Monterey Pop (1968)

Ravi Shankar.

Ofwel Fab George's muzikale goeroe. Ofwel de vader van Norah Jones.

Hij steelt de show en is hèt bewijs dat deze film terecht een nieuw jasje kreeg. Zijn optreden benadert namelijk de muzikale perfectie. Men ziet dan ook niet voor niets Jimi Hendrix e.e.a. nauwgezet volgen vanuit het publiek. Zijn 'Wild Thing' is van een beduidend minder muzikale klasse, behalve dan dat zijn show er wel eentje is die je niet snel zult vergeten. Ook Hendrix had zijn off-days. Al vermoed ik dat de complete show van de gitaarheld wèl de moeite waard was. In de film zit namelijk slechts één nummertje.

Absoluut hoogtepunt is ook Jefferson Airplane en een vanuit haar hakken zingende Joplin. Zij tovert met haar stem een ieder in het publiek die niet stoned was die dag, alsnog naar een andere dimensie.

Zeer goed.

Mooie documentaire over de voorloper van Woodstock. Waar de film over Woodstock naast concertregistraties ook veel tijd besteedt aan allerhande zaken rondom het festival, serveert Monterey Pop enkel optredens, vergezeld door sfeerbeelden van het festival. Ik vind de muziek in deze film beter, met als persoonlijke hoogtepunten de optredens van Ravi Shankar en Jefferson Airplane. Aan de andere kant miste ik wel de zaken rondom het festival, zoals interviews met het publiek en de organisatoren. Maar ja, Monterey Pop behoudt hierdoor wel een korte speelduur en blijft de gehele tijd boeien.

Vergelijken is eigenlijk niet nodig. Voor de liefhebber van de 60's muziek zijn beide films onmisbaar.

Lag al lang op de plank, en nu net 'even' bekeken.

De vergelijking met Woodstock is snel gemaakt, maar waar Woodstock zich voor mijn gevoel veel meer op de festivalvloer bevindt, gaat Monterey Pop meer uit naar de bands op het podium. In de 78 minuten wordt naar mijn gevoel in ieder geval relatief veel aandacht besteed aan de bands, waar het voor mij andersom had gemogen.

De shots waarbij langs de enorme diversiteit aan mensen wordt gelopen zijn, naar mijn mening, de meest échte beelden die je op een festival kunt maken.

De muziek en de heerlijke klanken van Jefferson Airplane (met een zeer braaf uitziende Grace Slick), Canned Heat! (net als op Woodstock geweldig) en de swingende Otis ('Shake'!), maar het einde is werkelijk verbluffend. Hulde aan Ravi Shakar!!!

Maar om een werkelijke goede docu te zijn, schiet Monterey Pop toch wel iets te kort. Het camerawerk is niet overal even zuiver en verpest zelfs helemaal het mooie nummer van Otis Redding. Het is een mooie registratie van het eerste rockfestival, maar toch iets te onvolmaakt. dikke 3,5*

De aller leukste beelden vond ik van de festival bezoekers zelf in combinatie met goed gekozen muziek(Scott McKenzie - If You're Going To San Francisco ) zet de mood echt perfect neer.

Ik vond het jammer dat de meeste artiesten maar voor 1 of hooguit 2 nummers in beeld kwamen, hierdoor ben ik nooit echt in de muziek opgegaan wat bijvoorbeeld bij Woodstock wel het geval was.

De Wild Thing versie van Jimi Hendrix was trouwens wel de moeite waard, maar ik had liever nog meer Jimi gezien. Het zelfde geldt trouwens ook dubbel en dwars voor The Who & Simon & Garfunkel. California Dreamin van de Mamas & The Papas was trouwens wel een erg mooie live uitvoering en blijft zelfs de volgende dag nog in me hoofd rondspoken.

Wat ik hier vaak terug lees is de waardering van mensen voor Ravi Shankar, hier had ik dan persoonlijk weer weinig mee en vond ik zijn optreden zeker in vergelijking met andere super artiesten best wel lang.

Monterey Pop is zeker een leuk tijdsbeeld, maar jammer genoeg is het allemaal net wat te kort en was er weinig sfeer op te snuiven.

Zit nog even te twijfelen tussen een 3 en een 3,5, maar ik geef deze docu het voordeel van de twijfel.

3,5*

Met zijn ongebruikelijke, maar energieke en effectieve stijl van filmen en monteren, zou deze registratie van het Monterey Pop Festival 1967 van grote invloed zijn op Michael Wadleighs meesterwerk "Woodstock (1970)". De line-up is fantastisch, met o.a. Mamas and the Papas, Otis Redding, Simon & Garfunkel, The Who en niet te vergeten een totaal losgeslagen Jimi Hendrix. De slechte podiumbelichting betekent dat de beeldkwaliteit soms wat te wensen overlaat, maar deze concertfilm geeft een uitstekend beeld van het muzikale spectrum anno 1967 en eindigt met een opzwepend optreden van Ravi Shankar, mede gade geslagen door een tot rust gekomen Jimi Hendrix. En de muziek is geweldig!

Het iconische festival Monterey Pop, de voorloper van Woodstock. En voor de muziekliefhebber misschien ook wel een leuker festival, toch als je de beelden ziet. Wat gemoedelijker, nog niet uit de hand gelopen, beter weer en sterke optredens. Te bedenken dat we nog maar anno 1967 zijn en sommige artiesten hun grootste hits nog moesten schrijven. Denk aan Simon & Garfunkel (pas later hun Mrs Robinson en Bridge over troubled water), Janis Joplin zat nog bij Big Brother Company (al hadden die wel een stevige live reputatie), The Animals (hier nog met een cover van The Rolling Stones), The Who & Jimi Hendrix werden aangeraden door Paul McCartney nadat The Beatles het aanbod hadden afgeslagen om te komen spelen. Veel artiesten zijn (net als bij Woodstock) bekend geworden dankzij Monterey Pop.

De film duurt maar 78 minuten, maar haalt er wel alle grote namen bij. De namen die toen al wat betekende of die zo opvielen dat ze toen al wisten dat die groot zouden worden. Het is ook wel een iconisch optreden geworden, met enkele sterke performances. Denk aan Janis Joplin en Otis Redding. The Who die hun instrumenten de vernieling insloegen en Jimi Hendrix die - om er boven te geraken - dan maar z'n gitaar in brand stak.

Het is net een voordeel dat de film niet zo lang duurt. We zien op die relatief korte tijd de hoogtepunten van het festival zodat het ook niet gaat vervelen. De muziek en het festival staan centraal. Met hier en daar wat sfeerbeelden om het mooi aan te kleden. Het slotpunt van Ravi Shankar (dat niet het slotpunt van het festival zelf was) hoort wel wat bij de film. De sound van de sitar is toch mee bepalend voor de hippiejaren van de 60's. Alleen duurt het net iets te lang in verhouding met de rest van de optredens.

Sterke film dat misschien minder creatief en professioneel gemaakt is als Woodstock, maar wel toegankelijker is met de muziek meer centraal. En door de korte tijdspanne en praktisch enkel sterke momenten, is het voor de muziekliefhebber misschien wel een aangenamer document geworden.

Ik ben meestal nogal huiverig om documentaires te zien van popfestivals. Meestal is het namelijk een hoop geouwehoer van allemaal mensen die er zogenaamd verstand van hebben en hele kleine flarden muziek als je geluk heb. Maar dat is bij deze documentaire dus niet het geval. Hier staat de muziek voorop. Heel veel muziek dus van erg goede geluidskwaliteit en ook de beelden van de optredens zijn erg mooi en vakkundig gemaakt. En als je dat dan ook bedenkt in die tijd. Toen was dat nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. En verder wordt de documentaire dus aangevuld met sfeervolle beelden van het publiek die een mooi tijdsbeeld geven van de summer of love. Muzikaal was het misschien niet allemaal mijn ding, maar als documentaire van een popfestival is dit dus een extreem goed voorbeeld.