Finché C'è Guerra C'è Speranza (1974)

Hij heeft ook bestaan : Sordi de moralist...in feite trad hij in de loop van de jaren steeds meer op de voorgrond, kreeg op zijn ouwe dag zelfs sentimentele trekjes. Van dat laatste is hier nog geen sprake, zo heel oud was hij ook nog niet. Wel was het geloof ik de eerste door hemzelf geregisseerde film waarin hij een bloedserieuze, zij het voor de hand liggende boodschap trachtte mee te geven aan de verbouwereerde kijkertjes, die hem toch kenden als het vleesgeworden gewetenloze qualunquisme.

Een film met en van Sordi, ergo : hij is permanent in beeld als het absolute middelpunt en tolereert hier geen concurrentie in de cast, ook niet van gekende actrices die hij anders wel gaarne naast zich tolereerde. Toch weet hij zich hier in te houden, en de film is ook niet zo sketchmatig als gebruikelijk al valt er visueel weer weinig te beleven. De speelduur is relatief ook bescheiden.

Een wat schizofrene film ook : eerste helft een typische Sordi komedie met hemzelf als toppunt van onbekommerd opportunisme, meer bepaald een wapenhandelaar die het de zwartjes in Afrika wat gemakkelijker maakt elkaar uit te roeien en daar geen seconde van wakker ligt. De voorstelling van de locals zou sommige gevoelige kijkers kunnen kwetsen. Een variant op zowel Sordi in den vreemde als Sordi de brave huisvader, met als originele trekje dat hij hier in Milaan woont.

Zijn gezinnetje blijkt in feite nog gewetenlozer en hypocrieter te zijn dan hijzelf, zo leren we in het tweede, meer serieuze deel. Zeker, zeker, zoals de kenners reeds opmerkten zijn de Italianen meesters in het mixen van komedie en drama, maar hier gaat het abrupt en met een soort Hollywood style instant catharsis van de held out of the blue. Bovendien kun je niet van een echte vermenging spreken, maar een duidelijke afscheiding tussen het komische begin en het treurige slot, dat dan weer niet Hollywood is. De film zou gebaat zijn geweest bij een wat scherper scenario, dat hier werd geschreven door Benvenuti en de Bernardi.

Film werd trouwens gedeeltelijk geschoten in Senegal, dat hier voor 2 niet met nader genoemde Afrikaanselanden moet doorgaan, 1 Portugees en 1 Franstalig.

Het beroemdste onderdeel van de film anno nu is echter ongetwijfeld de score van Piccioni, Sordi's huiscomponist en wederom briljant bezig.

Weet iemand of deze film op DVD is uitgebracht met anderstalige onderschriften, en of hij in deze contreien is uitgebracht ? Zo ja : wie heeft hem gezien en wat vonden jullie ervan ?

( desnoods beperken jullie je tot een cijferwaardering , maar ik wil dit wel weten )