Zoo (2005)

Omnibus films blijven voor mij toch een streepje voorhebben. Na Rampo Jigoku eerder deze week, was het deze keer de beurt aan ZOO. Liever vijf korte, inventieve stukjes bijelkaargepropt op 2 uur dan het zoveelste platgetreden pad uitgesmeerd over 120 minuten.

ZOO is verre van het evenement dat Rampo Jigoku is, maar is nog steeds een boeiende collectie films. Hoewel het een beetje aan visuele finesse ontbreekt soms.

Kazari & Yoko: Boeiend filmpje dat lang één kant lijkt uit te gaan maar uiteindelijk iets helemaal anders is. Doorheen de film wordt er gehint dat de tweelingzusjes misschien wel dezelfde persoon zijn, maar dat blijkt uiteindelijk toch niet waar. Beetje matig acteerwerk en visuele slordigheidjes maken dit niet de film die het had kunnen zijn, maar wel aardig. 3.5*

Seven Rooms is een verbetering. Visueel mooier, ook het uitgangspunt is iets leuker. Hoewel dit waarschijnlijk wel de minst originele van de hoop is. Wie Cube gezien heeft zal zich wel vertrouwd voelen met het concept. Toch een fijne variatie met een sterk einde. 3.5*+

SO-far is de eerste echt sterke film. Apart verhaal over een jongentje dat z'n ouders weet sterven in een auto ongeluk, maar ze beiden terug tegenkomt als geesten. Het wordt helemaal bizar wanneer de ouders via het jongentje beginnen ruzieën. Er volgt een best sterk drama wat nog een redelijk bizarre draai krijgt op het einde. Fijne film, bekend kereltje ook in de hoofdrol. 4*

Poem of Collected Sunlight is de mooiste van de hoop. Nochthans is het begin erg slecht. Volledig in 3D, met vreselijke animatie. Maar op de één of andere manier went het erg snel en weet het prachtige sfeertje de pijnpunten makkelijk te verdoezelen. Kleurgebruik is wel heel mooi, de muziek erg apart, maar wel prachtig. Doet wat denken aan een kruising tussen Shinkai en Studio Rikka, al zijn die dan nog wel iets sterker. Maar erg mooi filmpje dit, 4*+

Als laatste komt ZOO. Alle vijf de films komen van verhaaltjes uit het gelijknamige boek. Voor ZOO heeft de originele schrijver ook het script bewerkt. Leuke film ook, morbide maar boeiend. Ook hier visueel weer mooi maar afwerking missend. 4*

Doorheen de verschillende verhalen krijg je als kijker vaak de indruk dat er op creatieve manieren bepaalde thematieken uitgedrukt worden (oa liefdesverdriet, scheiding, schizofrenie). Vreemd genoeg vallen ze vaak niet te vereenzelvigen met de bizarre eindes, maar de indruk blijft. Een boeiende collectie films, die een kleine 4* verdient. Aangename kijk, maar geen grote nieuwe talenten. De echte klappers ontbreken.

Edit: nog wel een positief woordje over de tussenschermen, mooi gedaan.

paar goeie verhalen paar mindere 3,5*

Ik was hier al lange tijd naar op zoek maar eindelijk kon ik hem vinden in de pindaskaaspot. Ik ben gek op die verzamelfilms en ook Zoo bevat uitstekende filmpjes. Het label 'horror' roept echter wel de verkeerde verwachtingen op want dat is dit zeker niet.

'Kazari & Yoko' begint meteen goed met de introductie van de zielige Yoko die wordt verwaarloosd en mishandeld door haar moeder. Het acteerwerk is niet sterk, maar toch leefde ik mee met de zusjes. Het lompe einde vond ik goed gedaan, al snapte ik de laatste zin niet zo goed.

'Seven Rooms' vind ik persoonlijk de beste van het stel. Zus en haar broertje zijn om onbekende redenen gevangen genomen. Het jongetje kan via een waterkanaal naar de andere kamers toe en leert de personen kennen en bedenkt een ontsnappingsplan. Visueel best mooi, maar vooral het mysterieuze aan dit kortfilmpje spreekt me erg aan. Antwoorden zul je niet krijgen, maar de film is voortdurend spannend. Ook leuk geacteerd van het jochie.

'SO-far' is een bizar drama dat draait om een jongetje dat zijn ouders is verloren in een auto ongeluk. Ze komen echter terug als geesten, maar mama en papa kunnen elkaar niet zien. De ouders moeten dus via het jongetje met elkaar communiceren. Het blijft boeien en het toffe, maar vreemde einde maakt het af.

Van de animé 'Poem of Collected Sunlight' weet ik niet zo goed wat ik moet vinden. De animatie is niet zo mooi, maar het robotmeisje weet in korte tijd toch je sympathie op te wekken. Plaatjes waren mooi en de muziek schitterend waar ik een erg fijn gevoel van kreeg. De twist op het einde was helaas wat slap.

De afsluiter 'Zoo' is het vaagst, maar ook die is bovengemiddeld. Eigenlijk snapte ik er haast niks van, maar visueel was het boeiend. Het meest ziekelijke filmpje van het stel.

Al met al een sterke verzameling die ik niet had willen missen. Er zitten geen echte uitschieters bij, maar in dit zeldzame geval ook geen echte tegenvallers. Ieder filmpje weet je geboeid te houden en sluit af met een vreemd einde. More please!

Onbegrijpelijke flauwekul die nergens eng of interessant wordt. Van horror is hoegenaamd geen sprake en het enige gevecht is dat tegen de slaap. Van Onderhond is geweten dat hij een zwak heeft voor oersaaie Japanse drama's, maar de score op imdb is onbegrijpelijk.