City Girl (1930)

Zeer goed bewaarde "stomme" film die destijds toch wel wat emoties moet hebben losgemaakt en waarin de acteurs precies doen wat van hen werd gevraagd : de nodige dramatiek in hun spel leggen om het publiek te overtuigen. Merkwaardig is wel dat ondanks de zeer beperkte technische middelen in vergelijking met nu, ze daar wonderwel in slagen. Een happy-end, in dit eenvoudig verhaal, was graag meegenomen.

Prachtige film van grootmeester F.W. Murnau, die als geen ander een verhaal kan vertellen met beelden, die mij anderhalf uur lang geboeid op het puntje van mijn stoel houden.

Een dramatisch verhaal, schitterende cinematografie plus eerste klas acteerprestaties met name van Charles Farrell als de brave boerenjongen en van Mary Duncan als de serveerster, die het jachtige, stoffige leven in de grote stad meer dan zat is, leveren een subliem eindresultaat op, nog mooier naar mijn gevoel dan Murnau’s ook al voortreffelijke “Sunrise” (ook over de tegenstelling stad / platteland).

Een ontroerend meesterwerk. Filmkunst met een hoofdletter F.

City Girl is een stukje filmmagie. Een stomme film die een klein pareltje brengt. Geen grootse cinematografie of uitgebreid verhaal, maar Murnau weet van iets kleins, iets heel mooi te maken. Ik was geboeid door de relatie tussen Lem en Kate. En hoe de verhouding met de vader en werkers zou verlopen. Ik verbaasde mezelf hierover, omdat de film verder niets speciaal te bieden heeft. Maar het fascineert in haar kleinheid. Misschien een wat vergeten klassieker, maar eentje waar ik enorm van genoten heb. Lag me beter dan Sunrise trouwens, dat ik misschien wel eens een herkansing moet geven.

Aardige film. Zelf vond ik Sunrise toch wel beter. In deze film wordt er opnieuw prima geacteerd, alleen het verhaal sprak me in vergelijking met die andere film minder aan. Deze is vrij rechttoe rechtaan, en inmiddels ook een beetje ouderwets/cliché (vrouw is serveerster en trouwt "rijke" man). Een twist in het verhaal had het (voor mij) wel goed gedaan. Er wordt goed geacteerd, enige uitzondering vond ik de vader, en niet zozeer vanwege zijn acteerwerk maar omdat die personage in de film nogal dik wordt aangezet. De gedachte achter de film en het verband met de titel "Our Daily Bread" is wel goed bedacht en zit goed in elkaar.

Ook erg fijn dat je tot het laatst het einde niet ziet aankomen, het kan steeds alle kanten opgaan. Soms verwachtte ik een zoetsappig einde, en dan weer een ontknoping waar het helemaal mis gaat. Ruim 3*.

Prachtige film van Murnau die zich kan meten met zijn beste werk. Alle acteurs vond ik goed tot zeer goed, maar Mary Duncan springt er wel uit als stadsmeisje. Zij steelt elke scène met gemak.

Het verhaal is wellicht eenvoudig, het wordt feilloos verteld, met scenes die helemaal kloppen, waarbij de aankomst bij de boerderij met name prachtig gefilmd was: het rennen door de korenvelden, schitterend. Ook de scenes in het cafetaria vond ik erg goed, ik ging er helemaal in mee. Je zou City Girl zelfs een vroeg-feministische film kunnen noemen, Kate is zonder twijfel het sterkste personage uit de film- eigenlijk had ze op het eind iedereen de vinger moeten geven, maar stiekem was ik ook wel blij met happy end.