Hanyo (1960)

Waarvan ik me serieus afvraag waar die op gebaseerd is.Ik heb meerdere keren gelezen dat Ki-young Kim de beste klassieke Koreaanse regisseur moet zijn en dit zijn beste film, maar dan wil ik niet weten wat er in die tijd daar nog meer gemaakt werd.

Toegegeven: Ki-young Kim kan best filmen. Het is allemaal hevig door Hichcock beinvloed, dat wel. Zo sterk dat het eigenlijk vooral epigonisme is en ik er weinig eigens in kon ontdekken. De muziek was zo hilarisch over de top dat Bernard Hermans Hitchcock scores er in vergelijking erg subtiel van worden. Maar het meest verbazingwekkende was het groteske en moralistische en regelmatig onbedoeld grappige plot, met als hoogte- danwel dieptepunt de eindscene waarin de moraal van het verhaal nog even aan de kijker wordt meegegeven.




Vond het monotone gemompel van de vader anders ook ernstig mis, maar het was vooral de combinatie van dat gemompel en de overacterende rest van de cast.

Niet het gehoopte klassieke Koreaanse meesterwerk helaas. Eerder een bizar curiosum uit verloren tijden waar ik nog wel enige lol aan beleefde vandaar dat ik tamelijk mild ben.

2.5*

Ik heb deze Hanyo vooral gekeken, omdat ik ook eens een Zuid-Koreaanse film van voor de negentiger jaren gezien wilde hebben. En dan kom je toch al vrij snel hierbij uit, aangezien dit de grootste klassieker lijkt te zijn.

Ik ben er overigens niet kapot van. Het is een behoorlijk onderhoudende film, maar daarmee is zowat het grootste pluspunt al opgenoemd. Film technisch is het ook niet onaardig, maar vooral inhoudelijk ben ik er niet super kapot van. Het acteerwerk is druk en ietwat overdreven, waarbij vooral de huismeid zelf er niet al te best vanaf komt. Er zitten wel een aantal aardige momenten in, maar als echte thriller schiet Hanyo toch echt tekort. Vooral het gedrag van de vader nade dood van zijn zoontje, vond ik behoorlijk ongeloofwaardig. Zo zitten er nog wel wat momenten in, waardoor Hanyo uiteindelijk niet echt overtuigt.

Het idee en scenario is overigens niet slecht, maar ietwat betere acteurs en hadden Hanyo ongetwijfeld een stuk beter gemaakt.

2,5*

Goede film, met een behoorlijk duistere plot - daar waren de Koreanen dus al vroeg bij - en prachtig camerawerk. Als je pianoleraar was in Korea eind jaren 50-begin jaren 60: you the man! Jonge vrouwen vallen en masse voor de toch niet bepaald charismatische of zelfs maar aardige Dong-shik. Iemand noemde al Fatal Attraction, daar heeft het inderdaad wel wat van weg, ik kan me voorstellen dat Koreaanse vrouwen hun echtgenoten naar deze film sleepten om hun te waarschuwen voor de catastrofale gevolgen van buitenechtelijke relaties.

Het moraliserende toontje, inclusief de nogal bizarre laatste scene, hadden voor mij niet gehoeven maar om de hele film daarop af te serveren, nee dat zeker niet. Want ik heb bijna twee uur geboeid gekeken naar Hanyo. Inventieve shots, een verrassend verloop en een claustrofobisch sfeertje (vrijwel de hele film speelt zich op één locatie af) poetsen de tekortkomingen wat mij betreft volledig weg.

Zoals gezegd behoorlijk duister en de housemaid in kwestie had een licht waanzinnige uitstraling en was dus geknipt voor haar rol. Het is natuurlijk niet te bevatten dat het echtpaar liever de moordenares van hun zoon in hun midden dulden dan naar de politie te gaan en een schandaal te veroorzaken en de baan kwijt te raken (kennelijk was overspel strafbaar). Aan de andere kant, Korea was een land in diepe crisis, vandaar de enorme angst voor werkeloosheid, en er is waarschijnlijk ook een culturele factor, de familie-eer en dergelijke.