Jardins en Automne (2006)

Het moet voor Otar Iosseliani wel bijzonder zijn. Achtereenvolgens heeft hij vanuit twee landen, met verschillende politieke systemen, via zijn films maatschappijkritiek moeten leveren op die systemen.


Deze licht absurde komedie kaart het Franse systeem aan. De minister Vincent wordt daarbij door blunders gedwongen op te stappen. De protesten tegen zijn beleid doen vaag denken aan de huidige (vakbonds)protesten in Frankrijk. Na zijn ontslag is hij gedwongen zijn pompeuze levensstijl op te geven. De vriendschap en steun, die hij vervolgens in normale milieus ontvangt, geeft al een deel van de politieke boodschap van de regisseur aan. Het feit dat zijn politieke opvolgers in herhaling vallen een ander deel. De hypocrisie van zijn politieke omgeving, de verwikkelingen en botsingen in zijn nieuwe milieu, de verhoudingen met zijn minnaressen, de latere ontmoetingen met zijn voormalige politieke relaties, worden daarbij allen op smakelijke wijze in beeld gebracht.


Dieren spelen ook een rol. De betekenis van de toekan wordt toegelicht in de film, de betekenis van de cheetah lijkt vrij duidelijk.


Verder een grappige rol van Michel Piccoli als de moeder van Vincent. Narda Blanchet was eerst aangezocht voor deze rol, maar door werk of ziekte verhinderd. Iosseliani zocht een dame van klasse of standing, maar "die zijn er niet veel meer". Totdat hij Michel van opzij bekeek en er een pruik bij dacht. Beiden waren nogal teleurgesteld, dat dit in de pers uitkwam.


De opmerking over Tati van mijn illustere voorganger hier is niet zo vreemd. Otar Iosseliani, zelf een leerling van Dovzhenko, geeft aan dat Tati een vriend van hem was.
Ook dat draagt bij aan een aangename film.