Minimalism: A Documentary about the Important Things (2015)

Ben fan van hun podcast, dus was by default wel benieuwd naar deze documentaire. Zoals verwacht is het een soort van samenvatting van hun opvattingen (love people, use things, the opposite never works), verpakt in een wat zweverige en bewierookte vorm. Komen hier en daar wel wat interessante dingen langs hoor, maar waarschijnlijk zit ik al te diep in de materie om hier nog veel mee te kunnen. Meer een introductie dan een verdieping helaas.

Lijkt me typisch zo'n doc die ik wel een keer meepik als hij op Netflix verschijnt, maar toch met enige angst voor pushy levenswijsheid tegemoet ga.

Is "minimalism" dan een geijkte term geworden voor dit soort levensopvattingen, of is het een wat vreemd gebruik van een kunstterm om meer kijkers te lokken?

Kan me goed voorstellen dat dit als pushy kan overkomen. Mensen zijn ongelukkig, maar wij hebben een oplossing-type of deal. Ik probeer mezelf al een tijd te verdiepen in "minimalisme" (tiny homes, Japanse minimalistische architectuur en stedenbouw, Marie Kondo etc) en ik zie The Minimalists meer als mooie aanvulling op al die ideeën die er al zijn, dan als DE oplossing oid. In hun podcast zijn ze over het algemeen ook vrij praktisch ingesteld, iets wat in deze documentaire maar weinig naar boven komt.

En wat betreft hun naam: het is misschien wat pompeus gekozen (zeggen ze zelf ook), maar het trekt wel mensen (wat uiteindelijk natuurlijk je doel is als je een movement wilt bewerkstelligen) en is eigenlijk wel de essentie van hun doel. Minimalism in het algemeen is wel een redelijk geijkte term ja.

Het is met dat uitgangspunt waar ik al wat problemen mee heb Maar wel duidelijker nu!

Onderhond: You're in "luck". Hij komt als het goed is dit weekend op Netflix.

Haha, verbaast me niks ... echt ook zo'n docu voor Netflix.

Je hoort het wel dan

Too many of us now tend to worship self indulgence and consumption

Zo zeg, mooie speech van Carter, hoogtepunt van dit werkje.

Ik heb deze boys ook wel eens voorbij zien komen op de joetoep, maar een clipje van 5 a 10 minuten is dan een stuk makkelijker om te behapsnappen dan de vijf kwartier van deze film. Ondanks het toch wel relevante onderwerp vond ik het bij tijd en wijle dan ook érg saai met ont-zet-tend veel herhaling. Bovendien stoorde ik me aan het gebrek aan de erkenning dat er natuurlijk een gapend gat zit tussen minimalisme en de black friday frenzy mentaliteit.

Niet echt enigmatische lui verder ook, en die overdreven free hugs van ze zit ik al helemáál niet op te wachten. Ik had dan wel meer willen zien over die gozer die met 51 items de wereld rondreist. Het zijpaadje naar pushberichten/dopamine/meditatie was er verder maar wat met de haren bijgesleept maar vond ik stiekem wel zo interessant, en toch leuk dat ze Sam Harris hebben weten te strikken.

Interessant onderwerp voor een Ted Talk van pakkenbeet een kwartier maar voor een documentaire van 80 minuten is er te weinig te zeggen. Er zitten absolute sterke punten en scenes in maar er zaten ook scenes bij waarvan ik de toegevoegde waarde niet zie.

Beetje wat ik gevreesd had.

De film is niet meer dan een promo-filmpje voor een opvatting die de hoofdpersonen in deze docu deugd gedaan heeft. Da's erg leuk voor die kerels en ongetwijfeld dat links en rechts wat mensen zitten te kijken die denken "hé, dacht zou wat voor mij kunnen zijn", maar verder dan dat reikt de doelgroep niet.

Geen greintje kritiek. Er wordt hoogstens gezegd dat het niet altijd een even makkelijke keuze is, maar daarvan is niks te zien in deze docu. Alleen maar lachende gezichtjes, verhalen over hoeveel beter het lezen van bepaalde mensen is geworden, de typische zieke die na haar ommeslag gezonder is dan voor haar diagnose ... dat soort dingen.

Het is dat ik verder ook niet zo heel veel heb met de problemen van deze mensen. Als je niet kan weerstaan aan de onzin van reclame of peer pressure, dan vrees ik dat halsoverkop in een andere levensvisie stappen op lange duur even ongezond zal zijn.

Maar voor kritische noten is absoluut geen tijd of ruimte. Dit is gemaakt om zieltjes te winnen en aangezien ik de kernkritiek niet bij mezelf herken en de docu verder helemaal geen tastbare zaken aanhaalt kon ik er helemaal niks uithalen. Behalve dan dat je blijkbaar wel geld genoeg hebt voor Apple materiaal als minimalist.

1.0*

We all pledge allegiance to Frugality, the master of Minimalism!

Nee maar serieus. Er wordt toch nergens gesuggereerd dat deze mensen broodarm (moeten) zijn en dus persé goedkoop materiaal moet kopen?

Even heel Zen gesteld, als je leven bepaalt wordt door veel spullen en je laat daarna je leven bepalen door heel weinig spullen, laat je je leven nog steeds bepalen door spullen?

Een ander punt, dat me opvalt bij de huidige "bijzondere" generatie. Die minder snel een huis koopt, minder vaak een eigen auto heeft, minder vaak een vaste baan. Wordt oorzaak en gevolg niet wat opschepperig door elkaar gehaald. Nu wordt er net gedaan alsof er niet gehecht wordt aan eerder genoemde zaken. Wat was er eerst? Minder vaste inkomsten of minder belang bij een eigen huis?

Ik kan de hele dag desinteresse tonen in een prive-jet en de nieuwste Lamborgini. Gaat me super makkelijk af.

Wat gecondenseerder wat betreft de informatie zou fijn zijn geweest, als een reclamespot wordt de boodschap van de makers door de strot geduwd. Herhaling op herhaling.

In dit interessante onderwerp had meer gezeten. Gemiste kans.

Interessant onderwerp en er worden aardige dingen aangestipt, maar door de veelheid aan invalshoeken is alles nogal oppervlakkig uitgewerkt.

Helpt ook niet mee dat die twee minimalist-gasten nogal moeilijk te harden waren. 'I'm a hugger', echt rot op.

Verder wel wat dingen om over na te denken en mee te nemen (voor zover de standpunten en filosofieën uit deze docu je nog niet bekend waren), maar als geheel te zwak.

2,5*

Ik kreeg de indruk dat hun boek voor geen meter verkocht en een vriend of zo hun shit via deze intens debiele docu aan de man probeert te brengen.

Maar echt. Vind het best goed om na te denken over dit soort dingen. Maar die dudes die dan heel de VS doorreizen om een ideaal te verspreiden. Ze glunderen van de aandacht. En verdienen ze daar nog iets mee, want hoe komen ze aan een minimalistisch inkomen?