Bezness as Usual (2016)

Pijnlijk pensioen.

Filmmaker Alex Pitstra moet een belofte zijn. Het kan niet anders. En als hij dat in de toekomst niet waar kan maken heeft hij toch maar mooi deze indrukwekkende documentaire over bezness afgeleverd. Een waar hij zelf dubbel bij betrokken is geweest, hetgeen wellicht mede tot zo een prachtresultaat heeft geleid. Bezness staat onder meer voor de wijze waarop mannen in landen als Tunesië, voorzien van mooie praatjes, relaties aangaan met westerse vrouwen voor financieel gewin. Het vrouwelijk schoon blijft met enige regelmaat getraumatiseerd achter. En een stuk armer. Gelukkig zag Alex zijn moeder de bui nog 'enigszins vroeg' hangen en wees haar flierefluiter - die steeds minder leuke trekjes begon te vertonen - de deur. Maar toen had ze uiteraard al een kind van hem. De documentairemaker welteverstaan.

Die vertelt vervolgens op bondige wijze wat dit eigenlijk allemaal betekent voor hem, zijn moeder en zijn Tunesische vader. Hoe hij soms verscheurd werd door emoties merk je maar heel even. Pas aan het einde. Als hij een geëmotioneerd gesprek voert met zijn moeder, die het lastig vond dat de jongen op latere leeftijd aan een hernieuwde kennismaking met zijn vader begon. Natuurlijk weten we niet alles en blijft het film, maar de openhartigheid waarmee door een ieder wordt gesproken en een en ander in beeld wordt gebracht is verrassend. Papa is een beroepspraatjesmaker van het sympathieke soort, maar de filmmaker weet hem telkens te confronteren. Ook hij weet raad met woorden en is niet bang om de vinger op de zere plek te leggen. Evenals zijn Zwitserse zus. Het levert intieme, komische en bizarre taferelen op.

Van de aalgladde loverboy-oom die zijn uit het buitenland overgekomen dochter veel te lang laat wachten, tot aan de enorme familie die het volstrekt normaal vindt dat je een toerist voor je moet zien te winnen. Een blik op de leefomgeving geeft wel aan dat het een van de weinige opties biedt om zorgeloos te kunnen leven. Want dat er geen pensioenen geregeld zijn in de Tunesische achterbuurten moge duidelijk zijn. Dat is waar de Europese dames voor dienen. En als je er een kind mee kunt krijgen ben je al een stuk zekerder van je toekomst. Het meest pijnlijke moment is dan ook als de filmmaker zijn vader uitlegt dat hij zich soms voelt als een bankrekening. Des te meer waardering voor het feit dat deze film tot een goed einde is gebracht. Want het zal tijdens het filmen niet altijd even makkelijk zijn geweest.

Geweldig.

Met dank aan ( ( ( HERRIE ) ) ) voor het recensie-exemplaar.

Zelf opgegroeid tussen de Egyptische immigrantengemeenschap in Nederland. Dan word je geconfronteerd met de creatieve manieren waarop (meestal) mannen relaties aangaan om verblijfsvergunningen en geldelijk gewin. Onoverkomelijk als de ene kant van de wereld leven meestal keihard geld bij elkaar graaien is, terwijl de andere kant in rust en welvaart financiële zekerheden als norm heeft. Sneu als (onwetende) vrouwen daar het dupe van worden, maar Alex Pitstra weet goed inzichtelijk krijgen dat o.a. de 'voor wat hoort wat' mentaliteit een onoverbrugbare cultuurkloof behelst. Toch is het niet zwart/wit. Zijn moeder zocht eveneens naar opvulling voor iets anders - misschien niet financieel, maar omdat zij in psychische geestesnood naar ondersteuning smachtte. Mooi dat hij zijn vader niet eenzijdig portretteert als alleen een onbetrouwbare sjacheraar: het is best een charmante figuur.