilijk anders met een film waarin een guitige Dany Carrel, een gereserveerde Anouk Aimée en een statige Danielle Darrieux tussen de regels door als het ware een onderlinge schoonheidswedstrijd houden.