El Signo de la Muerte (1939)

Ze bestaan schijnbaar ook : serieuze drama's met Cantinflas...ik vind die genreaanduiding volstrekt onjuist eigenlijk, maar wie ben ik. Het was de derde film van de legendarische komiek en de oudste die ik zag, net als blijkbaar de 2 voorgangers in samenwerking met clown Medel en door de Cantinflas aficionado's niet meteen gepruimd omdat de held hier teveel de tweede viool zou spelen, en omdat de komedie die dit half is teveel op de achtergrond zou worden gedrongen door de "horror " die dit voor de andere helft is.

Ongelijk kan ik ze niet geven : de horror en de kluchtigheid zijn in ouwe Mexicaanse film helaas onontwarbaar met elkaar vervlochten, maar hier zijn ze wel erg slecht gemixt door B regisseur Urueta, die zou eindigen als regisseur van z films met blue demon maar hier nog kon profiteren van een adequaat budget dankzij de net begonnen gouden era van de Mexicaanse cinema. Het is vooral "knap " hoe Urueta het voor mekaar krijgt de finale volkomen te verneuken. Die is sowieso rommelig en slordig afgewerkt, maar de comic relief van Cantinflas in drag terwijl even verderop de reine maagden worden geslasht op oudazteekse wijze was wel een heel mislukte poging tot een " knocking on the gate " procédé.

We hadden het al over rituele offers: het horrorgedeelte van de film grijpt weer eens terug op de Indiaanse erfenis en we beginnen met een semi- citaat uit een apocriefe Azteekse text waarin de wederkomst van de zoon van Quetzalcoatl wordt aangekondigd, die de heerschappij terug kan geven aan de indianen als hij 4 maagden ritueel heeft geslasht : maagden herkenbaar aan het "signo de la muerte "op hun hand, slechts zichtbaar voor die erfgenaam van de godheid. Hierboven wordt gesuggereerd dat die erfgenaam antropoloog Gallardo is, tevens de werkgever van Cantinflas in het antropologisch museum van Mexico. Zou goed kunnen, veel kandidaten zijn er verder niet- nog een zwakte van de film- maar zijn valet die we in zijn sinistere verschijning op de poster zien is ook duidelijk niet pluis, en bovendien naar verluidt indiaan.

Hoewel het dus vrij duidelijk is voor de kijkers hoe de vork in de steel moet zitten, wordt er dan nog veel aandacht besteed aan het mystery/ whodunnit aspect via een soort thin man koppeltje van 2 journalisten : een mannetje en een wijfje. Dat die laatste wel eens 1 van de 4 " uitverkoren " offers zou kunnen zijn, begreep u vermoedelijk al. Wel aardig was het samenspraakje van die 2 in een cool ingericht art deco café.

Wat het all out horroraspect betreft : anno nu wat koddig natuurlijk en ook niet geheel serieus gebracht, wel opvallend is dat de slachtoffers tijdens het ritueel in een campy onderaardse semi- tempel hun....boobs flashen ! Dat verwacht je niet in een film uit 39, voor die tijd pure tortureporn. Echte gore hoeft u verder niet te verwachten en de slashings op het offerblok worden slechts onhandig gesuggereerd. Wat u wel mag verwachten is een wat kinderachtig gespeel met ffx vintage 39, waarbij Urueta dol lijkt te zijn op "onzichtbaarheids" foefjes en andere flauwekul. Die gebruikt hij echter voornamelijk in de kluchtige intermezzi.

Kortom : een nogal oubollige prent met te veel Cantinflas voor de horrorbuffs en te veel horror voor de Cantinflas aficionado's.

Kan worden bekeken dankzij de DVD met subs.