Villa Amalia (2009)

Ja lichtelijk nieuwsgierig nu.

Behoorlijk pretentieuze film
Het gepingel op de piano, de zgn. diepzinnigheid met betrekking tot het thema 'vluchten', het gekunstelde weerzien met de vader, de bizarre, onvoorstelbaar nepperige blik van de Italiaanse vrouw op Ann, het onverklaarbare homoaspect - Ann is ineens lesbiënne en ook Georges zegt ineens dat hij "te oud is voor de jonge jongens", is hij ook ineens homo..? - het hangt allemaal als los zand aan elkaar en jammer genoeg kunnen zelfs de sublieme acteerprestaties van Isabelle Huppert de film niet naar een acceptabel niveau tillen.

2*

Isabelle Huppert is indrukwekkend als de emotioneel afgesloten pianiste Ann. Ook ik had problemen toen ineens de vader opdook en de film even de Almodovar-kant op dreigde te gaan. Maar het wederzien werd subtiel en doorleefd gebracht.
Voorlopig 3,5*

De film heeft wat vreeme wendingen maar kijkt toch redelijk weg, dankzij de acteeerprestatie van Isabelle.

Het acteerwerk, de beelden en de muziek waren prima maar de film zelf was veel te langdradig, fragmentarisch en pretentieus waardoor de film geen blijvende indruk maakt en dat is met name erg jammer voor het talent van Huppert.

Tegenvaller.

'Een dromerige, lome film' las ik. Maar het verhaal kabbelt wel heel erg voort en mede door de symboliek, die te sterk vertegenwoordigd is, alle filosofie, treurigheid en eenzaamheid, wordt de film langdradig. Daar kan het uitstekende spel van Huppert weinig aan veranderen.

Sommige zaken blijven soms onbelicht. Vader-dochter relatie is echt te weinig uitgediept.
Toch voelde ik wel wat de bedoeling van de regisseur was.
3, 3 naar boven afgerond 3, 5 ster.

Mysterieus en kabbelend Frans drama waar je wel een beetje liefhebber van dit soort Franse films moet zijn....en voor in de stemming moet zijn.
Gelukkig was ik dat dus...fenomenale rol van Isabelle Hupert die de sporen van haar verleden uitwist om via een reis zichzelf te hervinden.
En dat wordt gedaan via een oude jeugdliefde en de plots weer opduikende vader en lange scenes met nauwelijks dialoog.

Een redelijke dramafilm...
Franse film is mijn smaak niet...
Redelijk acteerwerk...
Zeker een langdurige verhaal...
Ze speelt pianiste, plotseling alles afzeggen, alles vernietigd over
haar leven, dan vind ik een rare verhaal...
Geen aanrader...

Over het algemeen gezien ben ik wel een sucker voor franse drama's met zo'n lekker loom sfeertje maar hier was ik toch niet echt van onder de indruk. Ik vond de actrice niet zo goed. Ze gebruikte erg weinig mimiek waardoor er weinig emotie van haar afkwam, ze sprak ook erg houterig en er vielen tijdens dialogen teveel stiltes die ik niet echt functioneel vond. Laten we het er op houden dat ik geen lekker ritme in haar acteerwerk kon vinden. Klinkt een beetje vaag maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Het verhaal vond ik ook erg vaag. We krijgen allemaal wel eens met een (flinke) teleurstelling in ons leven te maken maar ik vond het niet duidelijk uitgelegd waarom ze de beslissingen nam die ze nam. En het homo / lesbienne aspect kwam ook erg abrupt en kon ik niet plaatsen.Het verhaal word ook erg langdradig.

Aangename film met mooie beelden en een prettig tempo.
Erg fijn vind ik het dat de herrie die tegenwoordig bij films lijkt te horen, is vervangen door stilte.
Af en toe wat pianomuziek, waar ik overigens een liefhebber van ben en verder getjilp van vogels en het geluid van krekels. Ook het onderwerp spreekt me aan: het roer radicaal omgooien om anders te gaan leven.
Was ook in de stemming voor een dergelijke film zo net na een drukke werkweek.