Nue Propriété (2006)

Zo'n typisch Frans-belgische film, maar dan (eindelijk) zonder de neurotisch bewegende camera. Een hoop wantrouwen, geruzie, onbegrip en egoïsme. Soms aangrijpend, maar meestal riep het bij mij nogal desinteresse op. Er zijn een boel betere films hierover gemaakt.

Wat er bij mij vooral niet in wilde was dat de broers Rénier de zoons zouden zijn van Isabelle Huppert. Maar er waren nog wel meer onlogische zaken.

Het einde waarin de gescheiden echtelieden de scherven van een gebroken glazen tafel opruimen vond ik te (lachwekkend) symbolisch.

Een beetje Haneke en een beetje Dardenne; even mixen en Nue Propriete is geboren. Kakt helaas hier en daar een beetje in en het einde werkt ook niet helemaal, maar de poging is grotendeels uitstekend geslaagd.

Dik 3,5*

De stille, statische scènes. En die twee broers deden me een beetje denken aan de twee jongens uit Funny Games. Een mildere versie wel uiteraard...

Ah ja, toch herken ik het moeilijk. Vond het ook niet zo statisch. Vooral heftig drama, wat je bij Haneke eigenlijk nooit ziet.

Heftig drama wellicht niet, wel grote uitspattingen als climax...

Haneke nergens gezien. Vond het nergens heftig of meeslepend. 2,5*

Enerzijds heb ik me wel vermaakt met deze film, maar bij een dergelijk heftig verhaal wil ik bij wijze van spreken in tranen achterblijven. Heel veel impact had deze film niet, helaas...

Iemand tips voor betere familiedramafilms?

Ik heb even een nieuw topic geopend:

Forum » Film » Genres en landen » familiedrama

Heel mooie film die het volgens mij heeft over het egocentrisme in de mens.

Een sinds jaren stuk geslagen gezin kabbelt en moddert maar aan tot het noodlot toeslaat en de vraag is, zal dit iets veranderen ?

Als op een bepaald ogenblik het gebroken glas wordt opgeruimd is de symboliek duidelijk : de scherven zijn niet meer te lijmen.

Isabelle Huppert is een wereldster in deze film die door veel te weinigen is gezien.

In Vlaanderen is de franstalige film de laatste decennia inzake belangstelling er sterk op achteruit gegaan.

Redens zijn in de eerste plaats de reuzesterke opgang van het Engels, in alle aspecten van de samenleving, maar ook de vervreemding van de 2 gemeenschappen in België (ook in deze film wordt bijna smalend uitgehaald naar "Jan, de vlaming") waarbij de franstalige TV zenders geen enkele film ondertittelen.

In Nederland, zo moet ik, na een 1 jaar Moviemeter, vaststellen, komt de recente franstalige film ook amper in het stuk voor.

Een prachtig geacteerd drama.

Ondanks het vrij simpele basisgegeven een aangrijpende film.

waardoor dat komt?

Eindelijk een drama waarbij niet meteen de hele soundtrack volgeplempt wordt met bossen violen.

En er mag gewoon mooi camerawerk geleverd worden (hallo Dogma!!).

Film heeft een soort onderhuids venijn dat mij een beetje deed denken aan Maurice Pialat. En Isabelle Huppert blijft natuurlijk een superieure actrice.

1 van de mooiere Belgische cq Franse films van de afgelopen jaren.

Deze film werkte uitstekend voor mij. Het acteerwerk was van hoog niveau, de dialogen erg sterk en de voortdurende onderhuidse spanning deed ook veel goeds. Indrukwekkend stukje cinnema.

Ik vond het een rare film.

Hij is blijkbaar opgenomen in natuurlijk licht, dat zorgt voor grauw uitziende landschappen en binnenhuisscènes, in dat opzet zijn ze goed geslaagd.

Er wordt sterk geacteerd, het is net alsof je mag meekijken in het doen en laten van een doorsnee gezin.

Er gebeuren geen spectaculaire dingen en de onderhuidse spanningen en frustraties worden mooi in beeld gebracht.

Spijtig genoeg ligt het tempo net iets te traag en wordt het pas écht interessant naar't einde toe.

Er is ook geen filmmuziek, die is er enkel tijdens de laatste dramatische scène.

De eindaftiteling verloopt in doodse stilte, da's dan weer wel gepast...

6/10.

Goed om eens te zien maar ik zou'm enkel aanraden aan diegenen die zulke trage, zwaarmoedige Drama's gewoon zijn.

De doorsnee filmkijker gaat zich hier stierlijk bij vervelen.

Deze film bleef lange tijd heel erg op de vlakte. Nergens werd het verhaal en de personage's echt uitgediept. Pas na 40 minuten komt er eindelijk wat meer diepgang in de scene's. Eigenlijk vanaf het moment dat Jan zich tijdens een etentje met de kwestie tussen moeder en zoons ging bemoeien.

Helaas zakt het na een tijdje ook weer in. Totdat de scene, waarop ik eigenlijk al een tijdje zat te wachten omdat ik hem zag aankomen, met de twee vechtende broers en Francois die een verkeerde val maakt.

Ik hou af en toe wel van een open einde maar ik had eigenlijk toch wel graag willen weten of Francois het er nou levend of niet vanaf had gebracht.

Er zaten echter wel een aantal hele indrukwekkende scene's in maar toch vond ik dat het verhaal te traag was en op sommige punten te veel op de vlakte bleef. Zoals de moeilijke relatie tussen vader en moeder en de verhouding tussen Jan en moeder. En waarom waren de jongens zo fel tegen de verkoop van het huis ? Wat was hun gevoel erbij ? Natuurlijk werd er wel aandacht aan besteed in de film maar het echte gevoel erbij kwam op mij niet echt over.

Toch zitten er wel hele sterke dramatische scene's in.

Zonde van mijn tijd, nee niet mijn film: 2,0

Een film die er eigenlijk geen was.

Maar meer een docu over een familie.

Mensen die zich met het leven geen raad weten en mensen die angst hebben dat het zal veranderen en dat ze de geborgenheid kwijt raken. Mensen met schrik t van "is dit alles".

Het was goed dat er geen echt einde was aan de film want er was geen einde mogelijk. Voor hen was er ook geen einde maar alleen een doorgaan met het verleden.

Goede, trage film. Tragish ook wel. Einde laat je in ongewis, helaas is dat voor de film totaal niet van belang. Bij sommige films is een open einde doeltreffend. Vertel mij waarom dat voor deze film ook geldt. Jammer.

Sommige films hebben het nodig dat er veel gebeurt en dan is de film nog steeds saai. En soms zijn er films waar bijna niets gebeurt en toch blijft het boeiend van het begin tot het einde.

Dit is zo'n film over een alleenstaande moeder en haar twee grote zoons die nog steeds het huis niet uit willen. Een film waar vooral erg knap en overtuigend wordt geacteerd. Mooi.

Goed bewerkt, intensief, humoristisch, traag, kwetsbaar en soms langdradig portret van een ontredderd gezin, gedeeltelijk melodramatisch, over de tweespalt van een gescheiden moeder tussen het gezinsleven en haar zelfstandigheid en over broederliefde. De spanning in deze karakterfilm is onderhuids voelbaar. Het acteerwerk is uitstekend.

'We hebben het geprobeerd, maar het lukte niet'

Het enige dat een mens dan nog kan doen, is de scherven van het mislukte leven bijeenrapen. De film is een straffe verbeelding van de existentiële leegte en eenzaamheid van de mens die gedoemd is in Satriaanse vrijheid die ene kans dat het heeft op een zo goed mogelijk leven vorm te geven. In de film manifesteert zich het latente conflict tussen individuen die dit nastreven in relaties. Ecce homo!

ben expres lid geworden hier om een mening te kunnen plaatsen. in tegensteling tot veel andere reacties vond ik het juist een hele mooi film. goed verwoord hoe een alleenstaande moeder met opgroeiende zoons tegen allerlei psychische problemen kan aanlopen. Mij raakte het in ieder geval wel

Een soort burgerlijke variant op wat de Dardennes doen (en daar ben ik al geen fan van). Met veel herhalingen een soort uitzichtloze mistroostigheid neerzetten. In dit geval gaat het om een uiteengevallen familie: vandaar veel scènes aan tafel en voor de tv. De enige plaats waar gezinnen doorgaans nog eens iets samen doen. Of niet doen.

De lelijkheid van de interieurs konden mij wel bekoren. Goed getroffen. Bij Hupert begin ik mij wel stilaan af te vragen of ze goed acteert of gewoon zichzelf is. Heb haar nu een aantal keren gezien en warm krijg ik het er niet van, wat een ijspegel zeg. Ik krijg er steeds een onaangenaam gevoel bij.

Mij sprak deze film zeker aan, voor mij is Isabelle Huppert een top actrice, een vrouw die zich ontzettend goed kan inleven in een verhaal. Dat vind ik juist de kracht van een acteur of actrice.

Het huis, het verlopen interieur, de rommel en het leven zo aan de rand van het platteland geeft de film extra dimensie. Het verhaal is wel traag, een ieder is bezig met zijn of haar eigen ding....en uiteindelijk worden de scherven bij elkaar geraapt.... Een menselijk drama zoals er zovele in het dagelijks leven zijn.....Deze film komt dicht bij een cruciaal punt hoe mensen in een relatie, scheiding of probleem met elkaar omgaan....namelijk veelal op zichzelf gericht.

Moet je Copacabana (2010) en Villa Amalia (2009) maar eens kijken. Dan zie je toch echt wat voor een diverse rollen ze aankan.

De D'ardennes? Ik begrijp de vergelijking maar daar komt deze film nooit bij in de buurt qua niveau. Daarvoor is het een te onevenwichtige mix tussen minimalistische film en een die te gemaakt is. Een film die een fel realisme lijkt na te streven, maar nooit echt aanvoelt. Met als ergste zonde wel het potsierlijke einde waarin letterlijk de scherven van het gezin worden opgeraapt, maar er zitten iets te veel van dat soort haast knullig doorzichtige momenten in. Door de eerder genoemde scene waarin de ene broer in de bosjes zit en de ambulance komt ga ik nog naar 2.5*, want die scene was echt heel goed.

Een film die wat vergeleken wordt met het materiaal van de broeders D'Ardennes, maar mij over het algemeen wel beter lag. In het begin is het wel even wennen. De 2 broers zijn niet bepaald kindacteurs en niet alleen verschillen de acteurs onderling toch wel wat van leeftijd (6 jaar tussen), ze moeten nog eens doorgaan voor kinderen van Isabelle Huppert's personage... Na een tijd ben je er wel mee weg.

De film toont een ontwricht gezin na een scheiding, waarbij elk van hen vooral met zichzelf bezig is. Maar omdat ze nu eenmaal familie van elkaar zijn, hangen ze nog wel aan elkaar en dat zorgt voor de nodige spanningen. Tot er iets drastisch moet gebeuren om de ogen te openen en naar elkaar te kijken om verder te kunnen met het leven.

Dit is een film met realisme, maar soms (zoals bij de broers d'Ardennes) toch wat geforceerd en best wel depri. Gaandeweg kan het best wel boeien, maar mist het de grote impact om echt te overtuigen. Mooi gemaakt dus, maar ook geen film die blijft nazinderen.

Sober, koud en hard drama, waarvan het niveau in belangrijke mate bepaald wordt door de acteurs.

Niet direct voor het grote publiek, maar zeker een aanrader voor wie van dit genre houdt.

Deze film gezien op: www.sooner.be. Wel een mooie film. Al vond ik in het begin raar dat de broers een tweeling waren. En het einde? Wel raar hé? Was hij dood, of leefde hij nog?

Saai plattelandsdrama bevolkt door oninteressante personages. De documentaire-achtige stijl van filmen doet absoluut denken aan het werk van de gebroeders Dardenne (alsmede de aanwezigheid van vaste Dardenne-akteur Jérémie Renier), alleen wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Er wordt vooral veel gegeten en rondgehangen.