Scansati... a Trinità Arriva Eldorado (1972)

Ze bestonden nog niet : Joe d'Amato films...deze bracht daar in de praktijk verandering in maar niet officieel , want Dick Spitfire- sic- werd eerst geacht het pseudoniem te zijn van Spataro, die dit werkje met de gekende genreprutser Fidani produceerde. Behalve regisseur was Joe ook chef fotografie- gebruikelijk voor deze auteur- en zelfs een van de acteurs : hij speelt 1 van de thugs uit de gang van Ringo, spreekt ook nog wat zinnetjes uit. Verscholen onder een grote zwarte hoed, maar u herkent hem meteen aan zijn obscene neus.

Het betreft hier uiteraard een klucht/ spoof met de onvermijdelijke katholieke titel en trinita verwijzing, itt de meeste films van dit type echter lijkt de film eerder bedoeld te zijn voor een publiek van melige/ stonede pubers en niet voor het hele gezin.

Verhaal is vrijwel afwezig, Duke en Carter * zijn 2 halve clowns die al liegend ,bedriegend en valsspelend door het westen trekken, zoals gezegd proberen ze met hulp van ene Ringo en diens gang de schat van de legendarische Dorado- Hill te roven. Deze el dorado blijkt een soort Howard Hughes van het oude westen te zijn : een geflipte, puissant rijke kluizenaar die op zijn landgoed rondrijdt met een als easy rider opgetuigd paard...zijn gevolg bestaat uit indianen en chicano's, onder wie we Giordano aantreffen die de dritte im bunde zal worden, Ringo vervangend die zoals reeds aangestipt niet geamuseerd is met dit verraad.

Dit is een pure non-sensical, bijna dadaistische klucht op een schoenveter budget gedraaid in 4 dagen, en biedt wat je van een Joe debuut in dit genre mag verwachten incl. zijn maffe camerawerk, zij het zonder veel sex helaas, al doen Rosi en Giordano het nog even in een hutje alvorens te worden onderbroken door de gebeurtenissen.

Het leukste is nog dat de cast duidelijk plezier had in de film, vooral Hill was zo te zien niet geheel nuchter en dat is waarschijnlijk ook de stemming waarin je deze indie z- western moet kijken.

Dat de film eerder op een melig puber publiek was gericht blijkt ook wel uit de symfonische rock score van Chiaramello die weinig spaghettiesk aandoet.

*: itt wat IMDB beweert heet Rosi hier Duke, en Mitchell Carter. De eerste fungeert ook als irritante voice-off en ziet er hier uit als een Duitse schlagerzanger. Hij heeft ook veel meer screentime dan Mitchell.