Schatten - Eine Nächtliche Halluzination (1923)

Aangenaam expressionistisch drama dat neigt naar een kammerspiel wegens zijn kleine intieme setting. Prachtig acteerwerk, vooral van de vrouw en de minnaar.

De deze film is speciaal omdat hij geen titelkaarten heeft, hij leunt volledig op het visuele. Dat zorgt ervoor dat je bij de pinken moet blijven, om te kunnen onderscheiden wat feit en fictie is, want daar draait het om in dit verhaal. Door het ontbreken van titelkaarten valt er voor deze film een belangrijke structuur weg, Schatten - Eine Nächtliche Halluzination vervalt dan ook al snel in een surrealistische/expressionistische brei, waar voor mij niks van te maken valt. De 90 minuten zijn dan ook een lange zit.

Vannacht te zien op ARTE TV, voorzien van nieuwe muziek. > 0:50 uur

Stille film, zonder teksten. De sinopsis hierboven is aldus wel een noodzaak, al wordt één en ander wel in detail duidelijker naargelang de ontknoping nadert.

Ondertussen hebben we een visueel behoorlijk sterk filmpje gezien met spitsvondige (soms grappige) schaduwbeelden.

Expressief sterke acteurs, inzonderheid de "Schaduwspeler", wiens lepe, schalkse gelaatsuitdrukkingen je eigenlijk op weg zet naar de essentie van het verhaal. Niet te vergeten, Ruth Weyher, als de knappe, zeg maar sensuele, vrouw des huizes.

Een passionele drama-komedie.

De enige manier waarbij een stille film dialoog kan overbrengen is door middel van title cards. Toen ik aan het begin meekreeg dat die bij deze film zouden ontbreken vroeg ik me af of ik het wel allemaal zou snappen en niet achteraf moest gaan opzoeken waar het nu over ging. Ik kan begrijpen dat niet iedereen dit snapt, maar ik denk wel dat elke volwassene toch in grote lijnen achteraf kan zeggen wat het plot was. Sterker nog ik raad eenieder die deze wil zien er zo blank mogelijk in te gaan want de beschrijving geeft gewoon te veel weg. Ik ben er blank ingegaan en heb het gesnapt. Voor mensen die geen ervaring hebben met silents zou ik em niet meteen aanraden, liefhebbers kan ik niet anders dan em hoog aanbevelen. Om toch een tipje van de sluier op te lichten: het is een verhaal van liefde en jaloezie waarbij expressie en vooral het gebruik van schaduwen een heel belangrijke rol spelen. En de trekpleister de vrouw des huizes (Ruth Weyher), het is heel begrijpelijk dat elke vrouwminnende man voor haar zou vallen.

Brix moest je deze nog steeds niet hebben gezien, dan is het nu wel het moment

John Milton ook gij, ben echt wel benieuwd wat jij van deze gaat vinden.

We spelen deze film op 20.08 CINEMATEK - Programma - Schatten

Trage, lang uitgesponnen film over jaloezie en ontrouw. Als eenmaal alles is afgerond sleept de film zich nog naar het einde toe. Het schaduwspel maakt wel veel goed, en de expressieve Kortner en zwoele Weyher zijn fijn om naar te kijken, maar een wat kortere speelduur had deze film goed gedaan. Kortner was trouwens wel een goede gegadigde geweest voor een Beethoven biopic.