The Tiger's Tail (2006)

Regisseur Boorman, van Point Blank en het geprezen Deliverance naar de doodsteek The Exorcist II. Met zijn nieuwste The Tiger's Tail mag meneer van mij z'n pensioen aankondigen.

The Tiger's Tail speelt zich af in Dublin, nou ja, over zo'n 10 jaar. Want het verschil tussen rijk en arm is groot, de jeugd wordt verpest door drugs en alcohol, het marxisme komt op, etc. Dit wordt op een nogal amateuristische wijze in beeld gebracht, waar figuranten eindelijk hun kots mogen uitspuwen of op de grond mogen vallen.

Het thema, identity theft, is natuurlijk reuze-interessant. Het script blameert wanneer de kijker al heel snel weet hoe de vork in de steel zit, en het thriller-element compleet verdwijnt. Sterker nog, het wordt een oninteressant drama.

Sinéad Cusack (de zus) imponeert, Brendan Gleeson probeert zo veel mogelijk uit z'n rollen te halen als mogelijk, de rest van de cast is 'armoedig'. De nachtbeelden zijn trouwens prachtig geschoten. And that's it.

Slappe hap, een zeer zeer zeer kleine 1,5*.

Prima film weer met Gleeson (of moet ik zeggen "Gleesons"). Het plot hier op Moviemeter klopt voor geen aarsch.

Lees hier een hoop gemiddelde recensies, maar ik vond dit nog best wel een slim in elkaar gezet werkje zonder al te veel boe of bah. Alhoewel... Boorman (die ik ook nog ken van de fantastische Deliverance, en waarvan ik nog niet wist dat hij naam had gemaakt in de Ierse filmindustrie) gaat, om te beginnen, hier wel lekker aardig te keer als het over de Dublinse samenleving gaat. De economie die massaal op instorten staat, in uitgaansgelegenheden rolt iedereen kotsend over de grond en word er overal gevochten en ook bij een ziekenhuispost rollen mensen krijsend, bloedend en lethargisch over de grond in afwachting voor hulp...

Overduidelijk een cynische oogwenk van de heer Boorman, ok... in deze zo over de toppe Dublin maken we kennis met zakenman Liam Leary, een nogal klunzige en eigenwijze kerel die meer om zijn roem in het zakenwereldje geeft dan om zijn gezin Ook zijn collega's worden doodmoe van zijn arrogantie en onverschilligheid. Inmiddels word hij ook niet echt meer serieus genomen, en dat komt net goed uit, want hoe moet dat nou als hij steeds weer iemand ziet die op hem lijkt?

En vanaf dat ogenblik denk je op eerste gezicht dat het een soort Science Fiction over klonen gaat worden, maar al snel pakt het heel anders uit en word het concept toch nog best wel boeiend. Spoiler: Je zou maar een tweelingbroer hebben die jou identiteit overneemt en zo ook jou vrouw, met zijn veel betere charmes. Zo verloopt de film erg soepeltjes en word het thema identiteit-diefstal hier ook op een luchtige wijze verteld en schakelt het regelmatig over van thriller naar komedie. De twee Gleeson's (met zo ieder zijn eigenschap) zijn ook overtreffend en het einde is ook erg mooi.

Helemaal niet teleurgesteld.

4,0*