Nue Propriété (2006)

Een beetje Haneke en een beetje Dardenne; even mixen en Nue Propriete is geboren. Kakt helaas hier en daar een beetje in en het einde werkt ook niet helemaal, maar de poging is grotendeels uitstekend geslaagd.

Dik 3,5*

Heel mooie film die het volgens mij heeft over het egocentrisme in de mens.

Een sinds jaren stuk geslagen gezin kabbelt en moddert maar aan tot het noodlot toeslaat en de vraag is, zal dit iets veranderen ?

Als op een bepaald ogenblik het gebroken glas wordt opgeruimd is de symboliek duidelijk : de scherven zijn niet meer te lijmen.

Isabelle Huppert is een wereldster in deze film die door veel te weinigen is gezien.

In Vlaanderen is de franstalige film de laatste decennia inzake belangstelling er sterk op achteruit gegaan.

Redens zijn in de eerste plaats de reuzesterke opgang van het Engels, in alle aspecten van de samenleving, maar ook de vervreemding van de 2 gemeenschappen in België (ook in deze film wordt bijna smalend uitgehaald naar "Jan, de vlaming") waarbij de franstalige TV zenders geen enkele film ondertittelen.

In Nederland, zo moet ik, na een 1 jaar Moviemeter, vaststellen, komt de recente franstalige film ook amper in het stuk voor.

Een prachtig geacteerd drama.

Ondanks het vrij simpele basisgegeven een aangrijpende film.

waardoor dat komt?

Eindelijk een drama waarbij niet meteen de hele soundtrack volgeplempt wordt met bossen violen.

En er mag gewoon mooi camerawerk geleverd worden (hallo Dogma!!).

Film heeft een soort onderhuids venijn dat mij een beetje deed denken aan Maurice Pialat. En Isabelle Huppert blijft natuurlijk een superieure actrice.

1 van de mooiere Belgische cq Franse films van de afgelopen jaren.

Deze film werkte uitstekend voor mij. Het acteerwerk was van hoog niveau, de dialogen erg sterk en de voortdurende onderhuidse spanning deed ook veel goeds. Indrukwekkend stukje cinnema.

Ik vond het een rare film.

Hij is blijkbaar opgenomen in natuurlijk licht, dat zorgt voor grauw uitziende landschappen en binnenhuisscènes, in dat opzet zijn ze goed geslaagd.

Er wordt sterk geacteerd, het is net alsof je mag meekijken in het doen en laten van een doorsnee gezin.

Er gebeuren geen spectaculaire dingen en de onderhuidse spanningen en frustraties worden mooi in beeld gebracht.

Spijtig genoeg ligt het tempo net iets te traag en wordt het pas écht interessant naar't einde toe.

Er is ook geen filmmuziek, die is er enkel tijdens de laatste dramatische scène.

De eindaftiteling verloopt in doodse stilte, da's dan weer wel gepast...

6/10.

Goed om eens te zien maar ik zou'm enkel aanraden aan diegenen die zulke trage, zwaarmoedige Drama's gewoon zijn.

De doorsnee filmkijker gaat zich hier stierlijk bij vervelen.

Deze film bleef lange tijd heel erg op de vlakte. Nergens werd het verhaal en de personage's echt uitgediept. Pas na 40 minuten komt er eindelijk wat meer diepgang in de scene's. Eigenlijk vanaf het moment dat Jan zich tijdens een etentje met de kwestie tussen moeder en zoons ging bemoeien.

Helaas zakt het na een tijdje ook weer in. Totdat de scene, waarop ik eigenlijk al een tijdje zat te wachten omdat ik hem zag aankomen, met de twee vechtende broers en Francois die een verkeerde val maakt.

Ik hou af en toe wel van een open einde maar ik had eigenlijk toch wel graag willen weten of Francois het er nou levend of niet vanaf had gebracht.

Er zaten echter wel een aantal hele indrukwekkende scene's in maar toch vond ik dat het verhaal te traag was en op sommige punten te veel op de vlakte bleef. Zoals de moeilijke relatie tussen vader en moeder en de verhouding tussen Jan en moeder. En waarom waren de jongens zo fel tegen de verkoop van het huis ? Wat was hun gevoel erbij ? Natuurlijk werd er wel aandacht aan besteed in de film maar het echte gevoel erbij kwam op mij niet echt over.

Toch zitten er wel hele sterke dramatische scene's in.

Mij sprak deze film zeker aan, voor mij is Isabelle Huppert een top actrice, een vrouw die zich ontzettend goed kan inleven in een verhaal. Dat vind ik juist de kracht van een acteur of actrice.

Het huis, het verlopen interieur, de rommel en het leven zo aan de rand van het platteland geeft de film extra dimensie. Het verhaal is wel traag, een ieder is bezig met zijn of haar eigen ding....en uiteindelijk worden de scherven bij elkaar geraapt.... Een menselijk drama zoals er zovele in het dagelijks leven zijn.....Deze film komt dicht bij een cruciaal punt hoe mensen in een relatie, scheiding of probleem met elkaar omgaan....namelijk veelal op zichzelf gericht.

De D'ardennes? Ik begrijp de vergelijking maar daar komt deze film nooit bij in de buurt qua niveau. Daarvoor is het een te onevenwichtige mix tussen minimalistische film en een die te gemaakt is. Een film die een fel realisme lijkt na te streven, maar nooit echt aanvoelt. Met als ergste zonde wel het potsierlijke einde waarin letterlijk de scherven van het gezin worden opgeraapt, maar er zitten iets te veel van dat soort haast knullig doorzichtige momenten in. Door de eerder genoemde scene waarin de ene broer in de bosjes zit en de ambulance komt ga ik nog naar 2.5*, want die scene was echt heel goed.

Een film die wat vergeleken wordt met het materiaal van de broeders D'Ardennes, maar mij over het algemeen wel beter lag. In het begin is het wel even wennen. De 2 broers zijn niet bepaald kindacteurs en niet alleen verschillen de acteurs onderling toch wel wat van leeftijd (6 jaar tussen), ze moeten nog eens doorgaan voor kinderen van Isabelle Huppert's personage... Na een tijd ben je er wel mee weg.

De film toont een ontwricht gezin na een scheiding, waarbij elk van hen vooral met zichzelf bezig is. Maar omdat ze nu eenmaal familie van elkaar zijn, hangen ze nog wel aan elkaar en dat zorgt voor de nodige spanningen. Tot er iets drastisch moet gebeuren om de ogen te openen en naar elkaar te kijken om verder te kunnen met het leven.

Dit is een film met realisme, maar soms (zoals bij de broers d'Ardennes) toch wat geforceerd en best wel depri. Gaandeweg kan het best wel boeien, maar mist het de grote impact om echt te overtuigen. Mooi gemaakt dus, maar ook geen film die blijft nazinderen.

Saai plattelandsdrama bevolkt door oninteressante personages. De documentaire-achtige stijl van filmen doet absoluut denken aan het werk van de gebroeders Dardenne (alsmede de aanwezigheid van vaste Dardenne-akteur Jérémie Renier), alleen wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Er wordt vooral veel gegeten en rondgehangen.