Terza Liceo (1954)

Er bestaan er miljoenen van : highschoolfilms....toen al een stuk minder, laat staan docu's. Guess what : dit is GEEN docu en pretendeert dat ook niet te zijn. Hoe komen jullie daar precies bij ? Nou goed, zal een misverstand zijn.

Wel is dit een soort semi- mozaiek film zou je kunnen zeggen, met de examenklas van een Romeinse highschool als verbindend element. De- vele- protagonisten staan dus voor hun eindexamens, zoals dat echter gaat op die leeftijd hebben ze wel andere- betere, zou je zeggen- dingen aan hun hoofd. De regisseur van het geheel was Emmer, gekend vanwege zijn komedies, vooral mozaiekfilm DDA, misschien daarom hij als regisseur van dit semi- mozaiek. Voor de beelden huurde hij - waarom niet- ene Mario Bava in ! Naar verluidt even in beeld te zien als de "projector " in de schaduw, wie weet is het ook waar. Een Bava overigens die met zijn dicht op de huid camerawerk wel docu- achtig bezig is. Mede scenarist was niemand minder dan de legendarische Amidei, die jullie ook kennen van RCA, toch de belangrijkste film uit de Italiaanse geschiedenis waarschijnlijk.

Dat is dit natuurlijk niet, ik vraag me trouwens ook af of dit wel een komedie is....eerder een coming of age drama zou je zeggen, dat oogt als een soort pilot voor een teenie high school serie. Eentje wel uit een duidelijk ander tijdperk en gemitigeerd door censuur, al komen er dan goddeloze zaken als buitenechtelijke zwangerschappen aan de orde. De manier waarop het gebracht wordt is oubollig te noemen, maar wat verwacht je. Bedenk dat de censor schijnbaar al ziedend was over de korte broekjes die Bava trouwens met zichtbaar genoegen in beeld brengt als de teenie chicks in bloei weer eens aan het gymmen zijn, wat ze hier idd. opvallend vaak doen. En die ouwe- jonge eigenlijk- Bava stond ook even stil bij de naaktbeelden van een beeldhouwer die niet per se in beeld hoefden, alsmede de venus van Botticelli tijdens reeds gememoreerde scène in het donker met de projector.

De gedwongen truttigheid van de film is iets wat je de makers niet geheel kunt aanrekenen, wat je ze wel kunt verwijten is het niet- kiezen voor duidelijke protagonisten, we volgen er een stuk of 10 met gelijkelijk verdeelde aandacht. Gecombineerd met de tamelijke ongekendheid van de jonge cast- meesten daarvan ook nooit grote filmnamen geworden- maakt het dit tamelijk moeilijk te volgen en zeker niet inleefbaar. Vreemd genoeg zijn de gekendste namen in de cast niet die van de scholieren of acteurs, maar die van auteur Eriprando Visconti en die van auteur Giuliano Montaldo ! Lachen : deze communist speelt een....godsdienstleraar.

Hoewel dus niet opgezet als docu is het dat nu onderhand wel bijna, met name een tijdsdocument van een vergeten generatie ergens tussen onze ouders en grootouders in, te jong voor de oorlog en te oud voor 68, toeschouwers bij beide evenementen ( waarvan de eerste iets belangrijker dan de tweede zou ik denken...sorry baby boomers ), iets te oud zelfs voor de dubieuze genietingen van de pop culture en opgroeiend in volle restauratie.

Velen hier moeten deze film trouwens gezien hebben : de prent werd in onze contreien uitgebracht als ....."liefde in het college " . Waarom zie ik dan geen stemmen ?