The Last Winter (2006)

Door de film te laten afspelen in de arctische toendra van Noordelijk Alaska, is er een vergelijking met The Thing from Another World (1951) en The Thing (1982) Al is hier het monster bijna uit de film verwijderd en vervangen voor een eco-thrillerelement. En die milieuethiek is samen met de nog aanwezige bovennatuurlijke elementen waar de film nu hapert. Met meer aandacht voor horror-elementen (de wezens), zou het een goed gemaakte conventionele horrorfilm kunnen zijn met een interessant uitgangspunt en setting. Nu is de film het allemaal net niet! Te spraakzaam en niet eng om van een goede horror te spreken en te veel CGI-wezens om andere kijkers aan te trekken. Er was duidelijk talent zowel voor als achter de camera, maar het kwam nooit helemaal samen in een goede film. Wat rest is de dappere eer voor Larry Fessenden om te proberen een politieke boodschap in de film te gooien, maar heel erg geslaagd was het niet!

Half.

Het is weer een aardige tijd geleden dat ik een film van Fessenden zag. Typisch een individu die opeens in allerlei soorten films opduikt waarbij je hem meteen herkent, maar als regisseur heb ik nog weinig van zijn pad gezien. Ik meen zelfs dat dit pas de tweede is. Het is duidelijk dat hij binnen indiegebied is gebleven, maar dat maakt de kwaliteit niet minder.

Daarnaast had deze film dan wel weer een paar miljoen tot z'n beschikking en Fessenden neemt het ervan. Als je het resultaat bekijkt lijkt het meeste geïnvesteerd te zijn in de setting. Die weet gelukkig ook naar behoren te werken, want er hangt een koude en mysterieuze sfeer. Fessenden weet lang genoeg te verhullen wat er precies mis is en dat levert genoeg opbouw en spanning op om niet volledig saai te worden.

Toch hadden de eerste 20 minuten wat peper kunnen gebruiken omdat de personages simpelweg niet interessant genoeg zijn om het verhaal te dragen. Bekende en ervaren acteurs, maar allemaal vervagen ze binnen de setting. Zelfs de pogingen van Fessenden om de personages apart te maken vervallen in de strenge winter en dat is een gemis. Je moet het dus doen met de sfeer zelf en die is gelukkig wat beter gelukt.

Het is pas helemaal richting de finale dat de film instort, want de effecten die worden gebruikt houden zeker voor de tijd waarin het is gemaakt geen stand. Misschien maken die scenes ook indirect duidelijk waarom Fessenden het liever bij een praktische werkwijze houdt, van de geanimeerde kant heeft hij namelijk geen kaas gegeten. Gooit toch eigenlijk de opbouw die bijna de gehele film duurt omver en dat is jammer.

Verder heeft The Last Winter zichzelf aardig onder de controle en er zijn genoeg beelden die uitblinken van sfeer. Zeker de camera die de donkere buitenwereld overzichtelijk in beeld brengt valt op. Enkele sterke shots, een aardig gedecoreerde setting, maar alleen een begin dat niet pakt en een einde dat de boel omver blaast. Genoeg potentie, alleen ondersteunende kwaliteit die ontbreekt.

The Last Winter is een project waar wel wat in zit maar vanwege de middelmatige uitvoering niet tot zijn recht komt. Het komt vooral door de afgrijselijke CGI, lelijke filter, goedkope uitstraling en een wel erg prekerig moraal dat dit een erg lange zit is geweest. De derde akte wil spektakel afleveren maar verdrinkt in zijn eigen vaagheid. Connie Britton is zoals vaak wel fijn en Ron Perlman is... Ron Perlman.

2*

Beetje gemengde gevoelens over The Last Winter. Zeker in de eerste helft is het behoorlijk traag, als we de eerste ontwikkelingen in het in Noord-Alaska gelegen kamp volgen. De gebruikelijke strubbelingen als Ed (Ron Perlman) terugkomt op z'n ouwe stekkie, de botsende karakters, en de slechte (lees: te warme, al is dat bijzonder relatief) weersomstandigheden die allerlei werkzaamheden vertragen. Maar zo interessant is dat nog niet. Zo halverwege beginnen er meer mysterieuze zaken, als één van de medewerkers visioenen ziet en zich steeds vreemder gaat gedragen. Nu vond ik de mysterieuze zaken an sich niet zo heel interessant, maar de setting maakt de film steeds boeiender. De isolatie, kou en het gevoel van hulpeloosheid beginnen steeds tastbaarder te worden, zeker als ook menig personage gek lijkt te worden van de omstandigheden en de 'wraak' van de smeltende wereld/de Wendigo. Uiteindelijk een krappe voldoende, maar het geduld werd wel op de proef gesteld.