Killer Tomatoes Eat France! (1991)

Haha, grappen in de credits :

- Part 4 of the Tomatoes Trilogy.

-This film was filmed entirely on location in France, except for bits that were filmed elsewhere.

Michael J. Fox is a major motion picture star and I'm making a Killer Tomatoes movie, part 4!.

Ik heb even op het punt gestaan om op te geven. Meer dan 4 uur aan moordlustige tomaten begon langzaamaan zijn tol te eisen en ik was dan echt aan het twijfelen om na het rampzalige eerste deel gewoon op te geven met de marathon. Dat was zonder mijn kameraad gerekend die de goede argumenten aanhaalde dat als we de film nu niet zagen, we hem nooit zouden zien. Hij had een punt en tomaten die Fransen opeten, het kon misschien nog wel eens leuk worden.

Dat werd het zowaar ook! Dit vierde deel is sowieso superieur aan het eerste deel en zeker aan het derde deel. De film opent leuk met een aantal moppen die wijzen op dit vierde deel maar omdat deel 3 ook leuk begint maar dan verschrikkelijk wordt, was ik nog altijd niet overtuigd. Dat gebeurt daarna dan wel. Ook dit deel zit vol met een leuke verwijzingen naar andere films (Frankly my dear, I don't give a damn) maar ook qua verhaal is dit wel leuk. De Fransen worden nogal lekker op de hak genomen en de film weet hier toch serieus wat punten mee te scoren. Het plot wordt zowaar nog absurder dan de eerdere delen (The Man in the Iron Mask mop in de openingscredits wordt waarheid) maar het is een leuk geval van absurdisme. Het kijkt allemaal lekker vlot en de FRanse 'vertalingen' zijn soms echt hilarisch. Zo ging ik echt in een deuk bij Killer Tomatoes Eat France ("Les Tomats Français Munch Munch) en zo zijn er nog wel een paar. Kan wel zijn dat ik dit normaal gezien niet grappig had gevonden maar na het derde deel had ik denk ik alles hilarisch gevonden. Toch blijft het gevoel bij mij toch nog altijd hangen dat dit het dichtst komt in de buurt van het erg vlotte tweede deel en dat is erg knap voor een 3e vervolg op een film. Het is wel jammer dat de film hier zo hard wordt ondergewaardeerd. Zelfs Killer Tomatoes Strike Back heeft een hoger gemiddelde en dat zou niet mogen!

Angela Visser, terechte Miss Universe van '89. Ik zou het eigenlijk niet weten want het zou nog twee jaar duren eer Metalfist het licht zou zien maar wat een mooie vrouw. Ik had ze wel jonger geschat dan de 25 lengtes die ze had tijdens deze film maar langs de andere kant, dat had ik ook gedacht van Marc Price. Beiden zien er hier zo'n 16-17 jaar uit maar op zich doet het niets van afbreuk aan de film want zowel Price als Visser zijn erg vermakelijk om naar te zien. John Astin is deze keer wederom van de partij, voor de derde keer alweer en dat geldt ook voor Steve Lundquist. In deel 3 vond ik ze allebei ronduit vervelend, maar dan echt irritant vervelend. Lundquist trok te vaak een debiele kop en van heel de talkshow uit deel 3 met Astin heb ik nu nog nachtmerries maar ik moet toegeven dat ze het hier best wel leuk doen. De Bello maakt deze keer ook gebruik van Gerard Lundquist en het werkt wonderwel, het verschil is amper te zien. Ook de tomaten zijn er weeral bij (gelukkig want anders had dit wel eens triestig kunnen zijn, hoewel het in het 2e deel ook wel werkte) maar ze zien er wel weer even goed uit als in het derde deel, wat het enige lichtpuntje was in die film.

Moest ik een lijst maken dan zou deze op een tweede plaats komen, na het tweede deel. De Fransen die wat belachelijk worden gemaakt werkt bij mij altijd en de cast is erg vermakelijk. Het verhaaltje verloopt vlot en de film wist me toch wakker te houden terwijl het ondertussen al een uur of 3-4 was. Leuke reeks met hoogtepunten en dieptepunten maar gelukkig zijn er meer van het eerste dan van het tweede.

3*

Het laatste deel van de (niet zo) befaamde tomatenreeks, waar ze dit keer richting een ander land trekken om daar hun ongein naartoe te verplaatsen. De gedachtegang dat het een slap excuus was om gewoon naar Frankrijk op vakantie te gaan hangt in de lucht, maar het levert wel een iets kijkbaarder geheel op in vergelijking met het vorige deel. Het acteerwerk is nog steeds niet om aan te zien (met uitzondering van Angela Visser) en de effecten zijn weliswaar belabberd, maar er wordt met iets meer creativiteit gewerkt wat betreft de humor. Het oogt allemaal wat grootschaliger en frisser, dus wellicht dat regisseur John De Bello zelf ook wel heeft ingezien dat het vorige deel echt de bottom of the barrel was. Het blijft goedkope prul en het verbaast me dat de makers hier nog zoveel delen uit hebben weten te krijgen, maar het voordeel is dat er hierna geen nieuwe film meer werd gemaakt. Dat hadden ze eigenlijk al na 1988 moeten doen.