Crumb (1994)

Maakte mijn verwachtingen nergens waar, op enkele zwartkomische ( we must spend more time with our kids ) momenten en geweldig getekende illustraties na.

De manier waarop vele striptekeningen in het verhaal verwerkt werden waren het meest interessant om te aanschouwen. Crumb is inderdaad een creatief persoon. De interviews met hem, zijn broers etc. deden mij echter weinig. Ik kon er nauwelijks om lachen en dat terwijl er zeker potentie was aangezien de familie Crumb zeker geen grijze muizen waren. 3*

Om te lachen was de familie zeker niet. Wel interessant om te zien hoe verschillend drie broers terecht kunnen komen. Boodschap was duidelijk dat zijn talent Robert van eenzelfde lot hebben gered. Daar zet ik echter mijn twijfels bij, aangezien zowel Charles als Max over een vergelijkbare hoeveelheid talent beschikten.

Documentaire is echter alleen veel te lang, bewandelt te veel zijstraten en wijkt zo te veel uit van het centrale punt in de docu. Jammer, want zo'n intieme documentaire is zeldzaam. 3*

Wat een ontzettend rare familie, die familie Crumb. Robert Crumb, de aanbeden striptekenaar biedt met deze documentaire een inkijkje in wat zijn twee broers bezighoudt en in mindere mate zijn moeder. Op het juiste moment opgenomen, want een half jaar later pleegde Roberts broer Charlie zelfmoord. Hij woonde nog steeds in het ouderlijk huis en kon net zo goed striptekenen als Robert. Zo zie je maar hoe de speling van het lot een gelijkwaardig mensenleven anders kan doen uitpakken.

Maxon, de andere broer van Robert is ook een rare vogel. Hij houdt zich bezig met op een spijkerbed zitten en het opeten van een drie meter lang touw, om het vervolgens weer uit te poepen en 6 weken later weer op te vreten. Nouja.

Robert zelf vond ik maar een vies mannetje die voor een pornoblad over vrouwenbenen foto's liet nemen met hem en 6 vrouwen die op hem gingen staan. Bovendien schijnt hij een ontzettend grote penis te hebben en 5 keer per dag te masturberen. Tja, het was absoluut een aparte documentaire, dat valt wel te zeggen.

Geweldige docu over Robert Crumb: de belangrijkste underground-striptekenaar ever!!

Docu is ook helemaal in lijn met de bizarre wereld van Crumb, niet zo heel verwonderlijk omdat je ook ziet dat hij eigenlijk zijn omgeving wat uitvergroot verbeeldt (+ z'n sexuele fantasiën).

Wie z'n werk kent ziet gedurende film ook een mooie uitsnede van z'n comics en tekeningen.

Crumb's 2 zussen weigerden medewerking aan de film, maar van de drie broers uit het Crumb-gezin is Robert de enige die enigszins goed terecht is gekomen.

Broer Charles pleegde nog voor het uitkomen van de film een dit keer wel gelukte suicide.

Robert Crumb heeft overigens een zeer duidelijke visie over de staat van de huidige maatschappij die we hartgrondig kunnen onderschrijven.

En dan natuurlijk die geweldige collectie 78-toeren-platen!!!

Meesterwerkje!

Interessante docu. Stel vreemde snuiters, die drie broers.

3,5-4*

Leuke documentaire over Robert Crumb, een aparte, maar wel zeer oprechte man.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hem gehoord. Ik was dan ook erg verrast, dat hij de tekenaar van Fritz the Cat is, want dat ken ik dan weer wel. Robert komt in ieder geval uit een zeer excentrieke familie en is zelf ook een enorme zonderling. Dat maakt hem automatisch al een erg dankbaar onderwerp voor een documentaire als deze.

Er wordt een goed beeld geschetst van Robert als persoon. Hij heeft de nodige seksuele fantasieën, waar hij zelf ook totaal niet omheen draait en eerlijk over verteld. Daarnaast komt de rest van de familie ook aan het woord en worden er regelmatig tekeningen, strips en schilderijen van Robert getoond. Daaruit zie je dat hij echt een zeer getalenteerd tekenaar is. Ik vond de meeste namelijk wel mooi. De documentaire is anderhalf uur lang erg boeiend. Ik vond alleen het laatste half uur iets minder.

Dat neemt niet weg, dat deze documentaire, over een erg eigenzinnige man, in ieder geval zeer de moeite waard is, om eens een keer gezien te hebben.

3,5*

Een bewonderenswaardige documentaire over een markante man uit een bizar nest die mede daarom waarschijnlijk uitgegroeid is tot een van de meest in het oog springende underground tekenaars. Strips met de meest uitzinnige, choquerende en controversiële taferelen. Waar LSD al niet goed voor is. Een volledig leven getekend en gevangen in schetsboeken en heel wat van die krabbeltjes en latere publicaties passeren onderweg de revue.

Voldoende om naar te kijken en ook te luisteren, want Crumb is openhartig en schaamteloos. Vaak dat zo'n portret vooral bedoeld is om iemand in het zonnetje te zetten, maar daar is hier niet echt sprake van. Het mag dan een excentrieke man zijn, een geweldige peer kan ik er niet van maken. Ook niet iemand die ongeschonden uit zijn jeugd is gekomen. De wijze waarop hij met de idylle van de jaren '50 afrekent, Amerika en haar ideale gezinnetje, is spijkerhard.

Kunst als een soort therapie schreef Ebert ooit en als je zijn broers en moeder ziet en de verhalen over zijn vader hoort, kan ik me daar iets bij voorstellen. Het bijzondere aan de de docu dat je eigenlijk naar snoeihard drama zit te kijken. Tragiek van de bovenste plank, het gaat echt niet goed in zijn naaste familie, maar zwaarmoedig wordt het nooit. De Crumbs doen alles af met een lach. Robert heeft zelfs een vrouw weten te vinden met dezelfde houding.

Als herinneringen over een mislukte zelfmoordpoging worden opgehaald, is dat gewoon goed voor een lolletje. Dat komt dan vanzelf eens wrang over, maar ik zit meestentijds eerlijk gezegd net zo hard mee te lachen. Zo ongeveer hetzelfde geldt ook voor zijn afkeer voor de huidige cultuur, maatschappij en industriële wereld. Het is aanwezig, maar zeuren en knagen wordt het nooit. Een tragikomedie, zoiets, over een getalenteerd tekenaar die vlucht naar Frankrijk.

Vermakelijke en intieme docu over Crumb en zijn broers, alledrie begenadigde tekenaars, maar van wie alleen Robert weet te slagen. Charles lijkt het hele comic-gebeuren in gang te hebben gezet, en blijkt tijdens de gesprekken excentriek maar ook intelligent en erg laconiek over zijn leven. "Why not a lobotomy?" Hij en Robert hebben met name leuke een-tweetjes als ze herinneringen ophalen, en alle pijnlijke momenten en herinneringen worden op aanstekelijke wijze weggelachen.

De andere broer Max is ook welbespraakt en getalenteerd, maar leek me minstens even getroubleerd als Charles, al woonde hij wel zelfstandig. Verder komen wat kenners aan het woord om Crumb te duiden, en een aantal vrouwen uit Crumb's leven, en ook wordt zijn vrouwonvriendelijkheid, of zelfs vrouwenhaat geanalyseerd, waar -zo leek het- Crumb zich zelf ook over verbaasde. Maar hij komt door een bepaalde argeloosheid overal wel mee weg.

Ten slotte ook een fijne soundtrack, met name Last Kind Words is een juweeltje.

Crumb handelt over de kunstenaar Robert Crumb die met zijn gave stijl en onderwerpkeuze controversiële comics maakt. Maar daarnaast is het ook een beschouwing over een disfunctionele familie. Zijn twee broers komen ook veelvuldig voor in de film en praten over hoe hun gezin opgroeide. Niet al te gelukkig was dat door een tirannieke vader en een aan amfetamine verslaafde moeder. Ze komen met hun drieën toch ook getroubleerd over. Van de drie zoons is Robert Crumb desalniettemin succesvol geworden al interesseert het hem niet zo veel geloof ik. Vond het opvallend hoe vaak telkens lachte om van alles en nog wat.

De comics van Crumb komen overigens ook uitgebreid aan bod en ik vond ze ondanks de hoge mate van verontrustendheid wel cool en bizar tegelijk. Sowieso vond ik zijn tekenstijl wel mooi. Daarbij zijn de comicsn grof in onderwerp, maar tegelijkertijd ook prettig absurdistisch en vooral erg fantasierijk. Uiteraard moeten ze ook geduid worden door een aantal experts. Dat vond ik niet zoveel toevoegen, zeker niet dat zure gedoe van sommige vrouwen.

Uitstekende documentaire over striptekenaar Robert Crumb. Ondanks dat het overduidelijk over Robert Crumb gaat, is dit ook een mooi familieportret. Excentrieke karakters met een bepaalde tragiek. Ook mooi om te zien hoe Crumb te werk gaat. Zonder enige opsmuk in beeld gebracht, geheel in lijn met het onderwerp. Ietwat aan de lange kant, maar nog net 4.0 sterren.

Best apart ja. Zowel qua vorm als qua inhoud.

Ik heb niet bijzonder veel met comics en weet er ook geen snars van. Kende deze man dan ook vooral van naam.

Eerlijk is eerlijk, zijn stijl is gaaf, dus dat heb ik er alvast van meegekregen.

Verder is het eigenlijk best een vervelende man wiens geschiedenis me niet bijster veel deed. Zijn broers zijn eigenlijk veel interessanter (en zieliger).

Maar het meest interessante aan deze docu is wellicht hoe men in de jaren '90 terugkijkt op de jaren dat alles nog kon in kunst en die afschuwelijke 'huidige' tijd verafschuwen waarin woke media en mensen het schandalig vinden dat bepaalde dingen in kunst als racisme en mysoginie echt niet meer kunnen.

Wat dat betreft juist nu wel grappig om te zien hoe je al die argumenten voor en tegen bijna 1 op 1 kunt doortrekken naar 2022.

Geweldig om dit gezien te hebben dankzij Zomergasten (2023) het is gewoon een hele nuchtere en open documentaire. Mooi om te zien hoe de broers en moeder met elkaar omgaan met heel veel zelfspot en het heeft ook allemaal wel iets dramatisch ja.. En wat kan die Robert Crumb fantastische cartoons maken! zelfs over de rand van de gekte gaat hij, zijn broer letterlijk zelfs die had het contact met de maatschappij helemaal verbroken triest ook wel weer het leek me een aardige kerel.