The Last of England (1987)

Tomorrow's have been cancelled, due to lack of interest

Ik vond het min of meer de film die gemaakt zou worden als heel Engeland na het vallen van de atoombom zat te wachten op een onvermijdelijke dood. Ofzo. De collage van beelden heeft een apocalyptisch gevoel. Er is geen toekomst meer, alles is verdoemd. En dat vol verwijzingen naar Thatcheriaans Engeland. (Fabriekssluitingen, Clause 28, Falklandoorlog, werkloosheid), met af en toe ook verbidningen naar meer introverte persoonlijke emotie (ik zat me sterk af te vragen of Jarman al wist dat hij dood zou gaan ten tijde van deze film). Maar dat is voornamelijk wat ik zag.

Ik had enige problemen met de lengte. De film fascineerde me bij vlagen maar sleepte me onvoldoende mee om anderhalf uur echt in de film te zitten. Voor mij had het beter gewerkt als een korte film van een half uur. De door Yorgos aangehaalde scene was een van de hoogtepunten. Misschien dat een herziening me een beetje over dit gevoel helpt.

Ik hou het nu op 3.0*

Na tien minuten had ik al de neiging de film uit te zetten en iets anders te doen wat me leuker leek, een auto-wortelkanaalbehandeling uitvoeren bijvoorbeeld, maar ik ben toch maar blijven kijken, en zowaar, de irritante voice-over houdt zijn klep en de combinatie beeld en muziek werkt veel beter. Nog steeds zat de film vol beelden die me totaal niks deden op bevreemding na (een naakte man die een rauwe bloemkool eet, dat soort dingen), en soms begon dat gebazel van de verteller weer op te spelen, maar dan kwamen er net op tijd weer stukjes die audiovisueel wel werkten, en het laatste stuk met de jonge Swinton in haar bruidsjurk was zowaar geslaagd. Maar avant-garde is niet echt aan mij besteed, zo is weer bevestigd.