Den Sorte Drøm (1911)

Blijft toch fascinerend om dit soort films te kijken, al was het alleen maar om je te verwonderen over zaken als straathonden (een overdaad), taxi's (niet aan te slepen) en de aanwezigheid van iets als een reclamezuil in 1911. Triviaal maar toch leuk.

Dan de film. Stella schijnt iets te doen in het circus, maar alles wat we daarvan zien is dat ze 2x van een paard afstapt. Hoe dan ook, haar act maakt zoveel indruk dat ze liefst 2 opdringerige dingers naar haar hand weet te versieren, de oude juwelier Hirsch en de jonge graaf Waldberg. Om onduidelijke redenen ziet ze het wel zitten in die laatste, ondanks dat het werkelijk een enorme huilebalk is. In 50 minuten krijgt-ie het voor elkaar om een keer of 6 in janken uit te barsten, op de bekende theatrale silent movie manier.

De juwelier is echter ook niet echt je-van-het: deze viespeuk heeft nogal losse handjes wat tot menig handgemeen leidt. Op een feestje loopt het uit de hand en de 2 mannelijke concurrenten besluiten tot een spelletje kaart. Dit is het begin van een wat gecompliceerd middenstuk met diefstal, achtervolgingen, heling en misverstanden te over.

Uiteindelijk culmineert het in een best verrassende, dramatische slotwending als Stella wordt neergeschoten door de graaf, het is niet compleet duidelijk of dit nou bewust of per ongeluk was. Hoe dan ook, schokkend was het toch wel degelijk.

Overall: aardig spel met name van Nielsen, en een aardig kijkje in de (film)wereld van een eeuw terug. 3*.

Dit was wederom een kwestie van weinig keuze [Red.: om het decennium vol te krijgen]; en echt slecht was het niet, maar het blijft een soort film die ik bij aanwezigheid van andere opties niet zo snel op zou zetten. Den Sorte Drøm is in eerste instantie een romantisch drama, waarbij Asta Nielsen de circusartieste Stella speelt (ze doet iets met paarden) die twee mannen achter zich aan heeft. Ze voelt zelf wel wat voor de jonge aristocraat Waldberg (ondanks dat hij inderdaad een jankbek is), maar er is ook nog de juwelier Hirsch die losse handjes heeft en, na afgewezen te worden, zijn concurrent in de liefde Waldberg een poot uit probeert te draaien. Met allerlei diefstal, oplichting, heling en dergelijke tot gevolg, al is het precieze hoe en wat me niet helemaal duidelijk. Gelukkig overwint liefde alles. Behalve in Scandinavie waar ze wel van een donker einde houden. Leuk om de historische beelden te zien, zoals meestal in dit soort films overdreven acteerwerk maar verder niet slecht, maar dit genre trek ik in hedendaagse films al niet, en in 1911 dus ook niet.