Seuseung-ui Eunhye (2006)

Horror en drama worden hier niet zozeer met elkaar vermengd, maar lijken eerder naast elkaar te bestaan, alsof de regisseur niet goed kon kiezen:

- wordt het een horror, type Amerikaanse slasher: (ex-)scholieren worden op een afgelegen strand een voor een afgeslacht. De moorden worden behoorlijk bloederig in beeld gebracht en bevatten martelen.

- wordt het een drama waarbij ex-scholieren op de een of andere manier schade in hun schooltijd opgelopen hebben die ze nog altijd niet te boven zijn gekomen, en die de kop op steken tijdens een reünie met hun lerares die doodziek is en geconfronteerd gaat worden met haar eigen fouten.

(Eigenlijk is ook het thriller-genre vertegenwoordigd in de bovenste laag van de raamvertelling)

Alhoewel ik met meerdere personages mee kon leven, wordt het gegeven toch niet diep genoeg uitgewerkt om als drama – m.n. van de lerares - echt interessant te zijn, maar als slasher gezien stijgt de film ver boven het genre uit. Ik vermoed dat de slasher-fan dit negatief zal interpreteren. De fan van psychologische horror zal zich vermoedelijk storen aan het gore.

Het acteren was deels acceptabel, deels doeltreffend. De film levert aardige beelden en heeft me tot het einde toe geboeid. De slotscène, na een eigenlijk destructieve twist, vond ik zelfs zeer aangrijpend, heel erg fraai in beeld gebracht en zou in een drama niet misstaan.

3 sterren.

Matig, alweer (zucht).

Bevat niet hetzelfde probleem als mijn laatst geziende Koreaanse film, (Bystanders) maar weet uiteindelijk toch een lagere score te halen.

Het eerste wat opvalt zijn de stoffige visuals. Camarawerk is redelijk, maar wat me toch erg stoorde waren de doffe kleuren. Ook het geluid was af en toe erg dof. Ook kon ik een paar keer een typische trailer deurkraak horen. Slordig.

Verhaal zelf is nog te doen. Lekker psychologisch weer en toch wel verassend plotje. Helaas weer te veel uitgerekt met langdradige eindes na die ontknoping. Toch wel typisch Koreaans.

Verder zijn de martel scènes wel gruwelijk, maar op zo’n manier dat er wel valt te genieten (*evil lach*). Maar daar op na is er toch weinig opmerkelijks.

Dus de zoveelste Koreaanse film die niet verrast of een indruk achter laat.

*2,0

Ze hebben in ieder geval niet veel moeite gedaan om interessante personages te verzinnen, wat een stereotype karakters zeg. Weinig tot geen empathie of betrokkenheid. Het schijnt een slasher te zijn, maar ik zou hem die titel absoluut niet geven. Ik vond de martelscènes verre van spannend en of boeiend. Misschien omdat ik, zoals ik eerder schreef, niet gegrepen werd door het verhaal en dat ik het niet intrigerend vond.

Het aanwezige politieke en culturele ondertoontje is ook niet geheel geslaagd. Tuurlijk, we zien schuldgevoelens, verantwoordelijkheidsgevoel, en het feit dat iedereen zijn of haar leven op eigen wijze wist te vertroebelen.

Wat het camerawerk betreft was ik niet zo dol op de close up telkens. Het voelde allemaal een beetje onnodig aan. Nog een teken dat de makers hiervan niet goed wisten wat voor een soort film ze nou eigenlijk wilden maken. Moet je nou sympathie hebben voor de zieke lerares, of juist niet?

Nee, niet mijn ding.

Hele matige horror film. De film begint onzettend traag. Na 40 minuten is er pas de eerste kill. Verder staat Bloody Reunion bekent om zijn gore. Ik geef toe dat die torture scenes er goed uitzagen, maar toch was ik niet voldaan. De personages boeide mij weinig en het verhaal vond ik veel te onduidelijk. Dat einde snapte ik namelijk helemaal niks van.

Conclussie, veel te traag, geen leuke personages, onduidelijk verhaal. Plus punten waren de gore en de inzoomende en uitzoomende camera. Daar heb ik een zwak voor in films.

Ik twijfel, was deze film een dikke 4 sterren waard? Ik ga nog even voor de 3,5.

Een ervaring was het zeker. We krijgen de hoofdrolspelers allemaal goed te leren kennen, de flashbacks doen hun werk goed.

Bloody Reunion schommelt tussen de genres horror en drama. De horror liefhebber krijgt waar hij voor komt, een geweldige slasher met geniale 'kills'. De martelscènes waren meedogenloos, ik zag ze zelden beter.

De drama liefhebber krijgt ook genoeg om van te smullen. Door de lange opbouw krijgen wij al snel meelij met de karakters, geen enkel van hen irriteert mij gelukkig. Dat laatste noem ik even, omdat er bij de meeste horrorfilms met jongeren/jong volwassenen er altijd wel één irritant ventje bij zit.

De flashbacks zijn verontrustend, we krijgen steeds minder gevoel bij de lerares, en steeds meer gevoel bij de leerlingen.

Als slasher scoort deze film een ruime, zéér ruime voldoende. In combinatie met drama, een politieke ondertoon en een verrassing aan het einde krijgt deze film een ruime voldoende.

De twist aan het einde doet mij deze film geen 4 sterren geven, want die begreep ik helaas niet helemaal.

3,5 dus.

Bloody reunion is een matig horror filmpje die helaas net niet de grens van een voldoende weet te halen. Als je een enge of schrikwekkende film verwacht dan kom je er bedrogen af. Gelukkig weet de film wel een aantal vrij gruwelijke martel scenes af te leveren maar die zijn niet voldoende om er een gemiddelde horror van te maken. Dit is allemaal jammer want het verhaal biedt de potentie om er een mysterieuze horror van te maken. De film zou beter in zijn recht hebben gestaan als het een thriller/mysterie was. Het verhaal heeft interessante plotwendingen en in het begin weet je de daadwerkelijke reden van het bezoek van de oud-leerlingen niet.

Er wordt prima geacteerd door de hele cast. De cast is veel te onbekend voor mij om individuele prestaties te belichten dus ik zal dat als geheel doen. Het eerste wat opvalt is dat het lastig is om binding te krijgen met de karakters. Ze blijven allemaal oppervlakkig. Enkele shots van dat ze kind zijn helpen niet om ze beter te begrijpen. Uiteraard kom je naarmate het verhaal vordert achter meer zaken maar dit diept ook weer niets uit. Zelfs de belangrijkste karakter, de lerares, blijft oppervlakkig. Het zou interessant zijn geweest om de diepgewortelde redenen voor haar "gedrag" jegens de leerlingen in de film te zien. Dit alles zorgt ervoor dat je weinig sympathie hebt voor de mensen die een voor een gemarteld en vermoord gaan worden. Wel een paar leuke moorden trouwens, waarvan er twee origineel zijn.

Matig filmpje dus die ver weg staat van de gemiddelde Zuid-Koreaanse horror. De film mist op alle vlakken een goede uitwerking en zorgt ervoor dat je enkel de film wil uitzien in plaats van actief volgen. Persoonlijk is dit een van de slechtste Zuid-Koreaanse horrorfilms die ik gezien heb, niet slecht gezien het land in zijn geheel een berg goede horrorfilms heeft afgeleverd en gemiddeld veel hoger scoort dan Amerikaanse horror.

2,5*

Verrassend horrortje Met speels camerawerk, een geschikte setting van dat grote huis aan zee, een beetje bloed op z'n tijd en een verhaal dat anders uitpakt dan verwacht. Leuke ontknoping dat alles wat je ziet tussen de twee momenten van de klok, gelogen is door die ene meid.

Ik heb me hier geen moment mee verveeld en in tegenstelling tot anderen vond ik de horror en drama wel goed uitpakken. Het is zeker geen topper op beide losse gebieden zoals Bedevilled dat bijvoorbeeld wel is maar de combinatie ervan maakt het op de een of andere manier boeiend op een luchtige en niet-pretentieuze manier. Of zoiets.

Vind de kleurrijke personages daarom ook wel geslaagd, het is uiteindelijk ook maar puur slachtvee (en als ik het goed heb is het die meid die al die vervelende ervaringen met de lerares heeft gehad en niet de andere leerlingen). Charmant filmpje deze combi van slasher en dwaalspoor, met een mooi einde.