Go Go Tales (2007)

de stills die op de officiële site staan, zijn erg mooi!

Defoe in een komedie, hmm we zullen zien

Defoe lijkt me juist een hele goed persoon om een geestig personage te spelen, ik kijk hier eigenlijk best naar uit. Trailer ziet er ook leuk uit, helaas zie ik daar nog geen grappende Defoe..

niet de beste rol van Dafoe. ben een grote dafoe fan,m aar in deze film kwam hij niet tot zijn recht! als je van wiebelende vrouwen houd met blote borsten op een podium, dan is 1/3 film leuk, maar voor de rest is het verhaal niet echt goed en loopt het bij tijden niet echt vlot.

de film kijkt wel lekker weg, maar boeien? ,,,, nee, niet echt.

2.5

Tijdens zijn beruchte optreden bij Conan O'Brien zei Abel Ferrara dat hij een tv-serie over een stripclub wou maken "like Cheers, but with a little t&a!" Zo'n vijftien jaar later komt hij eindelijk met een dergelijk project op proppen. Al is Go Go Tales voornamelijk een ode aan The Killing of a Chinese Bookie, met een screwball comedy inslag. Geen opzienbarend meesterwerk, maar wel een stijlvol geschoten, relaxed filmpje. Ferrara opereert heden dage vanuit Italië aangezien hij niet echt meer gewenst is in Hollywood, maar de man weet nog steeds een sterrencast te versieren. Dat betuigt van terechte erkenning voor deze eigenzinnige cineast.

komedie is niet echt de stempel die ik er op zou drukken.

Voldoende: *3.0

Beroerde film over een beroerde stripclub. Net als de club lijkt het wel een parade van vergane glorie. Vooral het schreeuwerige optreden van Sylvia Miles is een complete afgang. Geef mijn portie maar aan fikkie, d.i. de hond van stripper Asia Argento (zie de afbeelding bij de synopsis). Waardeloos.

Veertien jaar geleden had ik nog niet zoveel te vertellen over de film, maar je moet het mij vergeven, ik was nog jong. Op vrijdag 7 januari 2025 zag ik Go Go Tales opnieuw in Anthology Film Archives - op een Franse 35mm print uit het persoonlijk archief van Abel zelf en naar aanleiding van een bondig Willem Dafoe retrospectieve. Dafoe zou de dag nadien zelf opdagen om Siberia en Tommaso in te leiden, maar die films laten me siberisch koud en bovendien had ik wel wat beters te doen, mijn verjaardag vieren bijvoorbeeld.

Go Go Tales speelt zich nagenoeg volledig intra muros af in een nachtclub te Midtown, ofschoon de prent eigenlijk integraal werd opgenomen in de Cinecittà studio te Rome. Het eerste halfuur van Go Go Tales is werkelijk adembenemd, een desoriërenterende beeldencollage van striptease nummers, loterijgokken, opvliegende buitenwippers, geremixt met surveillance footage zoals Abel dat zo goed kan. Esthetisch doet de film erg denken aan The Blackout en er is zelfs een intermezzo waarbij Matthew Modine opnieuw in zijn rol van Matty lijkt te kruipen, waar hij op een zalvende manier zijn eigen zelf-destructieve neigingen aanbrengt, alsof het een zachtgesproken evangelie is. Hij neemt een stripteaseuse op zijn schoot, en fluistert haar liefkozingen toe, met zelfverwoestende passiviteit. Ook de andere acteurs zijn allen stuk voor stuk fenomenaal. Willem Dafoe loopt in sommige films soms wat ergerlijk excentriek te doen door mijn mening, met een soort overdreven priemende mimiek, maar de rol van melancholische nachtclubuitbater is hem op het lijf geschreven. Hij zingt zelfs een variéténummertje, terwijl hij helemaal niet kan zingen. Brit Bob Hoskins spreekt met een feilloos New Yawks accent, doe het hem maar eens na. Sylvia Miles is gewoon weergaloos en vind ik zelfs de beste rol spelen. Natuurlijk is ze 'schreeuwerig', wat zou je in godsnaam verwachten van een welstellende Joodse vrouw die in de New Yorkse real estate wereld werkt?

Het is natuurlijk een screwball comedy à la Abel, verwacht geen dijenkletser van begin tot eind à la Preston Sturges, maar Go Go Tales heeft oprecht grappige momenten, bijvoorbeeld wanneer Franky Cee het fantastenverhaal bovenhaalt dat hij eens na een 'heineken' manoeuvre per vergissing een brokje pastrami uitspuwde op de nek van Hilary Rodham Clinton. Niemand gelooft dat natuurlijk, maar de schoonheid zit hem in de virtuoosheid van de vertelling. Zo wordt dit leugenachtig verhaaltje zelfs echter dan de werkelijkheid zelf. Na het einde toe wordt de film mij iets te idiosyncratisch, met de wat gimmicky opvoering van verschillende sketches - dat was me iets te Jarmush. Libertango dreunt als een french house track.

Na de film duwt een racoleur op een hoek van 7th Avenue mij een pamflet in de handen. Sapphire Gentleman's Club. Misschien uit nieuwsgierigheid eens gaan kijken? Voordat ik het weet ben ik verstrikt in het spel. Binnen de kortste keren is mijn cash op. Er is geen bankautomaat intra muros van de club. Ik trek de vrieskoude februarinacht in en vertel de bouncer dat ik dadelijk terugkom, om een dubbele cover charge te vermijden. Het getokkel van mijn JM Weston moccasins weerklinken onheilspellend in de leegte van het nachtelijk Times Square. Ik vermijd de blikken van de Port Authority hustlers. De enige andere mensen die ik tegenkom zijn fietskoeriers die uitgedost zijn als Power Rangers, hot dog venters, zwervers, daklozen, gekken, bewakingsagenten, verkleumde deelstepgebruikers, die zich allen een weg proberen te banen door de urban hellscape van Midtown Manhattan. Wat een wreed lot, mij van 24/7 deli naar 24/7 deli slepen om te zien of de ATM me toelaat om nog enkele twenties af te halen om in de string van een middelmatig uitziende Slovaakse te stoppen. Ze spreekt zelfs een woordje Nederlands. "Knappe schgatje". Na de zoveelste ronde is mijn kaartlimiet onverbiddelijk bereikt en hou ik het voor bekeken. Ik sta al rillend op de stoep te wachten om een taxi staande te houden, terwijl net een andere klant uit de club gewandeld komt. Zijn wagen staat vanvoor geparkeerd. "Can I drop you off somewhere?" Wanneer ik in de passagierszetel plaatsneem, bekijkt de goede samaritaan mij met een gemoedelijke grijns. Het is verdorie Willem Dafoe! "Happy birthday, old fella."