Sang Sattawat (2006)

Even de cynici voor zijn. Je hebt films waarin bijna niets gebeurd, je hebt films die onbegrijpelijk zijn. En je hebt films waarin bijna niets gebeurd èn die onbegrijpelijk zijn. Zo'n film is dit. Mensen die dat niet trekken: afrader. En anderen voelen zich ongetwijfeld hierdoor aangesproken. En die moeten dit vooral eens zien.

Apichatpong Weerasethakul was een van de twee regisseurs waarvan ik al een tijd benieuwd was naar hun werk en waarvan ik vandaag eindelijk een film heb gezien. En het viel me beslist niet tegen. Syndromes and a Century is een heel trage, uiterst serene film die in twee delen uiteenvalt. In het eerste zien we een huiselijk oud, ziekenhuisje en de mensen die er in rondlopen en gesprekken met elkaar voeren. In het tweede zien we dezelfde mensen terug, maar hun leven verschilt wat, maar nu in een veel moderner, wat killer ziekenhuis. De gesprekken zijn voor een deel ook exact gelijk. Maar in beide delen vinden ook apart gebeurtenissen plaats.

Het is alsof je naar twee paralelle werelden kijkt. De film gaat volgens mij over de gevolgen van je omgeving op je leven, over keuzes maar heeft inderdaad ook sterke boeddhistische invloed (er komen ook monniken in voor) en gaat ook over reincarnatie.

Een dromerige, mooie, sfeervolle film die je vooral niet te hard moet willen begrijpen.

4.0*

Wat een fiasco! Een film die beschikt over 2 prachtige posters en ze vervolgens allebei niet in de vorm van scenes in de film terug laat komen.

Apichatpong Weerasethakul is er in vergelijking met Sud Sanaeha niet op vooruit gegaan. De film opent weer met een gesprek over een patiënt die op bezoek komt en terloops hoopt om wat medicijnen voor zijn naasten mee te kunnen nemen, terwijl de dokter te kennen geeft dat ze dat niet kan doen.

Vervolgens belandden we niet in een gesprek, maar in een waar kruisverhoor. De fase waarin meerdere dialogen herhaald worden maar dan in een stadsziekenhuis, is aardig bedacht maar voelt vooral aan als een gimmick. Het wierp slechts een ander licht op het aanvankelijke kruisverhoor tussen de man en vrouw.

De film kent enkele meditatieve scenes die mij wel konden bekoren, helaas delven deze het onderspit en vangen zij de vele gesprekken in deze film onvoldoende op. De scene met de maan, de rustige cameravoering langs standbeelden ondersteund door muziek, het veterstrik moment bij de zusters en verplegers, de zuiginstallatie en de eindscene zijn gaaf maar kunnen het gemis aan visuele krachtpatserij niet compenseren. De kadrage oogt wel verzorgd, maar echt veel valt er nooit te zien.

Ik was in Sud Sanaeha nog zo te spreken over het spel met zonlicht dat de regisseur speelde en de gelukzaligheid en tijdloosheid die men uitstraalde op die ene zomerse vrije middag en dan krijg je dit voor je kiezen?! Absoluut geen dromerige film, slechts bij momenten wist deze film mij in te palmen. Een klinische film, waar ik het tempo goed kon behappen maar mij stoorde aan de nietszeggendheid van de beelden en de vele 'normale' gesprekken. 2,5*

De eerste film die ik zie van Weerasethakul. Dat terwijl ik toch al wel langer op de hoogte was van het bestaan van deze regisseur met tamelijk onuitspreekbare naam. Bovendien kunnen Thaise films mij meestal ook wel bekoren.

Deze film deed me echter niet veel. Echt saai wordt het niet, maar boeien kon het me ook nauwelijks. Misschien is het inderdaad te normaal. De ziekenhuis setting hielp daar ook niet echt bij. En op nog een ander punt ben ik het met maxcom eens, visueel viel hier toch ook weinig te halen, al doet de poster anders vermoeden.

2,5*, maar natuurlijk nog niet het einde voor Apichatpong.

Wow, verpletterend sterke film, i'm impressed. Ongelovelijk mooi geschoten, briljante scenes, sterke filosofie, goed acteerwerk en een verbijsterend mooie relativeringsscene op het eind. Het deed me een beetje denken aan een flinke overpeinzing van het leven en de keuzes (en de daarop komende gevolgen) die je daarin maakt, ook al spelen de twee delen in andere tijdperken zich af. Schitterend!

Het is de derde film, die ik van hem zie, maar regisseur Apichatpong Weerasethakul (ja ik heb de naam gekoppiepeest) blijft een bijzondere knakker. Met Sang Sattawat heeft ie een film afgeleverd die weer totaal niet te duiden is.Twee ziekenhuisverhalen worden achter elkaar verteld met wat elementen die overeenkomen. Het eerste speelt zich af op het Thaise platteland, het tweede in de stad. Wat Weerasethakul drmee wil bereiken weet ik niet, of is het echt zo banaal als het laten zien van de verschillen tussen deze twee werelden, maar ook overeenkomsten?

Hoe dan ook, door een film als deze kun je als kijker helemaal geobsedeerd, haast gehypnotiseerd er naar kijken. Tenminste, dat stel ik me dan voor dat dat ook één van de beoogde effecten is van deze film. Ikzelf raakte niet onder de indruk helaas, al zit er nog genoeg mooifilmerij tussen (een vette trage ziekenhuisscene of een monnik die bij de tandarts op de consult gaat bijvoorbeeld), dat mij dan nog enigszins wist te verbazen.

Na drie goede tot zeer goede films van Apichatpong Weerasethakul, is deze vierde een lichte tegenvaller te noemen.

Ik vond het idee om twee parallelle werelden naast elkaar te laten lopen en met elkaar te vergelijken wel een goede. Zoals altijd is het tempo traag, al zit er deze keer wel opvallend veel dialoog in. Het openingsgesprek tussen de dokter en haar patiënt vond ik ietwat geforceerd overkomen. Daarna wordt het rustiger en probeert Weerasethakul de kijker, zoals altijd, mee te nemen in zijn dromerige wereld.

Helaas vond ik die wereld hier iets minder boeiend dan normaal. Aardige momenten worden afgewisseld met minder boeiende momenten. Wat ik dan wel weer even mooi vond, is dat in het tweede deel de mensen in het ziekenhuis grotendeels hetzelfde zijn. Vooral de opening maakte me weer erg scherp. Daarna zakt ook dit gedeelte langzaam maar zeker weg. Alleen richting het einde haalt Weerasethakul nog een keer alles uit de kast en weet met een fantastisch gefilmde laatste vijf minuten, deze film in ieder geval op een waardige manier af te sluiten.

Het is echter niet genoeg om de boel nog te redden. Sang Sattawat is minder intrigerend, minder dromerig en vooral ook minder goed dan gehoopt.

2,5*

Weerasethakul is misschien wel de meest bijzondere Aziatische regisseur die er rondloopt! Het is een naam die ik binnen mijn vriendengroep soms drop als ik eens goed interessant over wilt komen, het duurde even eer ik hem foutloos uit had leren spreken, maar nu werkt het altijd. Hij komt elk festival wel minimaal een keer te boven als we weer eens iets onvergelijkbaars gezien hebben en onderling zoeken naar een houvast. Maar bovenal brengt zijn zelf uitgevonden stijl, wanneer je op het juiste moment kijkt, me beter tot rust dan al de mindfulness oefeningen waarmee mijn psycholoog me steeds naar huis stuurt. Hij schijnt eens gezegd te hebben dat hij het niet erg vind als mensen bij zijn films in slaap vallen. Krankzinnig want welke regisseur ziet het nou niet als belediging als zijn publiek in slaap valt onder zijn/haar film? En juist zo lijkt hij ook elke keer weer met ons te fucken door expres alles in een andere volgorden te zetten, met slechts minimale wijzigingetjes in structuur en ritme, zodat je tijdens je slaap/waak status echt bijna in een andere mindset overgaat. Ik hoef het niet eens te spoileren want het is niet te omschrijven aan mensen die het zelf nog niet ervaren hebben, je kijkt bijna 40 (of langer) minuten naar visueel arme gezappigheid, en opeens wordt je in een andere kamer wakker waar alles plots veel mooier is, zonder dat er stylistisch of plottechnisch eigenlijk iets veranderd. Je zou het haast een nieuw soort van surrealisme kunnen noemen. Anderzijds bied dit ook een hoop extra vrijheid. Bij veel cinema die erom bekend staat dat het wat moeilijker is ben ik juist extra alert dat ik goed fris ben voor ik het op durf te zetten, maar als het mij niet kwalijk wordt genomen door de regisseur zelfs en je erdoor zelfs in een ander soort staat raakt zonder dat je er iets geestverruimends voor in hoef te nemen, ga je toch een stuk lekkerder onderuit zitten, kijkt relaxter en ongedwongen. Waar het verder over gaat doet dan eigenlijk niet eens zo ter zake en is door dit unieke gevoel bijna niet meer van belang. Ook ergens fijn dat het evenzeer niet te serieus is en er tussendoor nog wat dwaze minuutjes verstopt zitten zoals de vrouw die tijdens een belangrijk aanvoelende scene plots in de camera kijkt, terwijl de rest doorloopt, of de geamputeerde man die net iets te clownesque door de gang hupt, en dan altijd die abrupte eindes, wat een whacky humor.

Of ik ooit een meesterwerk van hem tegenkom is de vraag, Uncle Boonmee was wel met afstand de beste, maar dat hoeft ook niet. Geef mij maar gewoon die wolk om op te zweven, dat geef me tevens het gevoel alsof het speciaal voor mij gemaakt is, en dat is ook wat waard.