Películas para No Dormir: Adivina Quién Soy (2006)

Een wat minder hoogstaande maar wel experimentele en surrealistische prent uit de boxset "6 Films To Keep You Awake", hoewel veel griezelfans toch de ode aan "LeatherFace" en "Nosferatu" best leuk zullen vinden. Enrique Urbizu sleepte voor meerdere van zijn andere films Awards in de wacht, doch voelt zich toch niet zo goed thuis in het horrorgenre als zijn collega's in de box-set.

Het meisje leeft duidelijk in een erg morbiede droomwereld, meer zal ik niet verklappen.

Genrereflecterende horror inderdaad met opnieuw veel aandacht voor de dramatische component. Ik vond het een leuk experimentje en ben alvast wat positiever dan Mac Hammer Fan. Als pure horror stelt deze aflevering misschien wat teleur, maar het scenario bevat genoeg vindingrijke zijsprongetjes en leuke verwijzingen om de horrorfan alsnog op z'n wenken te bedieden.

Dit filmpje heeft zeker een leuk concept en gedurende het eerste uur een erg rustige opbouw. We zien Estrella in haar adgelijks leven en hoe ze met haar eenzaamheid omgaat. Het mysterie rond de vampier wordt langzaam uit de doeken gedaan en het leek tot mijn teleurstelling even af te stevenen op een einde zonder bovennatuurlijke elementen.

Maar ik ben een horrorfan, dus het einde vond ik fantastisch. Ik kan hier niet te veel over zeggen in verband met spoilers, maar alle cameo's van beroemde horroriconen waren echt verrassend en de make-up vond ik ook best wel geslaagd.

Kortom, de opbouw vond ik wat traag maar het einde maakte het zeker nog goed.

Leuk idee.

Het heeft even geduurd (iets meer dan 4 jaar zelfs) maar eindelijk dan toch dit zesde deel kunnen bekijken. Typisch voor die "ene missende film" is dat het gevoel hem eindelijk gevonden te hebben de verwachting domineert, ook hier.

Buiten het erg leuke idee en de schaamteloze uitwerking (Leatherface als icoon zomaar opvoeren in een compleet ongerelateerde film vond ik best verrassend) is het een redelijk tam filmpje. Rustige opbouw, horrorelementen die eerder het drama ondersteunen dan omgekeerd en een niet echt geweldige audiovisuele uitwerking maken het soms een beetje saai.

Gelukkig duurt het niet lang en zijn er genoeg scenes waarbij de film weer gaat opleven. Al bij al een leuk filmpje dus, dat het moeten hebben van het basisidee en afzonderlijke scenes.

3.0*

Deze is toch wel de minste uit deze TV-horrorfilmreeks die ik tot nu toe gezien heb (ik ben pas halverwege en heb alleen het betere Para Entrar a Vivir (Balagueró) en het veel betere La Habitación del Niño (Álex de la Iglesia) gezien). Het lage budget is hier duidelijk merkbaar, dit in tegenstelling tot in die andere twee films. Het idee is leuk, en de hoofdrolspelers spelen niet slecht (dat kan ik overigens niet van de monsters zeggen), maar de uitwerking is ondermaats, vooral het visuele (beeld, camerawerk, belichting, etc.)

Deze korte film heeft, in tegenstelling tot de andere twee films die ik hierboven noem, de korte tijdsduur ook niet goed kunnen gebruiken, het begon onduidelijk en kwam bovendien langdradig over.

Voor mij is dit ook de tweede film van Enrique Urbizu die ik zie, en meteen de tweede teleurstelling, al was de eerste film die ik van hem zag No Habrá Paz Para los Malvados (2011) voor mij persoonlijk een grotere teleurstelling dan deze.

Onvoldoende, jammer van het goede idee.

De jonge Estrella is vanwege het werk van haar moeder vaak alleen thuis. Om haar isolement op te heffen creëert de contactschuwe en eigenzinnige tiener een droomwereld die wordt bevolkt door monsters uit de boeken die zij leest en de films die zij kijkt. Ze ziet in de monsters geen bedreiging. Ze zijn voor haar bondgenoten die haar terzijde staan in haar isolement. Ze geven haar de aandacht die ze in het echte leven te kort komt.

Regisseur Enrique Urbizu ziet in zijn film af van grootse effecten en bloedige actie. Het zwaartepunt ligt op de handeling en op de personages. Met eenvoudige middelen lukt het hem bovendien om een fijne onheilspellende sfeer neer te zetten. Nachtelijke busreisjes, een uitgestorven straatbeeld en een verlaten parkeergarage zijn afdoende. Het zijn geraffineerd geplaatste onderdelen die het verhaal van een verontrustende impuls voorzien.

In Adivina Quién Soy ligt de horror onder de oppervlakte. De horror verbergt zich in de fantasie. In de angsten, veronderstellingen en verwachtingen die leven in de gedachten van mensen. Adivina Quién Soy kwam met weinig budget tot stand. Dat is hier en daar te zien. Weinig budget leidt soms ook tot subtiel en geraffineerd gebruik van de middelen die wel beschikbaar zijn, zoals een verhaal en personages. Dat is hier goed gelukt.