Temps (2016)

– “How do you express yourself?

– “ I'm not sure I do”.

– “That's your problem”.

– “Why does everybody think I have a problem lately? I'm actually very happy with my life”.

– “That's your problem too”.

De film is vooral tekstueel sterk. Acteertechnisch en verhaaltechnisch is de film van mindere kwaliteit.

Tekstueel genieten. En dat terwijl de meeste conversaties eigenlijk nergens over gaan. Ze hebben een soort semi-filosofisch onzingehalte. Het zijn absurde en maffe dialogen, die tegelijkertijd ook scherp en intelligent en adrem zijn. Een erg leuke combinatie, vind ik.

De acteurs komen helaas wat hopeloos, wat stuurloos over. Door gebrekkig acteertalent, worden de prima teksten soms zo zouteloos uitgesproken, dat de sierlijkheid, de humor of de pointe van het gezegde te weinig tot z'n recht komt. Zonde!

Het verhaal mist die sturing eveneens. Het kabbelt eigenlijk maar wat voort. Beetje van dit. Beetje van dat. Het verhaal maakt een doelloze onevenwichtige indruk. Niet meer dan een verzameling losse bijeengeraapte fragmenten. Het oogt rommelig.

Hoewel de personages niet steeds in vrolijke sferen verkeren en de doemfactor wel degelijk op de loer ligt, handhaaft de film bijna continu een luchtig toontje. Hoofdzakelijk veroorzaakt door de teksten die perfect werken als doekje voor het bloeden.

Die voortdurende luchtigheid heeft een keerzijde. De luchtigheid zorgt er voor dat de film uiteindelijk een te vlakke vertoning is. Het gevoelsleven van de personages iets meer uitgespeeld en uitgediept, zou ik op prijs hebben gesteld. Er is nu te weinig beleving, te weinig vuur, te weinig pit.

De personages zijn daardoor tevens niet heel memorabel in beleving en karakter. Ze worden net als het verhaal na de kijkbeurt dan ook weer snel vergeten, denk ik.

Nogal “temps” dus.