Koi Suru Nichiyobi (2006)

Wat een prachtige film van Hiroki Ryuichi.. vooral het einde vond ik prachtig Als Akira en Nao samen hand in hand naar het dak rennen, en Akira haar liefde aan Nao bekend Dit vond ik echt een geweldige scene en ik had ook tranen in mijn ogen.

Deze film was na Tokyo trash baby mijn tweede film van deze regisseur en ik ben nu echt ontzettend benieuwd naar de rest van zijn films. Een hele dikke 5* voor dit prachtige plaatje van een film.

Mijn tweede Hiroki-film, na Tokyo Trash Baby, die ik vlak voor deze gezien had.

Vertederend drama waarin kinderen typische kindergedachten/gevechten hebben maar daar af en toe op verbazend 'volwassen' manier uiting aan geven. De eervolle uitvoering van het duel bijvoorbeeld. Sommige blikken of gesproken zinnen lijken uit de ogen of monden van volwassenen te komen, terwijl het jeugdige gevoel dat de film uitdraagt behouden blijft. Knap geacteerd.

Jammer dat Nao als zo'n onwetende sukkel wordt neergezet; het maakt Akira's affectie (en alle woordenwisselingen eromheen) er niet begrijpelijker op. Het staat het meeleven gelukkig niet in de weg.

De scene op het dak was een mooie climax, met een even ontroerend shot als in Three Times' eerste segment. Die voorzichtig in elkaar verstrengelende handjes. Mooi.

Dikke 3,5*.

De beste film die ik zag op Dejima. Heb al een tijd een voorliefde voor coming-of-age drama's, maar zag vooral de Europsese en Amerikaanse. Hiroki laat met Love on Sunday zien dat ze er in Japan ook wat van. Erg klein verhaaltje met een groot universeel thema (op de grens van puberteit en volwassenheid en de keuze's die daarbij komen kijken). Erg subtiel, erg grappig en erg aandoenlijk.

4*

Lief, bescheiden coming of age drama. Lijkt eerst een film over eerste verliefdheden te worden, maar krijgt vooral in het sterke laatste half uur een mooie extra dimensie en ontpopt zich als een film over het afscheid van de jeugd, met de verhuizing van Akira als symbool.

3.5*

Lichte tegenvaller. Het lief-gehalte was minder dan ik had gehoopt/verwacht, waardoor het een wat sober verhaal werd. Een hoop drama, (ver)zwijgen en langs elkaar heen praten tot het hoge woord er uit is, het vuurwerk losbarst en alles koek-en-ei is.

Pas dan barst de magie volledig los en is het wel genieten geblazen.

Ondanks een wat sober begin, waar ook genoeg te genieten valt (mooie close-ups, de interactie tussen de personages), desalniettemin een mooi plaatje en zeker het bekijken waard.

Ik begin nu pas eigenlijk aan de Hiroki, en de eerste kennismaking is wel een succes geweest.

Lief, mooi en vertederend luchtig dramaatje dit. Muziek wordt subtiel toegepast en gelukkig wordt de drama lading nooit te zwaar. Na een uur aanschouwd te hebben hoe Akira en Nao langs elkaar heen praten en signalen niet oppikken barst de film toch los. Mooie scene op het dak die de relatie tussen Akira en Nao in een juist daglicht plaatst.

Luchtig, lief en zeer effectief.

Het eerste kwartier is voorzien van fijne shots en het sfeertje zette de toon voor een virtuele 4*. Daarna ging het me echter steeds minder interesseren. De personages zijn niet boeiend genoeg, idem voor het verhaal. Twintig minuten voor het einde zat ook een perfect moment voor een cliché-einde, maar nu volgde nog wat 'diepgang'. Ergens was het wel schattig, maar nee, had dat einde maar vervroegd. Geen slechte film, maar weinig overtuigend/speciaal.

3*

Aardige film, die voor het grootste gedeelte rustig voortkabbelt. Ik vond het camerawerk niet bepaald erg interessant, hoewel het toch bovengemiddeld is. Toch ook een redelijk J-Pop gehalte, dus de grootste lol uit het verhaal moeten halen. Dat is zoals bij meer Japanse drama's behoorlijk oprecht, maar toch niet zo meeslepend als ik het wel eerder heb meegemaakt. Wel interessant om te zien, zo'n vierkantsrelatie in plaats van de gebruikelijke driehoek.

Vanwege de momenten van oprechtheid, met name de laatste scènes op het dak, toch nog een krappe voldoende. 3*. Ijkpunt is hier een beetje Il y a longtemps que je t'aime, een film die hier niet echt op lijkt, maar ook erg oprecht overkwam. Die heb ik 2,5* gegeven, terwijl het camerawerk daar toch echt bedroevend was. Dus deze een halfje extra ten opzichte van die

Warm en vriendelijk filmpje over kalverliefdes en de vertwijfelingen, die daar bij horen. Rustig en ingetogen werkt het verhaal over allerlei haperende, soms hinderlijke dwarsverbindingen toe naar de climax: de scène op het dak. Geen hoogvlieger, maar erg genietbaar hoewel Hiroki naar mijn mening later wel betere films gemaakt heeft.

Blijft leuk.

Na al die jaren nog maar eens herzien, het is jammer dat films van Hiroki zo moeilijk beschikbaar blijven. Je moet toch altijd hopen dat er één of andere verdwaalde ziel z'n tijd opgeeft aan het fansubben van zo'n films, wat met officiële ondertitels zijn ze zelden te vinden.

Het valt op dat deze films tijdens de opkomst van DV gemaakt is. Ondertussen oogt het onscherp, te korrelig en wat dof, wat jammer is voor een film die toch veel baat heeft bij de mooie omgeving en het zomerse sfeertje. Het zit de film wel een beetje in de weg, maar het is niet storend genoeg om het effect teniet te doen.

Verder erg fijn geacteerd, lekker losjes en lief ondanks dat er eigenlijk toch best veel drama in de film zit. Hiroki blijft gewoon een meester in dit soort filmpjes, maar tot z'n beste werk behoort het niet. Daarvoor is de afwerking ondertussen net iets te minnetjes. Maar uiteindelijk wel weer van genoten. Het is klein drama, maar dat ik vaak het leukst. Vooral het uiteindelijk afscheid (trein) is een mooi voorbeeld waarom ik Japans drama prefereer.

4.0* en een uitgebreide review