Un Secret (2007)

Un Secret heeft een vrij zwak scenario. Door de vele tijdsprongen weet je nooit helemaal in de film te komen en is het moeilijk om met de karakters mee te leven. Daarnaast speelt het ook nog mee dat de vele verhaallijnen, die allemaal samenhangen met de meerdere geheimen, eerst geïntroduceerd moeten worden. Dat uitgerekend Claude Miller het boek van Philippe Grimbert wilde verfilmen is geen toeval; hij verloor ook familie nadat deze gedeporteerd waren in de oorlog. De sterke kwaliteiten van deze film zijn de sterke cast en de altijd prachtige, subtiele muziek van Zbigniew Preisner. Hoe vaak Preisner ook muziek schrijft in dezelfde sfeer en klankkleur, het dient de film altijd uitstekend.

Benadering van een dramatisch oorlogsverhaal op een wel speciale manier omwille van de opbouw met drie tijdsbestekken.

Helaas slaagt de film er niet in echt naar het hart te grijpen, ondanks de sterke acts en het eeuwig gevoelig blijvend onderwerp.

Blijft de jodenvervolging tijdens WO II de achtergrond van het verhaal, de film laat niet na, zoals zovele Franse film de jongste jaren, de gewilligheid waarmee de Frans overheden aan deze vervolging meehielpen, even te onderlijnen

Un secret wordt wat afgerekend omdat het verhaal nogal voorspelbaar is en voor sommigen wat rommelig. Ik was net verheugd om eens een verhaal te horen vanuit het standpunt van enkele joden die het niet zo slecht hadden, tot de oorlog er aan kwam. Waarop ieder van hen tot zover mogelijk, reageerde op hun eigen manier. Kwestie van proberen te overleven, maar tegelijk gaat het leven ook verder.

Nog belangrijker is de situatie begin jaren '50. Ook al is de oorlog gedaan, het blijft in de kleren zitten. Moeilijk om er over te praten, om naar beelden te zien, om aan iemand te vertellen wat er allemaal gebeurd is, ... Het is vooral door dat onderwerp dat de film toch nog beklijvend is.

Daarmee wil ik niet zeggen dat de film goedkoop is omdat het een gevoelig onderwerp aansnijdt. In tegendeel, het acteerwerk is al zeker vrij sterk en ook de sfeer van de jaren 30-50 zijn best goed. De latere jaren '80 zijn wat minder. Hier merk je dat het zwart-wit gegeven deels zijn gekozen om de gebrekkige make-up wat te verdoezelen. En ook omdat het contrast te laten zien met de oorlogsjaren. Waarom niet andersom? Omdat de oorlogsjaren de essentie zijn van de film en niet de latere jaren...

Knappe film kortom die misschien hier en daar wat beter had gekunnen, maar zeker niet slecht is. Boeiend (maar wat voorspelbaar) verhaal over een tijd die we zeker niet mogen vergeten...

Aansprekend familiedrama over een weggemoffeld, ingrijpend incident tijdens de Tweede Wereldoorlog. De film komt wat moeizaam op gang, maar vanaf het moment dat Hannah (Ludivine Sagnier) haar intrede doet is er sprake van een boeiend verhaal over onderlinge relaties. Cécile de France straalt als nooit tevoren, al had haar verhouding met Patrick Bruel wel wat subtieler mogen zijn, vind ik.

Met een autobiografische bestseller als bron, Miller als regisseur en een cast van zo ongeveer het beste wat de Franse cinema deze eeuw gezien heeft zou je denken dat het niet mis kan gaan.

Toch kon de film me niet echt boeien. Wellicht dat daar vooral de structuur en de pacing als grote oorzaak onder liggen - maar ook dat het af en toe wel een beetje onduidelijk blijft wie nou ook alweer wie is. Misschien ook gewoon op het verkeerde moment gezien. Het zal wel.