Dance, Girl, Dance (1940)

Het verhaaltje is niet bijzonder, ligt ook een beetje aan de povere kant. En vooral nu, tegenwoordig natuurlijk erg standaard. Maar als je geen al te strenge insteek heb is dit een goede en leuk/amusant filmpje. Tevens leuk dat Lucille Ball hier in zit. 3,0tje.

Meer een modern sprookje met trekjes van vrouwelijke empowerment dan een simpele feel-good verhaal dat basale realiteit nastreeft. Judy (Maureen O'Hara) zou namelijk onmogelijk slagen, als haar realiteit wat anders was dan een sprookje. Dat plaatst de genoemde empowerment, ondanks de goede bedoelingen, toch gewoon in het kader van wishful thinking.

Omdat de film sterk focust op O'Hara (wat een mooie verschijning) doet het mij sterk denken aan Letter From an Unknown Woman. Ook daar is realiteit sterk gekleurd door het beeld dat de hoofdpersoon (Joan Fontaine) forceert. Je zou kunnen zeggen dat O'Hara net als Fontaine, haar straatje zo schoon probeert te vegen:

O'Hara houdt zich immers, in tegenstelling tot haar tegenspeelster Lucille Ball (nog zo'n mooie verschijning), wel vast aan de romantiek van het dansen. Voor Ball heiligt het doel (sociale ladder) de middelen (sexy dansen). Ook is O'Hara opvallend trouw aan een man, die niet eens weet waarvan hij haar weer kent. Tenslotte blijft ze ook trouw aan zichzelf (en haar lerares) tijdens de burlesque shows, ondanks het boe-geroep van het publiek. Schijnheilig?

En constant de close-up van de ondoorgrondelijke O'Hara (de film eindigt ook met een close-up van O'Hara). Gewoonlijk isoleren close-ups het subject tov hun omgeving en versterken zij de emotie(s). Met een beetje waas ben je al gauw dromerig, maar dat is bij O'Hara maar weinig het geval. Er is constant de zelfbewuste blik, die weinig weggeeft. Is ze verlegen? Raakt ze in verleiding maar weet ze zichzelf te beheersen? Of bedondert ze ons gewoon waar we bijstaan? Het is immers haar sprookje.