Enjô (1958)

Wou deze film al een lange tijd zien...Jammer dat het een beetje een vergeten film is.

Deze will die ook wel eens zien, is namelijk gebasserd op het booek "Het Gouden Paviljoen" van Yukio Mishima. Een van de beste boeken die ik gelezen heb, een echte aanrader!

Op één of andere manier liep dit psychologische drama niet helemaal lekker.

De hoofdpersoon ziet in de Tempel van het Gouden Paviljoen de schoonheid en puurheid die hij in de rest van zijn leven niet vind. Het is ook de enige link met zijn overleden vader die daar is opgegroeid en die zelf afstand heeft moeten doen van zijn eigen tempel.

De hogepriester van de tempel, die de jongen wil "redden", ziet hij als de vervanger van zijn vader. Maar (zelf)haat, verwarring en luiheid brengen hem uit balans, waardoor hij op het idee wordt gezet dat hij als "uitverkorene" alles kan flikken om de juiste aandacht te krijgen. Zijn ideaal om iets te bereiken is groter dan de devotie aan de lange weg er naar toe.

Het theoretische scenario werkt voor geen meter om dit gegeven ook maar een beetje geloofwaardig, vloeiend of spannend in beeld te brengen. Ten eerste komt dit omdat de film deels een aanklacht tegen de commercialisering en hypocrisie binnen het boeddhisme wil zijn. Ten tweede wordt de film voortdurend uit zijn flow gehaald door soms lange stukken tijd over te slaan. Dit onderwerp vraagt om een wat compactere vorm. Het hoeft niet meteen een thriller te zijn, maar een gestage opeenvolging van alarmerende situaties in een korter tijdsbestek, had hier een veel betere film van gemaakt, zonder dat de psychologische aspecten daarin ondergesneeuwd zouden raken. Ook moest ik soms mijn best doen om de motieven van de personages te begrijpen.

De film wordt nog gered door het spel van Ichikawa en alle andere acteurs en omdat de film gewoon veel potentie heeft om heel goed te worden. Maar het komt er niet helemaal uit.

3,5* vanwege het onderwerp, de acteurs en de fotografie. Maar kans op een lagere waardering.

Deze heb ik nog niet gezien, maar vond dit wel een heel geslaagde verfilming.

Viel me toch wat tegen. Het is een wat bleke en warrige verfilming van een behoorlijk goed boek, maar ook een boek dat moeilijk verfilmbaar is. In The Temple of the Golden Pavilion horen we bijna continu de interne gedachtengang van Moziguchi, en de manier waarop hij zijn steeds meer escalerende gedrag intern rechtvaardigt. Maar hier komt dat maar matig over. Vooral komt de motivatie voor zijn daden niet echt over, waardoor het meer lijkt op een wat sullige student die uit het niets af en toe wat baldadig uit de hoek komt; zelfs zijn zware stotteren en enorme eenzaamheid komen niet helemaal uit de verf. En, raar genoeg, expliciete gebeurtenissen die in het boek wel duidelijk worden (en belangrijk zijn), worden hier of weggelaten of slechts heel vluchtig getoond: het vreemdgaan van zijn moeder, zijn vriendschap met en de zelfmoord van Tsurukawa, de impotentie van Moziguchi t.g.v. zijn tempelobsessie, en de episode waarbij hij in het boek letterlijk op de buik van een zwangere vrouw danst wordt hier gereduceerd tot een onschuldig duwtje.

Daardoor lijkt de film wat van de hak op de tak te springen, met veel plotontwikkelingen en personages die wat uit de lucht komen vallen. Gecombineerd met de traagheid bleek het toch een zware zit. Daarbuiten had de film ook wel z'n charme hoor, het blijft een interessant verhaal met een prima cast, zelfs als het nogal gemankeerd verteld wordt.