Vergeet Me Niet (2002)

Michiel van Erp plaatst 'zijn' stempel flink op dit portret van De Zangeres Zonder Naam gezien door de ogen van haar vrienden, collega's en superfans.

Zij zijn het die de verhalen vertellen via plakboeken, herinneringen, brieven, foto's, bezoekjes aan het graf, huis, café. En natuurlijk verteld in voornamelijk plat Weerts/Stramproys. Van Erps tactiek is niet de journalistieke aanpak, maar de licht ironische kleine vraagstellingen. Hij hoeft maar verwonderd "echt waar?" uit te spreken en het volgende verhaal wordt alweer verteld. Dit alles gepaard in de meest kitscherige omgevingen. Huiskamers vol Romeinse zuilen, kitscherige tierlantijntjes en een uitermate fascinerend scheef hangende replica van "De Nachtwacht". En let ook op de eigenaar van een Grieks restaurant, wat vroeger het café was waar Mary veelal optrad, hilarisch.

Rode draad is een witte Mercedes die door het platteland rijdt, terwijl interviews met Mary te horen zijn, die het volgende thema introduceren of beeindigen.

Het laatste kwartier was een emotionele achtbaan, uitermate menselijk. Haar afscheid, haar eenzaamheid, haar dementie en haar dood.

Een documentaire vol kitscherige pracht en paal, want zo was haar leeeeeeeeeeveeeeeeen, aldus het laatste lied dat ze ooit zong op het podium. Inderdaad, de crooner "My Way", die alleen weggelegd is voor de grootste koningen en koninginnen van de (pop)muziek.

(voor de Belgen onder ons: een hilarische bijrol voor Eddy Wally... )

Fraaie documentaire van regisseur Michiel Van Erp, waarin langzaam maar zeker een beeld ontstaat van een bijzondere zangeres die, naarmate het einde van haar carrière dichterbij komt, steeds eenzamer en meer verbitterd wordt. Tragikomisch en fascinerend, zoals de meeste docu's van Van Erp.