Il Bianco, il Giallo, il Nero (1975)

Comedy western, die mij wel kon bevallen.

Gemma en Wallach zijn, zoals gewoonlijk, weer goed.

Tomas Milian is niet altijd even leuk in de rol van Japanner.

Zijn gemurmel verveelde af en toe nogal.

Maar hij heeft ook wel een aantal grappige momenten.

Wallach zegt op een bepaald moment, wanneer de Japanner een mislukte Hara-Kiri poging (of beter gezegd aanzet tot poging) heeft gedaan, "No more Harry Carrey"!

Vooral westernkenners grappig denk ik.

Bijzonder aan deze film zijn de zeer goede landschaps-opnames(zeer 'Amerikaans'ogend) en de correcte details.

Er is veel zorg aan de juiste westernkleding en uitrustingen besteedt.

Zelfs de zadels en zadeltassen van de cavaleriepaarden waren helemaal goed.

Uniformen, hoeden en wat al niet meer.

Niet vanzelfsprekend bij Spaghettiwesterns.

Alleen Gemma's interlockie past er minder bij.

Gemma sleept, met knipoog naar 'Django', ook een doodskist achter zich aan in een van de scènes.

Dit is ook een van de weinige Italiaanse westerns waarin Indianen te zien zijn (Apache)

De muziek van de verschrikkelijke broertjes De Angelis stoorde mij deze keer minder dan gewoonlijk, hetgeen nog niet betekent dat ik het echt mooi vond.

Al met al slaagde de film wel in zijn opzet.

Deze net bekeken in het Engels op een Duitse dvd, die ik een tijdje geleden had besteld.

Niet serieus te nemen, maar wel onderhoudend en geinig Italiaans Spaghettiwestern werkje.

Gemma en Wallach zijn ok en vormen samen met geweldenaar Milian een goed driespan voor deze komische western. Die laatste is toch altijd al bekend om zijn uitbundig acteerspel, maar wat hij hier doet in rol van Oosterling... hier heeft hij zijn geschmier tot bijna kunst verheven.

De muziek is van De Angelis broers (vooral bekend van hun muziek voor vele Spencer/Hill films en de Tv serie Sandokan) en blijft na afloop van de film nog lang in je hoofd na galmen.

Verder stelt het allemaal niet zo veel voor, maar is het een leuke tijdpassering.

Een zes, ofwel drie sterren.

Tomas Milian verpest deze hele film met zijn verschrikkelijke rol. Niet enkel slecht spel, maar gewoonweg racistisch en pijnlijk ongrappig. Finale met Wallach en Gemma is wel erg geestig, maar ik kan hier niet meer dan 2* voor geven.

Samen met Cipolla Colt (The Smell of Onion) van Enzo Castellari, de meest gestoorde spaghettiwestern die ik ooit gezien heb! En dat van Sergio Corbucci, de beste regisseur van spaghettiwesterns na Sergio Leone.

Zo speelt Tomas Milian een Japanner en Giuliano Gemma een Zwitser, een pony vreet geld op, dronken Indianen vallen een trein aan om een pony te ontvoeren die een miljoen dollar waard blijkt te zijn, een samoerai gooit stiekem een fles drank achterover, een moderne motor in het wilde westen, gekken ontsnappen uit een inrichting en sluiten de hele stad op in de gevangenis, Gemma doet Django na, de drie hoofdrolspelers treden op als vrouwen en zonder aanleiding slaan ze ineens iedereen in de saloon in elkaar slaan en zo zitten nog veel meer gestoorde dingen.

En toch is het allemaal erg vermakelijk en best goed. De film zit goed in elkaar en is heel mooi gedraaid. De muziek van de gebroeders de Angelis mag er ook zeker wezen. Gemma en Wallach zijn erg leuk en goed. Milian gaat aan het begin nog maar naarmate de film vordert wordt hij erg irritant.

Tijd voor een mooie Arrow bluray voor deze vergeten Corbucci parel!