Shi no Toge (1990)

Sting of Death voelt in enkele opzichten als een Ozu film. De film bevat namelijk veel van Ozu’s kenmerkende lange, statische shots en is gecentreerd rondom een familiedrama.

Hoewel ik bij lange na geen fan van Ozu ben, en ik deze benaderingswijze normaliter ronduit vervelend vind, kon het me in deze film wel bekoren. Veel scènes deden erg theatraal aan, waarbij de film voornamelijk leunt op dialogen en acteerprestaties. Motivaties en beweegredenen zijn lastig te begrijpen, maar het is fascinerend om te zien hoe acties en consequentie in het extreme worden getrokken. Voortdurend is er een wisselwerking tussen een zekere serene rust en explosieve, ongrijpbare uitbarstingen.

De film deed me in dat opzicht dan ook vaak denken aan A Woman Under the Influence, hoewel de films filmtechnisch en stilistisch niet te vergelijken zijn. Maar ook in die film gaat het over een man die er alles voor over heeft om zijn neurotische vrouw bij te staan en hierbij het gezinsleven centraal stelt.

Aardig, klein familiedrama dus. Fraaie openingsscène overigens.

De verwantschap met Ozu zie ik niet zo. Dit is een verfilming van een autobiografisch boek van Toshio Shimao, een mij (in het Westen) vrij onbekende schrijver met toch wel wat prijzen op zijn naam die ook het onderwerp is van de Sokurov docu "Dolce...". Als zodanig is de film interessant. De regisseur en acteurs zijn ook niet de minste. Maar eigenlijk vond ik het best wel een vervelende film om naar te kijken, en zonder de achtergrond kennis over de auteur kan ik me voorstellen dat het ook vooral een verwarrende film is.

Toshio Shimao - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Voor wie het Duits machtig is: Insel-verlag.

(wat betreft Ozu: was niet ook de camera in de binnenscenes regelmatig op Ozu-hoogte? Meen me ook de doorkijkjes te herinneren)

als dat het dan moet zijn... verder was de hele dynamiek, editting e.d. toch een compleet andere stijl

Ozu vergelijking inderdaad erg ver gezocht. Zie eigenlijk geen enkele overeenkomst dan dat het uit Japan komt en over een familie gaat.

Verder ga ik eerst eens achter jury rapporten van Cannes aan, want Grand Prix eén FIPRESCI is niet mis, maar ik zag het er niet direct aan af. Al is het einde -zoals wel vaker in die ongrijpbare Japanse films- wel weer ongelofelijk, maar dan heb je je wel 115 minuten door een heleboel miserie (die er wel mooi uitziet) heen moeten worstelen.

Dat de film geen "erg late Ozu" is, lijkt me duidelijk, maar er is toch wel wat meer op te merken dan dat.

Voor mij had de film best veel momenten die Ozu als contrastfolie opriepen. Die vieze grote vlek op de muur, de wanorde van spullen binnen de strakke frames, de uitbarstingen, het oorlogsverleden van de vader, toch zaken die me de indruk gaven dat Oguri hier ook een soort van correctie of ironisch commentaar wou geven op het beeld dat Ozu van het familieleven in de jaren '50 gaf.

Klopt, het oorlogsverleden is wel vaak ook een issue bij Ozu, maar om dat nu aan hem toe te schrijven als kenmerk. Juist omdat deze film zich ook concentreerde op voorvallen en incidenten tussen de echtelieden had ik juist helemaal niet het gevoel naar Ozu te kijken. Ik vond het niet echt 'terloops' wat ik te zien kreeg. Een woord dat ík op Ozu zou plakken al kenmerk. Alles gebeurd ongemerkt. Dat Oguri één en ander ironisch bedoeld zou hebben heb ik vaker gelezen, maar dat geloof ik toch niet. Ik ken zijn andere werk nog niet (heb Muddy River en Buried Forest nog in de kast staan), maar zoals beavis al opmerkt, schijnt kennis van het boek dat hieraan ten grondslag ligt, meer houvast te geven.

Anyway zoals ik zelf al opmerkte is dat einde er dan wel weer eentje van grote klasse, zo'n moment dat alles buiten kader, mens en zo getrokken wordt. Bevreemdend, maar ja die opmaat daar naartoe, ik ben er nog niet uit. Daarom ook nogal verbaasd over de grote bijval (twee belangrijke prijzen) in Cannes van een jury die oa Wild at Heart ook beloonde. Toch een wat minder ingetogen film.

Ik denk dat we langs elkaar heen praten. Ik had dat gevoel ook niet, maar wel het gevoel dat ik niet naar Ozu zat te kijken

Het gaat me niet om een stilistische reductie, maar meer om een culturele vraag, idg. naar het beeld dat van familieleven gegeven wordt. Dat leven speelt zich hier regelmatig af binnen frames die aan Ozu doen denken. Als je wat willekeurig door de film 'zapt' kun je nogal wat stills maken die dat illustreren. Als ik dan twee gelijkende stills zie en op de ene is een grote, vieze vlek op de muur, wekt dat mijn interesse. (als zijsprong is Imamura's Akai Satsui in dit verband ook interessant met interieurs waar het papier in de schermen gescheurd is of de wanden volgekalkt)

Ik kan me trouwens ook niet voorstellen dat bijv. de camerahoogte toevallig gekozen is.

Interessant, heb je daar een link voor? (ironisch lijkt me eigenlijk toch een wat ongelukkige term, denk eerder correctie op, of, neutraler, een ander beeld van.

Het boek heb ik hier al een tijdje liggen, maar er kruipt altijd weer iets interessanters voor. Ik betwijfel sowieso of je uit de roman kunt halen wat Oguri beoogde. Ik zou liever wat interviews van hem lezen, maar heb helaas nog niets bruikbaars kunnen vinden.

Fijn. Noch iets beter dan Doro no Kawa (1981), wat mij betreft. Kan aan het moment gelegen hebben natuurlijk. Er zit teveel tijd tussen om ze eerlijk te vergelijken.

Jammer dat niemand hier iets geschreven heeft sinds 2011, wat ondergewaardeerd filmpje wat mij betreft.

3,8*